Archief voor februari, 2011
Schat, geef me
je zinnen.
Hak ze
uit je ziel.
Ik pak ze beet
en hang ze op.
Omlijst
Als kunst
zoals een schilder ze bedoeld had.
AnnR * 27 Juni 2009
Vandaag had ik een helder inzicht. Nu heb ik die vaker, in mijn ogen dan en eerlijk gezegd boeit het me weinig of mensen dit inzicht met me delen. Maar ik wil mijn inzichten wel delen dus dender ik ze gewoon op de digitale snelweg voor anderen om te verorberen of uit te kotsen. Whatever it may be.
Getriggerd door de dood van MJ waarschijnlijk, zat ik vanavond te resumeren over het gevoel wat de dood met een mens doet. Maar dan wel de dood die men ervaart wanneer een geliefde heengaat. Niet die van een verre oom of vage kennis. Nee de dood die je ervaart wanneer er een echte geliefd persoon heengaat. Nu ben ik niet de persoon die alle wijsheid in pacht heeft, maar ik vind mezelf wel een aangewezen persoon die daar een inzichtelijk oordeel over mag vellen. Zeker omdat ik anderhalf jaar geleden mijn man, maatje en zeker grote liefde ben verloren.
De beleving van het heengaan van een geliefde is eigenlijk prachtig! En zo heb ik met één zin waarschijnlijk hele volksstammen op de achterste benen. In de trend van, hoe kan je dat nu zeggen. Wel gewoon ..Het heengaan van een geliefde is prachtig!!! Ik durf zelfs te beweren dat de mensen die het beleven weten wat ik bedoel. Laat mij een poging doen dit uit te leggen.
Wanneer je een persoon hebt in je leven waar je van houdt en dan bedoel ik dus echte liefde, dan is de dood een toevoeging op die belevenis van liefde. Ervan uitgaande dat de dood op natuurlijke wijze geschiet. Dus niet in het geval van moord of ongeval. Maar wanneer de dood intreedt aan de hand van, een door de natuur bepaalde gang. Ziekte, hartfalen, hersenbloeding etc. De nacht dat Herman stierf en ik zijn hand vast had toen hij zijn laatste adem uitblies, was dat een moment van intimiteit die niet te vergelijken is met welke intimiteit dan ook. Het moment van heengaan, het moment dat hij dus letterlijk het leven liet, was heel intiem. Zo intiem dat je een liefde ervaart die je later veel bewuster liefde kan laten ervaren dan ooit te voren. Dat moment, die waarschijnlijk in letterlijke tijd een seconde of 5 duurde had een impact van jaren. De intensiteit van het gevoel van liefde was zo sterk dat je NOOIT zal vergeten wat liefde is!
Prachtig!! Liefde ervaren met die intensiteit, dat je het nooit vergeet, maakt de ervaring een belevenis van ongekende magnitude. Ik kan dus met alle stelligheid beweren, dat door de dood van Herman ik een ervaring heb gehad in de liefde waar ik nu zo intens van geniet, dat het mij laat stralen, door wolken laat zweven, mij meters boven de grond laat wandelen en letterlijk mijn leven en omgeving laat bloeien met de prachtigste bloemen en de stralende zonnestralen en het sprankelende zilveren sterrenlicht.
Het ervaren van de dood op dit niveau, maakt de beleving van liefde onuitspreekbaar intens en puur zoals ik die nooit had kunnen ervaren zonder de dood.
Herman ..jouw dood was niet zomaar en zeker niet voor niets. Je hebt mij geleerd te ervaren wat echte liefde is en deze in al zijn puurheid te herkennen en weer te kunnen herbleven. En dat is wat ik op dit moment in alle hevigheid doe. Liefde voelen, proeven, ruiken en ervaren, in de puurste vorm…..
Dit is echt werkelijk PRACHTIG!!! Ik ben je hier eeuwig dankbaar voor ..
AnnR * 27 Juni 2009
De zomer fluit heel vroeg in mijn tuin.
De wind speelt met de schaduw van de haag.
In mijn hoofd smeult de winter nog na.
Verwart.
Gewoontes verzamelen in mijn ziel.
Ik verdwaal in de tijd.
Wentel me in de zon. Mis de warmte van zijn lichaam.
Geen licht verwarmt me zoals hij.
Ik hunker naar zijn huid.
Het geluid van genot.
Het heftige gaan en komen.
De stuiptrekkingen van ons.
Ik wacht op de nacht
die valt om de huizen in de straten
om mijn dag te sluiten.
Ik luister naar de avond.
Luid gevuld
door het licht van de maan
de talloze sterren
en ik ben stil
AnnR * 24 Juni 2009
Als ik je beschrijf en het over je heb
Dan, heel even besta je weer echt
Het licht in mijn verbeelding
Omhult je portret foto
Ik schrijf je naam in de wolken
En plotseling verschijnt de zon
Ik teken je bestaan
Tussen de sterren en de maan
Ik fluister je naam
Voorzien van vleugels in de wind
Zo blaas ik je even in leven
En schildert de lucht je beeld
Weer even samen
Fijne verjaardag lieverd, where ever you are…….
AnnR * 16 Juni 2009
Een vraag. Een vraag waar veel mensen mee zitten. Een vraag, waar diegene die daar mee bezig zijn, heel graag een bewijzend maar vooral, fysiek antwoord op zouden willen hebben.
