Archief voor februari, 2011

Wanna Dance??

Vroeger wanneer ik als klein meisje van een jaar of 12 naar de tv zat te kijken, met mijn broer, zus en ouders gezamenlijk op de bank, kon ik met het schaamrood hoog op de kaken mijn hoofd afdraaien wanneer er innig op de buis werd gezoend. En als er in een film een vrijscene op het beeld verscheen, dook ik weg achter mijn handen of moest ik ineens plassen. Al vond ik het ontzettend interessant kon ik niet de moed opbrengen om er ongegeneerd naar te kijken. Hoe de rest van de woonkamer op deze beelden reageerde zou ik niet weten, ik durfde hen al helemaal niet aan te kijken op zo’n moment. Waar die schaamte nu door kwam?? Geen idee, misschien de manier van mijn opvoeding, misschien de puberteit die zijn aantrede deed en er voor zorgde dat alles wat met seks te maken had, maakte dat ik onwennig begon te draaikonten op de bank en wat giebelig de andere kant op keek.  Grappig detail is dat uit recentelijk onderzoek is gebleken dat ouders in zo’n situatie met een enorm beschamend gevoel zitten.

 

 Geweldig onderwerp vinden jullie niet?  Er zijn legio studies op losgelaten. Waanzinnige onderzoeken naar gedaan. We worden er dagelijks op de meest diverse manieren mee geconfronteerd. Maar er open en eerlijk over praten blijft voor de meeste mensen toch een precair onderwerp. Even als de geslachtorganen. Ook die krijgen we in geuren en kleuren om onze oren wanneer we boos zijn. Dingen verlopen kut en als we pech hebben is dat klote. Maar wanneer we de benaming kut voor de vagina gebruiken is het ineens anders. Nee dat kan niet. Dat gaat wat ver en is te grof uitgedrukt. Grappig detail tussendoor is dat ik het woord nu twee keer heb getypt en de Nederlandse spellingscontrole het woord niet eens kent. Nou ja!!! Maar goed, ik had het over seks en die wilde ik eens op een andere manier belichten.

 

Seks…. Is toch net als dansen?! Iedereen doet het, de wijze waarop verschilt, dat dan weer wel. Maar het is een mooi samenspel tussen de seksen. Er even voor het gemak vanuit gaande dat we het over de hetero vorm hebben, die andere ben ik niet zo in thuis 😉 Dansen, de één doet dat zelden, de ander alleen in het weekend  en weer anderen dansen dagelijks. Nu ben ik nogal eens huppelend en springend te vinden op een dancefeestje en wat mij dan opvalt is dat deze wereld nogal geregeerd wordt door mannen. DJ’s, VJ’s en de organisatoren zijn meestal van het mannelijke geslacht. De meeste vrouwen zijn als was in deze heren hun handen en adoreren hen om hun vermeende muzikale verleidingskunsten.  Dan werp ik mijn blik op de dansvloer en ontstaat er spontaan een bosbrand in de liezen. De heren  kunnen maar ,moeilijk dansen. En daar in mijn ogen de dansvaardigheid een goede graadmeter is voor de bed prestaties van de heren, voorspelt dat weinig goeds voor de single vrouw. (Thank GOD dat ik geen single meer ben)

 

Ik ga de dansende heren voor het gemak in hokjes plaatsen.

Zo zijn er mannen die een beetje nonchalant naast de dansvloer staan met een drankje (en als je pech hebt staat hij op de dansvloer). Hij staat zich te verheerlijken aan de dansende vrouwen om hem heen en bespreekt ze stuk voor stuk met zijn even zo saaie vrienden. Dan begint er in de heupregionen iets te wiebelen….. Is dat een dansbeweging die ik daar zie? Of was het een verkapte jeukbeweging? Het laat zich raden dat er van deze Adonis weinig spetterends valt te verwachten.

