Welkom in mijn wazige wereld

Sinds 15 augustus woon ik samen . Op zich niet echt wereldnieuws. Maar voor mij een grote duik vanaf de waterval.
De meeste van mijn lezers en lezeressen zijn wel één of ander euforisch verhaal gewend, maar deze keer ga ik eens de andere kant laten zien.

Samenwonen is zwaar. Valt niet mee en is keihard werken. Sinds 15 augustus is er sinds 3 jaar weer een man in mijn leven of beter gezegd huis. Reem ken ik iets meer als een jaar en dat was al anders, maar nu we samenwonen is er wel iets verandert. Hiervoor was ik alweer een behoorlijk zelfstandige troela geworden. Eigen huis, de zorg voor Alex en Ludo, de zaak en alle andere sociale en huiselijke verplichtingen.
Grappig is, wanneer je alleen komt te staan, je heel snel de omschakeling weet te maken en daar een vorm van gewenning en rust in weet te vinden.

Ik kan jullie vertellen dat bij het samenwonen, het tegenovergestelde van toepassing is. Mijn GOD wat is dat wennen zeg. Bij alles wat je onderneemt, speelt je partner een rol. Daar waar ik vroeger wel eens een week van ‘laat maar even’ had en ik mezelf en de kinderen wellust gaf door pannenkoeken, pizza en patat te eten ’s avonds, zo sta ik nu, in diezelfde state of mind, op de groente afdeling. Gewoon omdat ik weet dat Reem niet van de junkfood is maar van de gezonde groente en aardappelen….. grrrrrrrr (Ik wil vet kunnen ‘vreten’ als ik daar zin in heb).
Maar ook bijvoorbeeld, als ik ’s morgens boven kom, wanneer Reem al weg is, en ik restanten van een uitkleedpartij vind, die zich heeft voltooid vanaf de trap, via overloop, richting slaapkamer, naast, voor en aan de andere zijde van het bed, voltooiend in de badkamer. Het lijkt dan wel op een scene uit een romantische komedie, waarin de vrouw, een spoor van kledingstukken, door het hele huis, richting de slaapkamer deponeert, om de man in een steeds hogere staat van geilheid te brengen.
Helaas, als ik dan naar deze argeloos geplaatste speurtocht kijk, word ik daar toch een weinig geil van. Sterker nog, op zo’n moment verschrompeld al mijn geilheid, naar een niets zeggende hoeveelheid…. Zucht.

Samenwonen heb ik altijd geplaatst in de volgende setting.
Stel je voor……je staat in een prachtige, jungleachtige, tropische omgeving. Voor de vrouwen, je hebt je mooiste en meest sexieste bikini aan. Voor de mannen, je hebt de best uitgevulde zwembroek aan en je postuur is als die van waar je voorheen nauwelijks durfde dromen. We treffen elkaar boven aan de mooiste azuur blauwe waterval, die zich langs een weelderigste bloemenzee, een vrije val naar beneden baant. Je kijkt elkaar aan en knikt instemmend. Ik….. neem de eerste sprong en werp mijn hele ziel en zaligheid over de rand, vallend in dezelfde ritmische toon als de waterval, naar beneden. Hij, springt luttele seconden na jou, diezelfde melancholische waterval af. Samen val je, donder je, oneindig van die waterval, niet wetende waar deze eindigen zal………
Dan, ergens in die waanzinnige val, zie je in de verte een soort van rustpunt, waar je te midden van de mooiste fauna, je een welverdiende rustpauze kan inlassen. Je ziet, ervaart en beleefd de intense ervaring die dat tafereel je aanbied en absorbeert die positiviteit, maar valt vrolijk verder terwijl alles je passeert, onderweg naar beneden.

Dan, wanneer de val grilliger en onzekerder wordt, kijk je achter je en zie je dat je maatje, even een rustpauze heeft ingelast. Op diezelfde locatie, waar jij luttele seconden ervoor, zo’n euforisch gevoel beleefde. Je valt en pleurt met een noodgang naar beneden, de afstand tot jou en je maatje, als maar groter makende. En wanneer je dan je blik, heel even, weer naar beneden richt, zie je daar en enorm donkere, niets voorspellende leegte voor je. De kille koudheid van angst, kruipt dan vanuit binnen naar je buitenste vezels. Zelfs je nagels voelen je angst. Met het natte angstzweet in je palmen kijk je weer omhoog en ziet hem daar nog immer rustend op zijn prachtige oase van rust. Maar jij valt en lazert verder naar beneden en steeds harder.

Je realiseert je dat er nu nog maar twee opties zijn. Of je lazert alleen, verder en hard naar je nieuwe onzekere positie, of je partner heeft de ballen om zijn weg te vervolgen en je, door middel van zijn perfectie, op een snelle wijze weet in te halen.

In de laatst omschreven positie begeef ik me op dit moment. Al weet ik met redelijke zekerheid te stellen dat mijn partner zijn weg inmiddels heeft vervolgd en er alles aan doet, de afstand tussen ons zo spoedig mogelijk tot nul te reduceren.

Samenwonen is geen kattenpis, zeker niet wanneer je jezelf in een samengesteld gezin stort.

Maar…. Het is wel een fantastisch en voldoendend avontuur!!! En ik wil hem helemaal afmaken…. tot de laatste plons!

AnnR * 9 November 2010