Archief voor februari, 2011

The eagle has landed

Bijna 40 jaar geleden klonk dit over het polyfoon journaal en galmde het de huiskamers binnen. Apollo 11, de eerste bemande vlucht naar de maan was geslaagd en The Eagle was geland. Er klonk een zacht gehuil uit de achterkamer. Er was nog iets geland die dag. Ik schreef de gek. Voorzien van de namen Johanna Wilhelmina Adriana vernoemd naar mijn grootmoeder. De originaliteit spettert er vanaf 😉  Gelukkig voor mij hebben mijn ouders er voor het gemak ook een roepnaam aan gehangen en mag ik sinds die dag als een heuse Ann(eke) door het leven. Mooie tijden waren het toen. De zeventiger jaren, Woodstock een voltrok maand later, zo’n 400.000 mensen die met bezinning en vrede op aarde bezig waren. Hippies of zweefteven kan je ze noemen, maar ze leefde wel!

40 jaar! Voor sommigen een nachtmerrie voor anderen het begin van het leven. Ik persoonlijk ben niet zo bang aangelegd en vind 40 meer een getal dan een onprettige ervaring. Het zal me zo aan mijn derrière oxideren hoe oud ik ben, ik voel me toch wel 32! Zeker nu, wanneer ik als dartelende vlinder de wereld aan het ontdekken ben, mijn verlangen naar mooie dingen voed door te landen op de mooiste bloemen en mijn maagje van de heerlijkste nectar te voorzien. Het enige wat me wel beangstigt aan dit verhaal is de opmerking dat je leven pas begint op deze leeftijd.

Nu kijk ik de laatste tijd met een enorm frisse analytische blik de wereld in en vind ik het heerlijk om te zien met welke intensiteit  andere mensen in het leven staan. Opvallend helaas is dat er toch wel erg veel mensen maar een beetje gewoontjes aan de oppervlakte laveren. Ze lopen dagelijks door het leven met een afgestompte instelling en doen hun ding. Gadver! Wat is dat toch tegenwoordig dat iedereen zo druk bezig is met zijn ding doen? Wat is je ding dan? In mijn ogen is die uitdrukking net zo niets zeggend als de inhoud van de mensen die daar mee bezig zijn. Als je bezigheden niet interessant genoeg zijn om ze als dusdanig te vermelden, zeg dan niets, maar in godsnaam, noem ze niet je ding!

Ik heb wel vaker geschreven dat ik een mens ben van intens. Absolute pieken met even zo diepe dalen. Als je dat op een grafiek zou plaatsen ziet mijn leven eruit als een prachtige cardiogram. De lijn schiet als een zinderende achtbaan van boven naar beneden over het papier. Met de diepste dalen net zo gekoesterd als de toppers. Dat is namelijk de enige manier om die intensiteit te ervaren. Want hoe is iedereen niet verbaasd hoe lekker het voelt om weer gezond te zijn als we net hersteld zijn van een gruwelijke griep. Dat geldt ook voor alle andere dingen in ons leven. Er is geen mooiere beleving van je geluk als je nooit ervaren hebt om ongelukkig en verdrietig te zijn. En in stilte luister ik naar Neo,  pak ik de rode pil…..Like Alice in Wonderlannd…….Right down the rabbit hole.

Zouden we de intensiteit van de bovengenoemde bevolkingsgroep ik kaart brengen, zij die de blauwe pil namen, dan vertoont die lijn ineens de overeenkomst met een stilstaand vijvertje, erg kalm. Iedere vorm van fluctuatie is ver te zoeken. Emergency-car to room 39, we have a Flatliner! (plagiaat 😉 )  Snap ik ook meteen waarom men zegt dat het leven pas op 40 begint! Waarschijnlijk een stil gekoesterde hoop op meer intensiteit die de  individuele cardiogrammen van meer pieken en dalen voorziet.  Is mijn angst ook meteen weg! Want mijn leven begint niet bij 40. Mijn leven is al lange tijd in alle hevigheid aan de gang. En voor alle anderen? Remember what the dormouse said! FEED your head! FEED your head!!

AnnR * 11 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Inzicht
Plaats een reactie

Als muze …. gemuzed

Ik ben getroffen. Ik ben overrompeld, geroerd, bevangen, aangedaan, bewogen en geraakt. Het is zeg maar met de vaart van een honkbalknuppel, de impact van een frontale botsing bij 80 KM per uur en met het stoten van je elektrische botje  aangekomen. Het is gebeurt, het is gedaan, over en sluiten….ik weet het!!!
Jeetje hoor ik al denken wat zou er zijn? Oooohhhh neee….ze is verliefd!! Ja dat moet het zijn!

