Welkom in mijn wazige wereld

Het einde is daar en ik maak een balans op. Ja, ….. ik ga het toch, nog een keer over het overlijden van een/mijn partner hebben.

Met het opmaken van een balans moet je alle punten in overweging nemen en de laatste die ik nog voor de balans op de schaal moest leggen, is vriendschap. Volgens mij heb ik ze allemaal gehad de afgelopen 2 jaar. Onbegrip/begrip, ontkennen/erkennen, schuld/onschuld, boosheid/blijdschap, afscheid/ontmoeten, haat/liefde, enz. enz. Op allemaal hebben de mensen in je omgeving invloed. Sommigen op een hele subtiele manier en anderen op een harde manier. Maar allemaal hebben ze in zekere zin hun invloed op de manier van het verloop van deze balans. Maar uiteindelijk ben ik van allemaal de belangrijkste factor in deze balans. Ik zie mezelf dan ook als de schaal drager. Die in het midden staat, met links en recht een schaal en zich op alle factoren die in de schaal geworpen worden, links dan wel rechts doorbuigt. Heel vaak sloeg er één kant door tot het maximum, soms met kleine tegengewichten die de balans herstelde, maar soms ook zware die de schaal dan weer extreem door lieten slaan.

Brengt mij bij het specifieke punt, vriendschap. De compleetheid van de weegschaal. Toen ik net alleen kwam te staan heb ik geroepen dat dit niet te vermijden was. Maar gaande de 2 jaar koesterde ik de hoop dat er mensen bij zouden zijn die het tegendeel zouden bewijzen. Dit was mijn grootste teleurstelling.
Waar heb ik het in godsnaam over……
Wel, ik heb het over het feit dat er na een relatiebreuk of dit nu door scheiden of door het sterven van je partner op jonge leeftijd is, er van de vrienden, die er tijdens die bewuste relatie waren, er maar heel weinig overblijven! Héél weinig!

Sommigen die dit lezen hebben waarschijnlijk even een pauze ingelast, alvorens ze gingen verder lezen. Terwijl anderen nu een soort van woede voelen opwellen. En er maar een heel klein aantal zullen lezen met een lach en een traan van begrip.

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!

Ik zal ze toelichten, alle drie, en ik ga daarbij eens voor de verandering tegen alle regels van de etiquette in, en begin bij mezelf. Ik ben tenslotte de belangrijkste factor, dat had ik al in de weegschaal uitgelegd. Ik bepaal de weerstand die het doorslaan van de schalen beïnvloed. In heftigheid dan wel snelheid.

Op de eerste plaats, toen ik mijn hoop uitsprak dat er vrienden bij zouden zijn waarbij het anders zou verlopen, heb ik een verwachtingspatroon aan die vriendschap gekoppeld en daarmee creëerde ik voor mezelf, de grootste, en onvermijdelijke valkuil. De teleurstelling! Maar ik ben in sommige gevallen ook degene geweest die de knoop doorhakte, resoluut of langzaam bloedend en in andere gevallen waren het weer de vrienden. Dat zijn de vrienden die van nature meer vriendschap met Herman hadden en de vriendschap met mij hadden omdat ik bij Herman hoorde. Of de vrienden die al met Herman bevriend waren voordat ik ten tonele verscheen. Dus ja, bij sommigen vrienden, was ik degene die er een einde aan heeft gemaakt. En de teleurstelling bij de anderen was gewoon mijn eigen fout. Dat is heel makkelijk toe te geven.

Brengt mij bij de groep mensen die de woede voelen opwellen. De groep die ook bij de bovenstaande alinea dat boze gevoel krijgen. Zij behoren namelijk tot de groep mensen die mij ervaren als degene die, ten koste van hun weerstand uit het oogpunt van begrip, hen wel degelijk hun vriendschap heb geweigerd.

Ga ik naar de groep mensen die een pauze inlassen. De twijfelaars in positieve zin. De vrienden die niet zeker weten of zij, dan wel ik, degene waren die er voor zorgde dat onze vriendschap dood bloede. Of is die toch nog niet helemaal overleden en kunnen we daar met wederzijds begrip in verder gaan?

Om tenslotte bij de derde groep vrienden te komen, die mensen die begrijpen, dat ook ik, in die twee jaar ben gegroeid en daarin banden moet lossnijden om zo verder te kunnen gaan. Mensen die daarbij weten dat, het een natuurlijk en positieve ervaring geeft, om je op die manier te laten bloeien en aan de andere kant het gevoel van verdriet hebben omdat het zo’n heftige periode betreft waar zoveel pijn mee gemoeid gaat. Herkenning, begrip en eenheid.

Ik was even van het spoor geraakt en was me aan het focussen op de groep mensen die de boosheid voelde. Ik wilde namelijk niet nog meer “verliezen”. Nu besef ik me echt, dat ik meer verlies door me daaraan vast te houden. Mijn leven is nu en in de toekomst met alles om mij heen zoals het nu is. En niet hoe het was.

Met echt alle respect die ik bezit schrijf ik deze blog. Maar nog meer met begrip. Het is een prachtig proces geweest en juist door alle gebeurtenissen heb ik nu de rust om verder te gaan op de door mij verkozen manier. Iedereen die blijft, omarm ik met liefde en iedereen waarvan ik afscheid heb genomen of nog zal nemen, buig ik nederig mijn hoofd in al mijn dankbaarheid.

AnnR * 9 Februari 2010