Dan hebben we de Justin Timberlake wannabe. Onder de bedwelming van alcohol en eventuele andere versnaperingen, durft deze held in wording wel op de dansvloer te bewegen. Door de interne chemische reacties is hij zo druk, met zijn vers op MTV waargenomen danspasjes, dat hij totaal geen idee heeft dat hij met zijn wild wapperende armen, de vrouwen in zijn nabije omgeving bijna van de dansvloer afmaait. Volledig opgaand in zijn eigen heldendom. De bedprestatie die ik aan deze Tarzan toedicht hoef ik volgens mij niet eens uit te schrijven 😉

Uitzonderingen daar gelaten, wil ik de heren toch even een klein inzicht meegeven. Nu weet ik dat jullie meestal denken in de termen van scoren, presteren, beter en langer, maar met dansen (lees bedprestaties if you wish) gaat het om gevoel waar je aan toe moet geven en in op moet gaan. Je hoeft niet perfect te dansen, als je het maar met overgave en passie doet! Wanneer je het op deze manier beleeft heb je al snel de dames aan de dansmuiltjes liggen 😉

 

Wanna Dance??

AnnR * 8 Mei 2009

2011
02/10
CATEGORY
Humor
Plaats een reactie

Feest van Bevrijding

5 Mei is al 64 jaar Bevrijdingsdag. Overal in den landen wordt gevierd dat we door de geallieerden bevrijd zijn.  De dag dat in 1945 de Duitsers hun wapens hebben neergelegd en zich overgaven aan veldmaarschalk Montgomery. De dag dat de Amerikanen de straten op trokken tussen de feestvierende Hollanders en zij chocolade, sigaretten en kauwgom uitdeelden. Vrijheid. Dat is de oorspronkelijke reden waarom wij, nu nog  eens per vijf jaar, officieel als vrij man/vrouw deze herdenking mogen vieren. De meeste van de lezers kennen het van de geschiedenisles of verteld door grootouders en in veel gevallen de ouders. Maar wij, wij hebben het niet meegemaakt.

 

Ik vraag me wel eens af wat Bevrijdingsdag voor mij nu eigenlijk betekent. Ik sluit mijn ogen en het eerste wat binnenkomt is ……. een vrije dag. Lekker egoïstisch zullen jullie denken, maar lees die twee woorden nu nog eens……. Want wanneer we nog steeds onderdrukt zouden zijn als toen, dan hadden we alle dagen van het jaar moeten werken en waren we alleen thuis wanneer we echt goed ziek waren. (Althans in mijn beleving) Voor mij is 5 Mei ook altijd een soort van opluchting. Zeker na een dag als 4 Mei.  Een dag dat we stil staan bij hen die vielen. Een dag, waar weken aan voorafgaand,  je overspoeld wordt met miniseries over de slag bij Arnhem, Sobibor deel 1 t/m 4 of dat ze je weer voor de zoveelste keer met Anne Frank om je oren slaan. Twee minuten stilte. Ik heb heel vaak in die twee minuten gedacht over wie Hen dan zijn. In mijn beleving de mensen die ik ben verloren in mijn leven. Mijn opa’s en oma’s, ooms, tantes, echt dierbare vrienden en mijn man heb ik als laatste in het rijtje kunnen toevoegen. Maar eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren meer dan een paar luttele seconden aan de gesneuvelde gedacht te hebben. Meestal de eerste paar, ingegeven door de programmatuur die dat voorafgaande aan die minuten mij hadden ingegeven. Vrijwel direct na die “verplichting” dacht ik aan mijn lijstje.  Vroeger schaamde ik me hiervoor, alsof ik ondankbaar was naar hen en of ik geen respect had voor de mensen die, ook voor mijn toekomst, gestorven zijn. Nu voel ik me niet meer schuldig over die gedachte. En ook nu zullen er een aantal lezers dit een beschamende gedachte vinden en misschien zelfs ondankbaar vinden overkomen.

 

Ik denk namelijk dat deze manier van herdenken misschien wel de mooiste eerbetoon is aan hen die vielen. Zij die hun leven hebben gegeven voor de vrijheid van Nederland,  Zij die hun vrouwen en kinderen achterlieten, Zij die stierven voor onze toekomst. Helden dat waren het! Maar wel stuk voor stuk, mensen zoals wij, met dezelfde gedachten over het leven en dezelfde gevoelens. Dus ik schat in dat Zij net als ik, niets liever zouden willen dan te leven in een tijd waarin iedereen op zijn eigen manier of op zijn geheel eigen vrije, niet geïndoctrineerde,  wijze, Hen die vielen konden herdenken. En daarin alle respect behouden aan de mannen van 64 jaar geleden. Zij die voor ons stierven.