Ik mag mij, samen met Yvon mijn schoonzusje en o zo dierbare vriendin, onder misschien wel één van de weinige, toevoegen aan de de mensen die “weten” dat het zo is.
Picture this, Ann een vrouw, jong, wild, maar een ongelofelijk gevoelsmens. Zij worstelt met keuzes. Gaat ze voor gevoel of laat ze ook de realiteit meewegen in haar keuzes. Of wel, gaat ze links of rechts. (geloof me de middenweg was dit keer geen optie, en te makkelijk).
Ik had een avond waarvan ik de dacht even klem te zitten. Je kent het wel. Zo’n dag dat je weet dat je op een T-splitsing komt en tevens ook weet dat je links of rechtsaf moet. Maar je wordt heen en weer geslingerd door realiteit (maatschappelijk, praktisch) en gevoel. Ik kom op zulke momenten tot mijn meest objectief en beste beslissingen als ik ze hardop kan ventileren naar iemand toe. Ik hoor mezelf dan praten en trek geheel zelf mijn eigen conclusies en besluiten. Zo ook vanavond.
Ik zit wat te surfen over het Net en zie op hyves en dat Yvon online komt. Meteen denk ik (of het was meer een impuls), die moet ik NU bellen. En zo geschiede. Een beetje onrustig loop ik door de kamer in afwachting van de komst van Yvon. Na een kwartier is ze er en we beginnen eerst even luchtig. Wie, wat, waar en wat speelt er op zit moment. Noem het een soort van wekelijkse evaluatie….. dan zakken we steeds verder de diepte in. Hebben het eigenlijk alleen nog maar over gevoel en wat het handelen ernaar voor gevolgen heeft voor de mensen om ons heen. Mooi, puur en zo echt was het gesprek. Vol gevoel en passie. Puur tot op het bot…… Dan zomaar, komt Herman ter sprake. En hebben het over mijn relatie met Herman, en wat ik nu wel of niet zou willen in mijn toekomst. Er speelt “Bo jangles van Robby Williams”en Yvon zegt: Luister eens naar die mooie tekst. Ik doe mijn ogen dicht en concentreer me op de tekst terwijl de klanken van de muziek de rest van mijn gedachten vult. Dan dwaal ik af en “voel” dat we hier niet alleen zijn. De warme rilling loopt over mijn rug. Ik geniet en ben ontroert door de schoonheid en de puurheid van het moment. Dan maakt Yvon de opmerking dat ze Herm voelt….. Na een wederzijdse blijk van herkenning en een moment van stilte zeg ik gekscherend, als hij nu echt eens ballen heeft en ons bevestigd dat we goed zitten, dan zorgt hij ervoor dat binnen nu en drie liedjes, het nummer van Cristina Aguirera met Hurt op de radio komt.
Yvon kijkt me wat vragend aan. Ik trek mijn laptop naar me toe en zet internet op You-tube. Ik zoek naar het nummer en zeg haar dat ze even inzichzelf moet keren, ogen dicht en goed moet luisteren. Ik hou het nooit droog bij dat nummer. Mooi en puur en de tekst raakt me gewoon tot in het diepste van mijn ziel. Het nummer begint te spelen en dikke tranen dwarrelen traag over mijn wang, ik voel ze iedere millimeter, over iedere cel van mijn wang tintelen. De intensiteit is moeilijk te omschrijven. Die plaat duurt en wanneer het einde nadert, voel ik ook weer de rust in mij glijden. Na afloop zet ik mijn laptop weer zacht en schuif hem opzij, pak de afstandbediening van de stereo en zet de radio weer harder. De laatse tonen van een onbekend liedje galmen door de boxen. We kijken elkaar aan en wisselen een alles zeggende blik vol van gevoel met elkaar. Juist op dat moment klinken er noten van herkenning door de boxen…………… We kijken elkaar aan en met letterlijke stomme verbazing kijken we elkaar aan en de tranen schieten met hoge snelheid uit mijn ogen…….Cristina Aguilera met Hurt……als een ware engel vergezeld van bijna ultieme harpmuziek…..hemels…….. daar was hij!!! Herman stuurde een duidelijk bericht. Letterlijk, hoe debiel en lacherig ik er ook over deed toen ik het opperde. Realistisch en duidelijk hoorbaar door de boxen. De bevestiging, of juist wel , mijn bevestiging. Mijn bewijs dat hij ergens, wanneer het nodig is, er is, mij hoort en mij, al dan niet merkbaar, steunt en bij me is. Wat kan je dan nog zeggen????
Niets, maar dat is in mijn ogen. Omdat ik misschien wel het toeval, aan iets spiritueels wil hangen?? Ik zeg nee. Voor mij was dit Het bewijs. WOW. Zo sereen stil en toch zo schreeuwend hard!
Voor mij en ik denk dat ik ook voor Yvon kan spreken, een geweldige, mooie en intense pure ervaring! Voor anderen?? Een leuke blog. Een glimlach vormend verhaal. Weer anderen zullen zich niet eens afvragen over de juistheid van het verhaal en alles direct de hoek van het toeval in smijten. Maar stiekum hoop ik, dat er misschien één iemand tussen de lezers zit, die het “begrijpt” en ook weet dat het zo kan zijn!!! En voor alle andere lezers…..dit is mijn leven…..Absoluut diepe en hele pijnlijke dalen…..maar met aan de andere kant zulke intens pure warme en prachtige momenten. Dit?! Dit gun ik echt iedereen!!!!
AnnR * 12 Mei 2009
Mamma Puk 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.