Welkom in mijn wazige wereld

Het weekend is bijna ten einde en ik ben boos. Boos, furieus en eigenlijk ook keihard neergeslagen met stomheid.

Vrijdag begon ons weekend zeer feestelijk. Ludo was jarig en we mochten met een leuk koppel vrienden en familie deze derde geboortedag vieren. Het hele feest stond in het teken van “Cars” (The Movie wel te verstaan). Alles in, om en aan het huis had te maken met “Cars”. De slingers, de ballonnen, de bordjes, de uitdeel zakjes, maar zeker ook de Dog Hudson 2,5 bij 1 meter groot tegen het raam, een van dezelfde afmeting zijnde Lightning McQueen in Ludo’s slaapkamer, tezamen met een kleiner broertje, nog een variant met de klapbanden en uitgestoken tong en een exemplaar met alle mede autootjes uit de film over zijn kamerdeur uitgemeten. De cadeautjes, …. dito. Een Cars fiets, een Cars taart, alle Cars autootjes uit de film op peuterformaat, de Cars vrachtauto en ga zo maar door. Ludo vond het geweldig en heeft de hele dag hysterisch van blijdschap door het leven gestuiterd.

Zaterdag, nadat we te horen hadden gekregen dat de voetbal van beide heren was afgelast, hebben we lekker rustig aan gedaan. Beetje met de kids gespeeld, boodschappen gedaan, RopaRun meeting in Ahoy bijgewoond en ’s avonds op de bank, iets te vroeg, het spreekwoordelijke lichtje uit laten gaan. Toen we uiteindelijk om 01 uur weer wakker werden, belandde we op tv, bij de Olympische 1500 meter. Ik, die vanuit haar jeugd een bijna traumatische ervaring heeft overgehouden aan het kijken naar elle lange sessies van schaatsen op zaterdag en zondag, de hele winter, begon er steeds dieper in te geraken en raakte zelf opgewonden en betrokken bij deze wedstrijd. Alles wat sport hoort te bieden heb ik die avond, op het puntje van de bank, ervaren. De weg ernaar toe, en de verwachtingen, alles was anders maar het klopte als een zwerende vinger. In eerste instantie had ik een soort medelevend gevoel bij de prestatie van Kramer. Daarna moest ik enorm lachen om de Rus die tegen alle verwachtingen in, als een Duvel uit een doosje, met de eerste plaats er vandoor ging. En toen verscheen Mark Tuitert aan de start. Ik persoonlijk had bij deze rit totaal geen verwachtingen. Niet, tot dat het startschot ging. Samen met Mark voelde ik de adrenaline door mijn aderen jagen, mijn enorme passie om te winnen, toenemen tot onmetelijke hoogte en voelde ik ieder vezel in mijn lijf zich aanspannen synchroon met de slagen van Mark. Tot aan de finish en ver daarna. Nog twee ritten te gaan. Bij de eerste van de twee had ik vrij snel het gevoel dat het gevaar voor Tuitert was gemeden. Toen kwam de laatste rit en mijn god wat was die spannend. Op het puntje van de Pornobank zat ik nagel kluivend en met een gonzend hart naar de rit te kijken. En toen kwam het moment, het moment dat het puntje van de schaats de finishlijn raakt, de tijd door je boxen schalt en je hysterisch blij begint te gillen en juichen omdat je weet dat Mark Tuitert heeft gewonnen. De eerste schaatser die na 38 jaar van Ard Schenk zijn titel gracieus mag overnemen. Hij beleefde op dat moment het absolute mooiste van zijn leven. En ik was daarbij! Ik was geroerd.

De zondag trok een hele andere jas aan. ’s Morgens begonnen we met een spugende Max, om vervolgens net op tijd de portier van de auto op te trekken, om Alex haar maaginhoud op het asfalt voor Opi’s flat, te zien spetteren. De middag verloopt rustig en doordat de kids al vroeg begonnen te klagen dat ze moe waren, hebben we ze om zeven uur in bed. Even over zeven heeft Remi een film op de pc klaarstaan. Het schijnt wel een goeie film te zijn hoor ik hem zeggen en we settelen ons op de bank met alle gemakken en beginnen te kijken.