KLOPT. Ik heb het te pakken en zwaar ook. Tot over mijn kleine lieftallige oortjes, I’m on cloud nine, waarom ze die wolk nummer 9 hebben genoemd is me tot op heden nog steeds een raadsel. Kortom ik ben verliefd. Verliefd op het leven en alles wat er in gebeurt. Ik loop over straat te stralen, ook mijn autoradio gaat harder en inderdaad mijn raampje open. Hey, met mijn snelheid op de weg moet je wel met geluid opvallen 😉 Ik dartel in mijn zigeuner (sorry Gipsy) rok en mijn open sandaaltjes als ik aan het winkelen ben.

Tussendoor ben ik ook getroffen door een enorm pittige bronchitis voorzien van koorts en stijve spier ongemakken. Maakt dat ik al sinds vorig weekend aan mijn zesde nieuwe set, licht groene,  fluwelen binnenvoering van mijn longetjes ben begonnen. Maar gewoon door roken, daar komt het tenslotte zo lekker los van 😉 En omdat horizontaal in zo’n gesteldheid helaas ook geen optie is, heb ik erg veel tijd om mijn snappertje de vrije loop te laten. Een beetje is daarvan wel in de frequentie van mijn blogs terug te vinden, maar ook in de diversiteit van onderwerpen. I’m on a role, yihaaaaa. En juist dit, is wat me vandaag ook trof, als een bliksemschicht. Ik begon de dag met een lach om mijn mond denkend aan de mooie dagen en korte nachten van deze week. Pakte voor mezelf een Nespresso en nestelde me op de bank.  Kijkend over de dijk zie ik aan de horizon een strak blauwe lucht en voel ik de warmte door mijn aderen stromen, de zoete lentebries de haartjes op mijn armen optillen en voel ik de geur van de dauwdruppels op de ontwakende rozenstruik, mijn ogen tranen.

Rond het middaguur stap ik weer in mijn luid brullende, glimmend witte Lange Poten tracktor (ja zo groot is mijn auto ook weer niet) en even later loop ik langs de Rotte, in het zonnetje te genieten.
Als ik later die middag weer in de auto zit bedenk ik ineens dat ik eigenlijk al heel lang, schrijven leuk vind. Als meisje van 14 schreef ik in mijn ogen de meest poëtische gedichten. Deed ik ongeveer 46 pogingen om een dagboek bij te houden en barste mijn met ptt-elastiek bij elkaar gebonden agenda, niet alleen uiteen van alle kicke plaatjes, maar ook van (song)teksten. Toen wist ik onbewust wat ik nu bewust weet. Als ik later groot ben, dan word ik schrijver! En met de inspiratie in mijn ongelofelijke liefde voor het leven geef ik daar met volle overgave gehoor aan. Gevoed door de schoonheid van alles om me heen. Misschien doe ik dat nog wel 6 keer met dezelfde intensiteit, maar voor nu voelt dat goed. Maakt dit enorme inzicht mij nu ook meteen een schrijver? Ja! Voor de lezers die het niet mee eens zijn. Ik ben de schrijver en de schrijver bepaalt het verhaal.

Iemand zei mij eens dat ik een muze was. Maar door wie wordt de muze dan ge-muzed??

AnnR * 10 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Inzicht
Plaats een reactie

Eenheid

Soms heb ik de behoefte te delen, te delen waar ik mee bezig ben. Op te schrijven waar ik mijn gedachten over laat gaan. Die gedachten gaan soms ver en meestal moeilijk te omschrijven. Ik ga toch eens een poging wagen en het op digitaal papier zetten. In de oneindige zoektocht in mijn leven zijn er diverse dingen die me bezig houden. Dingen waar ik naar “op zoek” ben.

Eén voor mij belangrijke zoektocht is die van “eenheid’.  Laat me het uitleggen. Eenheid, het gevoel dat je als druppel één wordt met de oceaan. Het gevoel dat je als tintel van alle tintelingen wordt. Iets bijna niet in woorden te vatten. Voor de één het oeeee gevoel, voor de ander de shiver die over je rug loopt. Eenheid. Mooi woord, maar wat betekent het nu eigenlijk?
Eenheid: “De eenheid is de dimensie waarmee de waarde van een grootheid begrijpelijk wordt.” Grappig dat je dan in een verklarende zin weer een woord krijgt wat ook duizenden betekenissen heeft. Dimensie, in mijn beleving , een beleving van een individuele geest. Niet te vatten wederom. Want in iedere geest heeft een beleving een andere dimensie of andersom.

