Welkom in mijn wazige wereld

Rozengeur en maneschijn

Ik zou natuurlijk heel stoer weer een enorm Emiel Ratelband verhaal neer kunnen schrijven, doorspekt van opbeurende Tjakka teksten, blijde gebeurtenissen en andere gepaste positiviteit. Maar dat zou schone schijn zijn en al helemaal niet eerlijk. Ik heb wel eens eerder geroepen dat ik ook mijn pijnlijke dagen heb met veel verdriet.

Ja en daar de afgelopen berichtjes zo positief waren en ik zo blij was met de stralende zon en de geweldige toekomst die in het verschiet lag. Zo heb ik een dag als vandaag. Een dag vol donderwolken en alleen maar beren op mijn pad.

Niets gaat dan goed op zo’n dag en alle twijfels, waarvan niemand ze ooit kan bedenken, slaan mij dan om de oren. God wat is dat K…. zeg!

De hele dag met tranen in mijn ogen en intens verdrietig. Op zulke dagen zijn de confrontaties met alle gelukkige gezinnetjes niet meer te tellen. De pijnlijke realiteit dat Herman hier niet meer is. Dat hij toch echt niet meer gaat aanbellen omdat de knuppel zijn sleutels weer eens is vergeten. Of wanneer het eten al een half uur klaar is, de telefoon gaat en hij dood leuk verteld dat hij net uit Groningen is vertrokken en ik het eten dan toch maar beter in de prullenbak kan mikken. Of hij weer eens op zijn stilst de deur wist binnen te snieken om mij de stuipen op het lijf te jagen.

Van die dagen dat Alex haar enorme van Miltenburg karaktertje toont en ik me afvraag hoe ik dit in godsnaam in mijn ééntje aan moet pakken. Mijn mailbox vol ligt met alleen maar problemen en andere aanverwante narigheden. En ja zelfs de fiets die ik besteld had niet de juiste blijkt te zijn,. Dat ik me zo volledig machteloos voel en ik me afvraag waarom ik de keuzes heb gemaakt zoals ze nu zijn. Kan ik dit allemaal wel? Doe ik het wel goed? Waarom doe ik ze in godsnaam en maak ik er geen enorme bende van?

Dit zijn ook van die dagen dat ik dan naarstig op zoek ben naar bevestiging van “boven af”! Bijna smekend op mijn knieën val met de vraag of ze me alsjeblieft niet even kunnen zeggen of ik ook maar een beetje de goede richting uit ga! Geloof me er zijn voldoende mensen die me steunen, zeggen dat ik het goed doe en een hart onder de riem steken, maar hoe lief iedereen het ook bedoeld en ongetwijfeld ook meent wil ik die bevestiging toch eigenlijk maar van één iemand. Dan sta ik aan het graf, met enorme dikke tranen en komt er eigenlijk maar één vraag! Waarom??

Ja, de realiteit die leven heet. Het leven wat zo intens te beleven valt. Zo intens was mijn leven met Herman. Maar hoe intenser het leven wordt beleeft, hoe intenser ook de gevoelens die ermee gepaard gaan. Zo sta ik oprecht ziels gelukkig met Herman op de top van de berg te genieten van ons, met zijn viertjes, zo lig ik onderaan diezelfde berg, nog wel samen, maar zonder Herman. Mijn enorme steun, mijn alles, mijn lieverd, mijn ongelofelijke knuppel, mijn maatje, Mi Vida!

Over intens gesproken…….