Voor de mensen met een hoge mate van visualiseren en een gevoelige maag, raad ik aan om goed na te denken, alvorens verder te lezen. Het onderstaande stuk kan misselijk makende, walgingwekkende en enorme aanvallen van woede veroorzaken.

Een dolfijnentrainer, nee opnieuw. DE dolfijnen trainer van Flipper begint te vertellen hoe hij de dolfijnen voor de serie “Flipper” ving, trainde en verzorgde. Het huisje uit de serie, is zijn echte woonhuis en het meer ervoor heeft daar ook echt Flipper in zwemmen. Al heet Flipper eigenlijk Amy. Hij vertelt hoe hij Amy zelfmoord heeft zien plegen. (Een dolfijn heeft geen impuls ademhaling, maar neemt iedere teug zuurstof op basis van een reële gedachte.) Amy heeft op een zekere dag uit absolute droefenis, besloten om niet meer te ademen. Ze nam haar laatste adem in de armen van haar trainer en kwam daarna nooit meer boven. Op dat moment realiseerde de trainer dat het in het gevang houden van dolfijnen, voor de beesten een absolute hel is. Hij die er voor gezorgd had, dat over de hele wereld er Dolfinaria en Sea Worlds uit grond schoten als paddenstoelen. Om al die mensen vermaakhuizen te voorzien van de juiste ingrediënten, heeft men dolfijnen nodig. Veel dolfijnen. Nou daar hebben een aantal “slimme” lieden wel wat op gevonden. In Japan, (je kon je zelf al bedenken) is een plaats die Taji heet. Daar hebben ze het vangen van dolfijnen tot een ware goudmijn weten te maken. Een select aantal vissers uit het dorp weten, met het slaan op ver onder het water stekende buizen, de dolfijnen helemaal in paniek de baai in te drijven, waar ze vervolgens met netten de baai afsluiten. Dan laten deze heren de dolfijnen daar een nacht zitten om ze de volgende ochtend te kunnen presenteren aan alle gretige dolfijntrainers van over de hele wereld. Voor een goed lijkende Flipper wordt ongeveer $ 150.000,- dollar betaald. Wanneer de trainers hun buit binnen hebben, blijven de wanhopig angstige familieleden achter tussen de netten. Wanneer de kust veilig is komen de vissers weer in actie en drijven de resterende dolfijnen in een, voor alle mogelijke vreemden, ontoegankelijke baai. Daar worden de dolfijnen met handsperen en kleine harpoenen dood gestoken. Maar de meesten zijn niet dood en spartelen nog geruime tijd door de bloedrode baai. Alsnog hun nodeloze dood tegemoet. Samen met nog 230.000 anderen, per jaar…….

Deze trainer van Flipper is al 35 jaar bezig om deze handel tot een stop te krijgen. Om de mensen te laten inzien dat het gevangen houden van dolfijnen, voor de dieren een hel is. Maar meer nog om de handel in dolfijnen, zoals in Taji, te stoppen. Mijn hart is gebroken en met stomme verbazing heb ik me afgevraagd, hoe het mogelijk is, dat ik deze walgelijke realiteit nu pas tot mij krijg, terwijl er in Nederland een kabinet sneuvelt aan kibbelend stelletje sneuneuzen die een ja, nee spelletje spelen, over het stationeren van onze soldaten in een verre, stoffige zandbak. Op deze mensen moet ik vertrouwen, dat zij, ook dit soort leed stoppen en verbieden. Dat kan ik dus echt niet. Dus ik zeg, kijk de documentaire “The Cove”, en bezoek hun website. Oordeel zelf …… ben benieuwd!

http://www.takepart.com/thecove

AnnR * 21 Februari 2010