Filosoferen….mmmm heerlijk. Je kan er uren mee doorgaan of als het je interesse niet heeft er met 1 minuut klaar mee zijn. Ik blijf het heerlijk vinden. Filosoferen brengt je op plekken waar je normaal niet komt. Het zet je tot nadenken over dingen die (in mijn ogen) waarde hebben. Heerlijk de diepte in, over de zin en onzin van het leven. Waarom zijn we hier nu eigenlijk met alle aan het stumperen zijn op deze globe. Wat is het doel. Ik kan me namelijk al heel lang niet voorstellen dat we hier leven en dat, wanneer we het einde naderen, dan ook abrupt ophoudt. Dat zou ik wel een hele nutteloze fout in het scheppingsverhaal vinden.

Brengt mij weer bij één van mijn vorige blogs. Er is meer tussen hemel en aarde. Ons doel hier en het nut van alles wat we als individu moeten meemaken. De levenslessen die we allemaal op onze eigen manier te voorduren krijgen. Iedereen krijgt ze, met dezelfde basis als grondslag. Alleen de gebeurtenissen, om de individuen de inhoud ervan te leren, verschillen. Zo zal de één het lesje krijgen, met het verlies van een huisdier, of door eens flink zichzelf tegen de lamp te laten lopen. En zal de ander, zijn partner op jonge leeftijd verliezen en met twee kinderen achterblijven. Heftiger qua omschrijving, maar het draait in beide gevallen om één en het zelfde gevoel/emotie. Verdriet! En de les , hoe daar mee om te gaan. Verschillend, maar uiteindelijk draait het allemaal om het zelfde.

Kom ik weer bij eenheid. En dat is wat ik zoek in andere mensen om mij heen. Niet alleen de verhalen die het teweeg brengen, maar de juist de kern . Het gevoel, de emotie. De herkenning tussen twee of meerdere verschillende mensen waarbij de kern de absolute zelfde is. Maar dan, dat die personen het op zelfde manier ervaren. En wanneer je dat vindt. Ja…… Dat is een ervaring waarbij alle stoppen doorslaan, de adrenaline sneller gaat stromen. Er een heerlijke grijns op je gezicht verschijnt als een blijk van herkenning. Eenheid…ik denk de mooiste emotie en gevoel die een mens kan en mag ervaren…….

Become One!!!!!

AnnR * 9 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Inzicht
Plaats een reactie

Digidaten voor dummies

Er zijn vele wegen naar Rome, maar welke is nu het snelst, moois of meest leerzaam. En wat als je nu al deze aspecten in één weg wilt vinden. Jullie voelen hem al aan komen. Dan wordt het weliswaar een brede asfaltweg, maar voorzien van vele kronkels gaande langs mooie landerijen en saaie musea. 

De wereld van het daten is ongeveer vergelijkbaar. Nu ben ik niet een enorm oude toverdoos, maar om nu een jaar of tien de tijd te nemen om de ware op te snorren, gaat me toch wel wat ver. En ook omdat het uitgaan met mannelijk schoon geen onaardige bezigheid is, heb ik meerdere methodes toegepast.

Zo zijn er de buitenfeesten waar ik vooral zomers naar toe ga, helaas is de kans om daar je slag te slaan toch minder bedeeld. De mannen aanwezig op zulke feesten zijn meestal wel voorzien van een vrouwelijke wederhelft (de mannen met een masculiene wederhelft sla ik direct over 😉 En zijn ze dan per ongeluk single, dan zijn ze meestal voorzien van  “gelegenheids-date” , of zijn ze druk met alle plastic poppetjes die daar rondhuppelen. Tja dan ben ik meteen al kansloos.
Hebben we de normale weekenden op stap met vrienden. Eigenlijk ook al lastig. Wanneer je met vrienden weg bent, ben je met hen weg om plezier te maken en te genieten van hun aanwezigheid. Dan ga je ook niet de sjanspaal in klimmen om van het andere geslacht de aandacht te trekken. En die laten je vervolgens weer met rust omdat je met vrienden bent.  Wat mij ook wel veelvuldig is opgevallen, is dat de heren van deze tijd niet meer zo jagen als vroeger. (Tenminste als ik de verhalen van de oudere generatie moet geloven) Het lijkt wel of de mannen het wel makkelijk vinden om na gezeten te worden terwijl ze heerlijk achteroverhangend aan hun biertje lurken.  Moet ik ineens aan die holbewoners reclame van Axe denken. Reist bij mij toch de vraag is die nu ontstaan in een verlangend vrouwelijk brein of was het toch een man in de veronderstelling dat het jachtproces nog steeds zo plaats vind.

