Welkom in mijn wazige wereld

Mijn laatste blog is al weer een maand geleden. Er is best wel weer het één en ander gebeurt in deze maand. Toen ik die laatste blog schreef, had ik al de beslissing genomen om alleen met de kids verder te gaan. Marc en ik zijn niet meer bij elkaar. Ik heb die beslissing genomen omdat ik simpel weg niet overweg kon met de dubbele gevoelens. Het slingerde mij met een hysterische noodgang alle kanten op en ik werd gek van mezelf. Zolang ik niet de rust in mijn hoofd heb en ik nog zo met rouwen bezig ben, kan ik het niet aan om een nieuwe relatie te starten of op te bouwen. Dat is niet eerlijk naar mezelf, maar nog minder naar Marc toe! We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan met het doel me mijn rust te laten vinden en tot mezelf te komen.

Dat tot rust komen wil alleen nog niet zo erg lukken. Al denk ik dat ik heel goed bezig ben, is het wel lastig. De drukte van het nieuwe huis helpt daar niet aan mee. Maar het is wel een geweldige bezigheid. Toen ik in 30 september de sleutel kreeg zou de aannemer die week direct beginnen. Hahaha jullie voelen hem al aankomen. Aannemers die hun afspraken nakomen moeten volgens mij nog geboren worden. Dit is ook weer een bijzonder exemplaar. Na een week de sleutel te hebben zijn ze gestart. Ook nu weer is er niets verlopen zonder dat ik erin hoefde te springen en de dingen in de juiste baan te lijden.
Afspraken werden gemaakt maar niet uitgevoerd en dat hij aansluitend de werkzaamheden zou afronden was er ook niet bij. Bijvoorbeeld: ik had afgesproken dat de dakkapel donker grijs trespa moest worden. Zo valt hij niet op en is het dus fraaier dan een witte. Ik kom een dag niet kijken en jawel, de kapel is afgewerkt met wit trespa. Nu zou je nog een gevalletje kleurenblindheid aan deze aannemer kunnen toedichten, maar zelfs dan schijnt men het verschil tussen wit en donker grijs te kunnen onderscheiden.. Niet geluisterd dus! Toen ik hem ermee confronteerde was zijn antwoord: “maar alle andere dakkapellen in de buurt zijn wit, dus dacht ik dat het wel goed zou zijn!”. Vervolgens waren de werklui iedere keer weg naar andere klussen en lag het werk meerdere dagen stil. Gevolg, in totaal meer dan twee weken vertraging. Maar om nu weer in een, ik kan aannemers wel schieten, verhaal te verzanden heb ik een positieve mededeling, iedereen die in de toekomst een aannemer zoekt, hoeft niet bang te zijn dit exemplaar te treffen want deze heer heeft zijn zaak verkocht. Ik zeg, dat had hij veeeeeel eerder moeten doen!!!

Maar uiteindelijk is het een paleisje geworden!. Mijn slaapkamer….een plaatje. De kinderkamers…die zijn ook fantastisch. Alex een echte prinsessenkamer voorzien van roze muren en sterrenhemel. Ludo’s kamer donker blauw en licht blauw en een heuse zeemanskamer!. Verder krijgen de dame en heer op hun eigen verdieping ook nog een speelkamer die ze naar hartenlust overhoop kunnen halen. De badkamer is ook geweldig chique. Zwart met grijs….zucht. En de rest? Nou in iedere kamer zijn nog dozen te vinden. Dat zal ook nog wel even duren, het uitpakken valt me zwaar. Omdat het verhuisbedrijf alles heeft ingepakt komt nu zo ongeveer mijn hele leven met Herman aan foto’s, kaarten, papieren en andere in lades verstopte spullen door mijn handen. Herinneringen die met de nodige tranen van doos naar vaste bergplek worden verplaatst……

1 december zijn we over gegaan naar het nieuwe adres, een weekje uitstel! Maar wel precies op tijd. Niemand zal het ontgaan zijn dat we op nog maar 2 dagen na een jaar verder zijn. Mijn hemel, een jaar. En wat voor een jaar. Ik kan terug kijken en een opsomming maken, maar dan ben ik nog wel even bezig. Maar wel een jaar waarin ik waanzinnig veel heb ervaringen heb opgedaan. Ik heb geleerd (en nog steeds) hoe ik een bedrijf moet runnen, hoe ik alleen alle beslissingen moet nemen als het gaat om de kinderen, zonder ruggespraak of steun. Ook weet ik hoe het is om als nieuwsitem door het dorp te lopen. Maar de meest confronterende van allemaal (en iedereen weet van het bestaan af) is dat ik in een jaar tijd wel een heel duidelijk beeld heb gekregen van wie er om mij heen nu echte vrienden zijn! Vrienden, mensen die naast je staan en je steunen, die belangstelling hebben in hetgeen je doet. Die ongevraagd komen helpen, hulp aanbieden of die je bellen om te zeggen, dat ook al heb jij er niet aan hen gedacht, ze daar begrip voor hebben en je dus accepteren voor wie je bent. Mensen die eerlijk zijn en je zeggen dat je het in hun ogen toch niet handig doet of anders zou kunnen doen. Mensen die het niet vervelend vinden wanneer je even geen tijd hebt, mensen die je niet afrekenen op een vergeten telefoontje. Die mensen, die mogen zich vrienden noemen. Van al die mensen zijn er bijzonder weinig over. Ik realiseer mij enorm dat wat ik nu schrijf voor een aantal lezers niet echt leuk is om te lezen. Maar zoals “Het Goede Doel”ooit al eens zong….. “Vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom”. Al moet ik er wel bijzeggen, er zijn vriendschappen die geen pakketje schroot zijn, maar een echte droom en soms zelfs een goudmijntjes! En die? Die koester ik, die ben ik enorm dankbaar en daar ben ik echt enorm blij mee!!

Sinterklaas hebben we gevierd en die avond was erg gezellig. Hier in het nieuwe huis met Peter, Yvonne, Opa, Oma en de kinderen. Allemaal vrolijke stuiterende kinderen met blije snoetjes! De avond werd pas echt compleet toen de BuurPiet zo hard heeft gebonkt dat hij letterlijk een raam van de voordeur heeft gebroken! Ik keek niet uit naar deze avond maar het was een mooie en gezellige avond, zoals een sinterklaas hoort te zijn!

En dan is het al weer 7 december. Vorig jaar was Ludo in het ziekenhuis opgenomen. Het valt me op dat ik de dagen echt spiegel aan die van een jaar geleden. En met die wetenschap ziet de nacht van 8 naar 9 december er niet zo heel erg aantrekkelijk uit. Hij is me de afgelopen weken steeds vaker voor ogen gekomen en de nachten zijn daardoor te kort. Ik slaap zo slecht, dat ik nu op een gemiddelde van 2 a 3 uur zit. Het verbaasd me echt dat een mens dat zo lang kan volhouden. Al hoewel de rek er echt uit is en ik de afgelopen week, vlak voor de verhuizing echt ben geknapt, gaan de onrustige tijden nog vrolijk door. Met in mijn achterhoofd de gedachten houdend, dat ik de tijd die ik wel met Herman heb gehad moet koesteren, dat ik van hem twee heerlijke kinderen heb rondlopen en me niet te veel moet focussen op het abrupte einde, worstel ik me door de laatste dagen heen.