Welkom in mijn wazige wereld

Eindigend in de vorige blog met de belofte, een nieuw stuk met de titel “Groene sneeuw”.

Mijn gedachten over deze blog waren in eerste instantie een hele andere dan waar ik eigenlijk heen wil. Mijn voorbereiding, leidde me tot de verklaring van zwarte sneeuw. Je weet wel de sterretjes die men ziet, bij een volledige uitputting van de fysieke prestatie.

De week was redelijk bizar zeg maar gerust, fucked-up. De week werd geboren met een zieke Max. Ondefinieerbaar, maar ziek. Zo werd ik van kantoor weggeroepen door school met de mededeling dat Max toch wel, de hele ochtend, heel erg buikpijn had. Ik ren kantoor uit en stap in de auto om met gezwinde spoed, Max uit school te gaan halen. Op school aangekomen tref ik Max, in opperste gezelligheid, met zijn boterham in de handen en voorzien van een heerlijke glimlach, aan zijn tafeltje. ……. Niet echt ziek zullen we maar voorzichtig stellen. De juf kwam naar me toe met verontschuldigingen en een wanhopige uitleg dat ze er geen raad mee wist. Max en ik hebben even zitten kletsen en we moesten allebei toegeven dat het niet echt gepast zou zijn, als ik hem in deze staat mee naar huis zou nemen. Tussentijds, had Ludo (die ondertussen in de aangrenzende klas, zijn intrede op dezelfde school heeft gedaan) mijn stem gehoord. Ludo was het weekend al niet helemaal topfit en had ik hem met twijfel naar school gestuurd. Mijn stem was voor Ludo als een kers op zijn misselijke buikpijn cake. Lang verhaal kort, mijn weg naar huis was met een snikkende Ludo in plaats van een buikpijn kronkelende Max.

Woensdag. Ons vertrek naar de vakantieveiling.nl wintersport van drie dagen. Winterberg was onze bestemming. ’s Morgens om half acht, reden we weg van de Tipi, om ons na 4 uur, 3 stops en iets te snelle kilometers, in Olsberg te melden bij Parkhotel Olsberg ***. De kamer was nog niet klaar. Maar dat was geen probleem. We zouden dan direct doorrijden naar Winterberg voor een paar uur sneeuwpret. Bij de auto komen we er achter dat Remi de tas met geleende skibroeken bij de salontafel had laten staan. Ik zou ook één van die broeken dragen omdat ik in mijn geweldige voorbereiding van een uur voor vertrek, mijn eigen skibroek niet kon vinden. “Gaan we toch in onze spijkerbroek!”, zei Reem vrolijk. “Ben jij niet goed?? Dan ben ik in minder dan een half uur doorweekt. Ik snowboard…..ik heb geen stokken die ik kan prikken om te voorkomen dat ik in de sneeuw beland! Ik heb een skibroek nodig!!” Was mijn heerlijk, vriendelijk en o zo tedere antwoord op zijn opmerking.

Dus na een uur winkels afstruinen, was ik een eerlijke 100 euro lichter (nog geen halve dag ervoor had ik ze zien hangen voor 29 euro, bij Perry) en een volgens de medewerker van de sportwinkel zeer complementerende, skibroek rijker. *Smile*

Terug bij Der Brabander, komt Remi erachter dat hij zijn telefoon kwijt is. *Zucht*

Maar dat mag de pret niet drukken. In de te kleine ruimte van de auto frummel ik mijn strakke spijkerbroek van mijn kont en wurm ik me in mijn nieuw verworven skibroek. Bij de piste kopen we een 3 dagen skipas en besluiten de babywei als eerste te bedwingen om even het vertrouwen te krijgen.

De eerstvolgende liftbeurt naar boven, komt Reem er achter dat hij zijn skipas niet kan vinden. Boven aan de lichtglooiende hemelsblauwe afdaling, concludeert hij dat hij hem echt verloren is…*HHHH ZUCHT*. De caissière van de skipassen reageert zoals verwacht. Schouder ophalend  reageert hij onbegrijpelijk. Ik verfoei hem direct in het vakje ‘typische Duitsers’. Maar mijn bevooroordeling neemt een onverwachte wending en de recalcitrante ‘Nazi officier’, ontplooit zich in een mens. Met veel zorg speurt hij naar Remi zijn skipas nummer op het volstromende beeldscherm. Alles deed hij eraan om ons de nieuwe skipas als kopie te kunnen aanbieden. Helaas stierf deze barmhartige poging als de gracieuze, stervende witte zwaan, in het Zwanenmeer. Dus pinpas trekken en nog maar een keer 60 euro lappen.

Best een aardige score, in een uur tijd een Iphone twv 599 euro, een broek twv 99 euro en een extra skipas twv 60 euro. In de Spuistraat moeten er meer uren aan besteed worden om dit bedrag kwijt te raken.

De drie dagen waren voortreffelijk en Remi en ik hebben ons heerlijk vermaakt in de sneeuw. Met in mij een sluimerende alertheid, voor het spotten van groen gekleurde sneeuw. Vlak voor onze terugreis werden we nog getrakteerd op een fout parkeren bon van 25 euro. *het nutteloze zuchten is gestopt*

Dan komen we thuis. De kinderen springen ons tot de oren en na een lekkere maaltijd stoppen we de snoesjes in bed. Ik kruip achter de pc en check mijn socials. Facebook…. Twitter…..en Hyves. Ik lees, lees nog eens en ik lees het nog een keer. Een brok zwelt in mijn keel, mijn ogen branden en ik loop ontkennend naar beneden om te gaan plassen. Als ik weer boven achter mijn pc hetzelfde verhaal nogmaals lees, word ik overmand door emotie. Een vriendinnetje uit de voetbalclub, haar jongste van 7 maanden heeft een tumor in haar hoofdje….. Ik breek en blijf vol ongeloof naar het beeldscherm staren. Niets kan deze avond meer van deze gedachten afbrengen. Ik realiseer me dat de positie waarin zij en haar man zitten, onmenselijk veel groter is. Maar ik herken ook de machteloosheid, radeloosheid en wanhoop. De gevoelens die je treffen als je in z’n vreselijke episode van je leven terecht komt. De wereld verpulverd in stof en wordt met de wind, zo uit je handen geblazen. Met alle macht, kan je je handen niet snel genoeg bewegen om het stof weer op te vangen. Het waait zo, voor je ogen en tussen je vingers door, de hemel in. Voor altijd, weg!

Ik miste toen enorm de lol, de humor en de vrolijkheid. Ik overcompenseerde dit weer met een gruwelijke morbide humor en een overdreven zelfspot. Zij, zij hebben dit niet. En weer moet ik huilen.

Ik heb iets gedaan……ik heb ervan genoten……ik zag de reportage…….ik was oprecht gelukkig….

Geloof me…. De sneeuw,…… is NOOIT groener, bij de buren!

AnnR *  Februari 2010