 

Vrijheid, zoals ik hem de laatste weken ervaar, een groot goed. Wanneer ik intens geniet van mijn leven wat ik doe als ik met Remi samen op stap ben en ik net boven de Amsterdamse keien zweef. Of wanneer ik met Reem hand in hand door Wonderland loop om zo down the Rabbit hole te springen en we vervolgens als dartele vlinders door de lucht naar beneden te vallen.  Vrijheid, iets wat een gewaarwordingding tussen je oren is en niet een fysiek opgelegde gedachte ingevoerd door een ‘postbus 51’  filmpje op ned3.  Vrijheid! Voor de één een leven zonder oorlog en onderdrukking, voor de ander een leven waarin je helemaal jezelf kan zijn, jezelf kan uiten en echt kan genieten van alles wat er om ons heen gebeurt.  De laatste is niet mogelijk zonder de eerste, maar gaat wel verder en dieper…… Jammer als ik dan op het bevrijdingsfestival in Zoetermeer door zwaar bewaakte poortjes moet lopen en zelfs (helaas door een dame) gefouilleerd moet worden. Ik dan naar het podium kijk waar Rob de Nijs, gekleed in een kapotte spijkerbroek maar wel met de befaamde trendy geknoopte sjaal,  zijn Malle Babbe laat horen. En ik een dag later moet lezen dat er in Rotterdam knuppels met spijkers zijn gevonden en er rellen uitbreken. Jammer dat deze snotapen niet beseffen waar vrijheid voor staat en dat ze met zulke acties diezelfde vrijheid, al is het in Nederland van korte duur, kunnen inleveren wanneer ze gepakt worden.

AnnR * 7 Mei 2009

2011
02/10
CATEGORY
Politiek
Plaats een reactie

Ongezouten

Waarschijnlijk voor weinig mensen echt nieuws. Maar ongezouten is een woord wat op mij meer dan eens van toepassing is. Is het een afwijking, aangenomen gedrag of een karaktertrek. Shoot me, ik heb keine blasse ahnung en eerlijk gezegd deert me dat ook geen donder. Dat het zijn voordelen maar ook zijn nadelen heeft kun je op je vingers natellen. Maar hoe de verdeling ook is, het heeft mij nooit echt weerhouden om het toe te passen.

Draaikonten en om de hete brei heen draaien heb ik een hekel aan. Je moet dan gaan gissen wat men bedoelt, tussen de spreekwoordelijke regels doorlezen en aanvoelen welke implicaties men bedoelt. Vermoeiend, maar helaas kom je deze situaties aan de lopende band tegen. Wanneer er bijvoorbeeld een mening wordt gevraagd of een jurk leuk is. Dan is er de mogelijkheid om met een gezicht als een oorwurm te zeggen dat je het een schattig jurkje vindt, je kan ook zeggen dat je het jurkje apart vindt. Leuk voor degene die je menig vroeg, die is er geen drol mee opgeschoten. Eigenlijk gaat die alleen maar meer twijfelen. Door het oorwurmen gezicht gaan ze twijfelen en door het als apart weg te schrijven laat je de andere persoon ook een beetje confuus achter, zich afvragend of dit nu echt negatief bedoelt is of dat er misschien echt iets aparts aan de jurk te vinden is en daarom uniek is. Ik zeg, wanneer je mening gevraagd wordt, vertel hem dan hoe hij is. Duidelijk, kort en helder. De persoon die erom vroeg weet dan direct waar hij of zij aan toe is. Nadeel is dat je de persoon kan kwetsen, maar aan de andere kant, wanneer je het jurkje wel leuk vindt, die persoon ook meteen weet dat je het meent. Wel zo eerlijk toch?

