Welkom in mijn wazige wereld

Reem en ik zijn soms wat vreemd, soms zelfs mesjokke, maar veelal Rrraaaaarrrrrrr.  Dat heeft ook zijn positieve kant. Een leuk voorbeeld is ons jaarlijks terugkerende verkleedfeest op de landelijke grapjesdag. De dag dat ik, Remi leerde kennen (omen?), de dag die wij tot jaarlijks feest hebben benoemd, omdat we niet altijd, evenveel zin hebben om onze verjaardag verplicht te vieren.  Maar ook omdat we allebei nogal eens de clown willen uithangen (dat terwijl ik een hekel aan clowns heb) of een beetje maf willen en legitiem kunnen, doen.

Zo lagen Reem en ik een paar dagen geleden in bed. Op zich niet zo’n bijzondere gebeurtenis, maar meer een ingeslopen vast ritueel. Tijdens deze lanterfant sessie waren we een beetje aan het kletsen en aan het overzien, wat we anders kunnen doen en wat er eigenlijk gemist werd, zeker nu we samenwonen. Eén van de conclusies was wel, dat we te weinig schreven. Het lustig erop los bloggen doen we al een tijdje niet meer. Daarop door borduren, kwam het idee om dat op te pakken en op een andere manier dan normaal, te bewerkstelligen. Het wordt een duel-blog. Waarbij we van tevoren de titel bepalen en we ongeveer een week de tijd hebben, om er een blog over te schrijven.

Na wat te dollen en vervelen zette Remi zijn bijzondere grimas op en ik schoot in de lach en melde, dat hij eigenlijk een enorm Tijl Uilenspiegel gezicht had. Dat maakte de sneeuwbal aan het rollen. Hij rolde en rolde en werd steeds groter en groter……. Wie is, of liever gezegd, was Tijl Uilenspiegel? Wat maakte hem tot wie hij was? Maar ook, hoe wist hij dat tot uiting te brengen? Remi ging op Wikipedia zoeken naar Tijl. Kwam daarbij, op allerlei varianten van uitgegeven boeken. Om uiteindelijk te stoten op het feit dat Tijl eigenlijk een eerste vorm van een clown was. Maar dan wel de slimme variant. Hij wist namelijk de mensen om hem heen, dusdanig te manipuleren dat zij de controversie van hun eigen gedrag wisten aan te passen naar zijn inzichten en wijsheden. Daarbij, wist hij, dat hij zijn populariteit, in eerste instantie, om zeep zou helpen. Maar, dat er tot lang na zijn dood, nog over hem gesproken zou worden.

Als je dat beeld neerzet in de hedendaagse belevenissen, dan stuit je al snel op een idioot waarheidsgetrouwe gelijkenis! …………. Wat dacht u van ene heer Geert Wilders? ………….. Treffende gelijkenis, vindt U niet? Een ware gelijkenis met de manipulatieve Tijl Uilenspiegel. Dezelfde spot, dezelfde overdreven, controversiële grappenmakerij, bijgezet door een belachelijk kapsel (denk narren muts) en een dito wazige blik. Je kijkt er naar, maar eigenlijk vindt je het beeld ZO belachelijk, dat het wel waarheid moet zijn. Zo dom, kan immers niemand zijn?!

Ik kijk om me heen…… keihard….. kan ik eigenlijk maar één ding waarnemen!

De hele wereld, maar uit eigen visie gesproken, heel Nederland is aan het ver-dom-men!!!! De mensen zijn terug aan het gaan naar de primitieve manier van denken.   De meerderheid van de Nederlanders, is dus simpel weg aan het verachterlijken van inzicht en meet zichzelf simpele manieren van denken aan. Terug naar ‘The Stone ages’.  En dat is waar Geert Wilders zijn quiz trap entree maakt. De vleeswording van de vervormende denkwijze van onze Nederlandse maatschappij. De Tijl Uilenspiegel, die met zijn grappen en grollen, op een doortrapte, speculatieve manier, de massa weet te bewerken. De angstaanjagende, steeds groter wordende, getale meerderheid, weet te beïnvloeden op een fundamentele manier.

Dit besprekende, tussen de lakens, in minder detail. Geeft Reem een inzicht. “De mensen zeggen ook veel te vaak God_ver_dom_me!!” Waarop ik zei: ”Be careful what you wish for!!! Even, unconsciously!!”

Wat is het, dat mij dan zo aan het denken zet??

Eigenlijk is het een optelsom. Ik denk het inzicht te hebben, om een kleine kentering te waarborgen, maar aan de andere kant heb ik de simpele genoeg doening van de massa. Confussed maar ook helder, kijk ik naar deze controversie.

Ik zie een maatschappij, die zich mee laat slepen in de (laat ik het netjes zeggen) basale manier van denken. Ik zie een Tijl Uilenspiegel, die deze massa, op een uiterst, bevredigende wijze, weet te dienen. Ik walg, verzet me, keer me tegen hen en ga op grote afstand, mijn visie over hen heen storten.

Aan de andere kant.

Ik kijk naar Remi’s gelaatsuitdrukking.  Ik herken daarin een Tijl Uilenspiegel. En toch zijn er geen, luid loeiende alarmbellen, die mij waarschuwen voor de gevaren. Sterker nog, ik put er een soort vertrouwelijk gevoel uit.

That scares me!!!

Ben ik nu krachtig genoeg, om mijzelf te verheffen boven deze massahysterie, of ben ik eigenlijk te gewoon, en ga ik verdoofd mee in deze gemeenschappelijke vorm, van manipulatief denken……. ?

Volgende keer: “Groene sneeuw”

AnnR * 27 Januari 2010