Ongezouten is wat mensen juist enorm geliefd maar ook vreselijk gehaat maakt. Lekker! Met iedereen vriendjes zijn is toch niet mogelijk dus dan maar de mensen om je heen die je waarderen om wie je bent. Het is te vergelijken met het cardiogram waar ik het laatst over had. Geliefd en gehaat, ze staan dicht bij elkaar maar ze zijn ook enorm intens in de beleving. Grappig dat het bij het ongezouten geven van een mening ook weer op de uitspattende manier van leven uitkomt.

Brengt me op een item uit het nieuws wat ik vandaag, onderweg naar Amersfoort staande in 14 kilometer file, te horen kreeg. De levensmiddelenindustrie is druk op zoek naar vervangers voor zout in voedingsmiddelen. Dat is nodig omdat wij mensen veel te veel zout eten. Ongeveer 80 procent van dat zout krijgen we ongemerkt binnen via voedingsmiddelen als vleeswaren, brood en kaas. Volgens onderzoek overlijden jaarlijks duizenden mensen aan hart- en herseninfarcten die veroorzaakt zijn door te grote zoutconsumptie. Dus gaat de betuttelmaatschappij er maar weer een nobel streven van maken om voor de mensen te denken en ze niet vrij te laten in wat ze willen consumeren. Ik vrees nu al voor het eindresultaat. Zoute drop is straks niet meer te verkrijgen, een potje zout op tafel wordt straks in de horeca verboden en wanneer je toch de enorme behoefte hebt om een beetje zout over je zelfgebakken frietje te gieten, of wanneer je heerlijk wat vers gemalen zeezout over je stokbroodje met dikke “gezouten” roomboter wil strooien zal je naar de dealer moeten sluipen om dit grote goed illegaal te kunnen bemachtigen.

Ik vraag me af hoe ver deze betutteling door zal gaan. Wat zou het toch heerlijk zijn als iedereen zelf kon bepalen wat hij doet of gebruikt. Wanneer je rookt weet je de risico’s, wanneer je als notoire zuipschuit flessen wijn, bier of Bacardi door je keel laat stromen weet je dat je lever daar niet echt van opknapt. Nu kunnen we in dat rijtje dus ook zout toevoegen, met de wetenschap dat we daar hart en vaatziekte aan over kunnen houden. Ik heb er poep aan, ik leef nu en wil ook nu genieten! Morgen kan ik wel onder een auto terecht komen. Of zal de overheid na het lezen van deze blog misschien tot inzicht komen en dit vervoersmiddel ook meten verbieden omwille van de persoonlijke kreukelzone………..

AnnR * 21 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Politiek
Plaats een reactie

I had a dream….

Ik kijk om me heen, het park is gevuld met prachtige bloemen in nog meer kleuren dan de regenboog kan tellen. De geur die er vanaf komt is een zoet scala van de heerlijkste parfums. Alsof je in een snoepwinkeltje verheerlijk loopt te kijken naar de enorme keuze aan zoetigheid. Bijna hysterisch van enthousiasme en euforische blijdschap. Huppelend en blij omdat je mag kiezen wat je maar hebben wilt. Een centimeter of 10 zweef ik boven de grond als ik me door het park begeef. De zonnestralen spelen als een lichtorgel door de lucht en bijna iedere straal pakt in zijn puurheid de kleinste stofdeeltjes op en laat deze stralen als kleine sterretjes en dansen als de ballerina uit het zwanenmeer. Het warme getjilp van de vogeltjes in combinatie met het vrolijke gezoem van de bijtjes, klinkt als de prachtigste ouverture en zorgen voor de muzikale omlijsting van dit zomerspektakel. Ik loop door en zie mensen zitten op bankjes, kinderen spelen, rennen en voetballen in het gras en weer anderen liggen op hun rug naar de hemel te staren. Het park is gevuld met een serene rust en een bijna onbeschrijfelijk vredig gevoel.

Mijn gedachten dwalen af en ik besluit om even in het gras aan de oever van een lief kabbelend beekje te gaan zitten. Trek mijn sandaaltjes uit en steek mijn voeten naar beneden. Het heerlijk koele water speelt fluweelzacht tussen mijn tenen terwijl ik ze heen en weer wiebel. De zon weerspiegelt in de zachte golfjes en voeren mijn gedachten nog verder af. De kracht van de golfjes is zo sterk dat ik me langzaam in het water laat zakken. Wanneer ik helemaal onder water ben voert de stroming me mee naar het mooiste onderwater paradijs. Vissen in alle soorten en maten, voorzien van de meest schitterende kleuren. Ze zwemmen langs prachtig statige rotspartijen en zacht zwierende koraalriffen. Mijn reis lijkt eindeloos te duren en dat ik niet kan ademen onder water schijnt op geen enkele manier een belemmering te zijn. Langzaam zwem ik weer naar de oppervlakte als ik zie dat er een kustlijn aankomt. Wanneer ik boven kom stap ik uit het water op een wonderschoon paradijselijk eiland. Het parel witte zand kraakt zachtjes onder mijn natte voeten, in de verte valt een kokosnoot met een doffe dreun op het zand. Dan hoor ik achter mij een stem, met de klanken van een prachtige engel heet hij me welkom. Als ik me omdraai staat daar een zon gebruinde man met prachtige azuur blauwe ogen, een geweldige volle glimlach bijna te stralen in hemels licht. Ik sta daar aan de grond genageld naar hem te kijken en kan niets meer dan een schamele hallo over mijn lippen persen.  Hij loopt op me af en pakt vriendelijk mijn hand vast. Samen lopen we uren in de branding en wanneer we naar de horizon kijken zien we hoe de zee de prachtige rode gloed van de zon opneemt in de golven en hem langzaam laat verdwijnen.

Ik open mijn ogen en voel het water nog heerlijk tussen mijn tenen doorvloeien. Langzaam wordt ik wakker en realiseer me dat ik in slaap was gesukkeld en had gedroomd. Ik mijmer nog even door  en laat me weer langzaam in de realiteit terug glijden. Dromen, heerlijke dingen zijn dat toch. Ongelimiteerd, veelzijdig, geweldig vol van voldoening en rust. Een absoluut genot. Volgens wikipedia is een droom de verzameling van beelden, geluiden, gedachten en gevoelens die iemand ervaart, als hij of zij slaapt. Toch worden dromen meestal weggeschreven als fictie, iets wat onmogelijk in het echt kan gebeuren of plaatsvinden. Maar als mijn naam geen Ann was, zou ik hier geen twijfels bij zetten. Wat is echt? En wat maakt of een droom belevenis waar is of niet. In mijn ogen wordt de beleving bepaald met de gevoelens die ermee gepaard gaan. Dus zoals ik hierboven schreef was mijn droom toch weldegelijk echt. En Who cares of het in realiteit kan gebeuren, het maakt de beleving en ervaring er absoluut niet minder om.

Door je dromen en doelen op papier te zetten, zet je het proces in werking om de persoon te worden die het liefst wil zijn. Geef je toekomst in goede handen……De jouwe!!!

AnnR *14 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Fantasy
Plaats een reactie

En God schiep de vrouw….

Hij gaf haar alles om haar tot een soort Übermensch te maken. Ze kan vele aspecten met alle gemak combineren. Zo kan ze goed luisteren en nog beter onthouden. Dit tot groot verdriet van menig man. Ze kan enorm gevoelig zijn, maar wanneer het nodig is, er staan al een bunker. God gaf haar het vermogen om te helpen en te verzorgen, maar hij gaf haar ook de vruchtbaarheid en de capaciteit om kinderen voort te brengen. Foutje!! Van mij had God dat best aan de mannen mogen toebedelen, hebben zij ook eens iets nuttigs bij te dragen 😉

Zwangere vrouwen. Voor de één een pracht, een teder gezicht of de mooiste verschijningsvorm van het vrouwelijk schoon. Voor de ander (lees Ann) een als maar dikker en onooglijk  wordende vleesmassa, die ontoerekeningsvatbaar wordt door alle extra hormonen. Zwangere vrouwen. Ik moet altijd enorm om ze lachen. Ik mag dat, ik ben vrouw en heb het namelijk zelf ook twee keer mogen doorstaan. Al heb ik twee heerlijke kinderen, hadden ze wat mij betreft het zwanger zijn mogen afschaffen. Gelukkig was ik een nuchtere variant op het zwanger zijn. Dus overmatig veel voedsel verorberen, zure haring eten, bergen snoep onder de neus stouwen of me op een roze wolk begeven??? Hallo zeg, na die 9 maanden wil ik wel weer als een normale vrouw over straat kunnen en niet nog ongeveer een jaar lang als 4 maanden (ont)zwangere vrouw rond waggelen. No way Jose. Vlot geïrriteerd en snel chagrijnig, dat was ik dan weer wel. Maar wat wil je ook. De borsten die in twee maanden tijd het formaat Clara, de best producerende melkkoe van stal, aannemen, je buik neemt in mum van tijd, de gelijkenis van een Chinese geluks-Boeddha aan, je kan niet meer normaal slapen,  je blaas wordt meerdere malen per dag leeg geschopt en een beetje fatsoenlijke kleren dragen is ook niet meer mogelijk.

En dan nog maar te zwijgen over de weg die leidt naar de bevalling! Nee dat is pas echt feest. Het alsmaar groter wordende buikje gaat vrolijk gepaard met even zoveel twijfels over de onomkeerbare geboorte. Ik kan jullie vertellen dat je daar als zwangere vrouw niet bepaald vrolijk van wordt. (Zij die nu het tegendeel claimen liegen!) Het feit dat er in de nabije toekomst een kind van tussen de 6 a 9 pond door het geboortekanaal geperst dient te worden, zorgt ervoor dat  in mijn kruisstreek  alle spieren in een soort van continue kramp schieten! En daar we in Nederland een “ pijn is fijn tijdens de bevalling”  beleid hanteren, maakte voor mij de keuze wel duidelijk. Ik wil een keizersnee. No Way dat er door mijn kanaal een kind geperst wordt! Ik wil als ik bevallen ben niet horen, een steekje extra voor pappa graag. Met een keizersnee blijft de gezelligheid mooi intact en is een steekje extra ook niet nodig. Jammer genoeg is zo’n uitspraak als deze,  even zoveel taboe als het pijnloos bevallen. Menig dame in mijn omgeving keek mij dan met stomme verbazing aan. Belachelijk werd het gevonden. Beetje vermoeiend dat je in deze tijd niet voor een operatie mag kiezen als het gaat om een bevalling, maar men zich wel laat volpompen met Botox en siliconen om het lijf strak te houden!

Wat brengt me op dit onderwerp? Nou eigenlijk simpel. Zoals het al sinds mensenheugenis aan de gang is, komt er na de winter de lente. Geweldig hè, dit inzicht. De winter waarbij het gemiddelde verliefde stel extensieve vormen van schuilverdrag vertoont en ze vaker binnen zijn dan buiten en die gevolgen worden nog wel eens in de lente zichtbaar. Ik moet zeggen dat die winteravonden voor mij ook altijd een genot zijn. Heerlijk voor de openhaard op een schapenvachtje naar muziek luisteren, een goed glas wijn erbij en een makkelijke kaasmaaltijd op tafel. Om daarna moe en voldaan je bed in te kruipen. Maar dan wel vertier zoeken met de zekerheid dat er in de lente geen groeiende gevolgen aan hangen.

Dus dames, bespaar u een hoop ellende,  ongemak en een pijnlijke bevalling en kruip eens  heerlijk  met je partner helemaal onder de dekens om daar het oud Hollandse vlooienspel te spelen. Leuk, die kleine fiches over en weer schieten onder dekens, puur genieten en de grootste lol. Ik heb zelf ook wel eens Mikado gespeeld maar die stokjes blijven zo in de dekens hangen en maakt het bewegingloos liften van die dingen dusdanig onmogelijk dat ik het bij één poging, waarbij ik genadeloos verloor, heb gelaten. Kortom lekker onschuldig vermaak, veilig, goedkoop, pijnloos  en condooms heb je daar ook niet bij nodig 😉 Maar wat nog veel leuker is? De lente in te kunnen gaan getooid in fleurige niets zeggende jurkjes zonder extra vlees om mee te torsen en lonkend door het park wandelen en weten dat ze naar je kijken om je leuke verschijning en niet om je waggelgang op je Crocks om die mooie blauwe opgezwollen  aderen op je benen te ontzien……..

AnnR *13 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Humor
Plaats een reactie