Dan kom je op de digitale weg terecht. Ik kan jullie vertellen dat er dan pas echt een absoluut walhalla opengaat. Een prachtig peperkoekhuisje in het wonderschoonste sprookjes wonderland waar alleen maar de mooiste prinsen op hun nog prachtigere witte rossen rond galopperen. En allemaal bereid om Doornroosje te vinden of in de lokken van Rapunzel te klimmen.
En om dit voor elkaar te krijgen zetten deze prinsen allemaal hun Fairy Godmother in. Zo worden de Mavo en Havo ineens afgeronde Universitaire studies. Hun appartementen worden omgetoverd in de meest prachtige villa’s voorzien van oprijlanen. Hun intellect wordt kracht bijgezet door quoten uit gerenommeerde tijdschriften en om het visuele deel kracht bij te zetten worden foto’s of uit de oude doos getoverd of op verzoek getoond. Bij die laatste moet je echt stevig achter je oren gaan krabbelen……

En wanneer je dan als Alice in Wonderland denkt die ene Remi te hebben gevonden, dan begint de ellende pas echt. Want ja, wees eerlijk, vroeger ging dat een stuk makkelijker. Je werd verliefd, kreeg een telefoonnummer en je belde. Dan had je twee opties, hij nam op, of hij was niet thuis. Als hij dan opnam en je met alle moed de vraag over je lippen had geperst of hij met je uitwilde dan kreeg je antwoord, ja of nee. Klaar!
Nee tegenwoordig moet er eerst “afgetast” worden. Dus gaan we mailen. Bij de oprechte kandidaten heb je meteen in de gaten of het gemeend is of niet. Maar er lopen natuurlijk van die doortrapte loeders rond die een dag op een antwoord gaan broeden, en daarmee jou op een dwaalspoor weten te brengen. Wanneer je dan na soms dagen mailen denkt het kaf van het koren te hebben gescheiden moet je gaan bedenken hoe verder. Geef ik mijn nummer of niet. Ervaringen uit het verleden hebben mij geleerd dat het geven van je mobiel, niet altijd even handig is, zeker wanneer achteraf blijkt dat het om een zwakzinnige, ontsnapt uit het land van Ooit betrof. Maar goed, je wilt verder dus neem je het risico en geeft je mobiel.
Dan gaan we over in onzekerheidsfase 2. We gaan Smsen. Erg leuk! Maar ook hier enige kanttekeningen. De man in kwestie werkt overdag en zal niet altijd kunnen reageren. Ja daar komen de twijfels direct al om de oren zeilen. Want als je dan een keer,  in jou ogen, een grappige opmerking hebt gesmst en hij reageert vervolgens een aantal uren niet, wat doe je dan? Ik kan je vertellen dat er menig nagel is gesneuveld omdat ik weer eens in de veronderstelling was, dat die oeverloze grote wijdmuil van me, ervoor had gezorgd dat ik te snel een sms had verzonden.

Wanneer we door de bovengenoemde stadia zijn heen gehuppeld komt de ergste fase. Gaan we afspreken? Hoe, waar en wanneer???? Gaan we uit of wordt het een gezellige Senseo-date. Bij mij thuis of bij hem?? Bioscoop (bestaan die nog) of wandelen langs het strand. Wat doe ik aan, ga ik voor relaxed ontspannen of trek ik een leuk sexy jurkje aan??? Moet ik voor die tijd mijn auto nog wassen?

Bestaat er ook een boek “Digi-Daten voor Dummies”

AnnR *7 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Humor
Plaats een reactie

HELP…….Ik ben single

Het is weer lente! En terwijl alle plantjes hun knopjes weer laten springen, de kikkers ontwaken en de temperatuur gaat stijgen, nemen de allerhande vormen van hormonale groei ook weer toe.

Heerlijk om te aanschouwen hoe vrouwen ineens de weg naar de make-up tas en de föhn weten te vinden en ze weer kortere rokken gaan dragen. Oké, weliswaar voorzien van minder flatteuze laarzen, die ze dan weer heel toepasselijk Ugg’s hebben genoemd en dit alles om de toch nog wat te witte benen te verhullen. Meestal wordt er voor de kou dan toch nog een dikke winterjas aangetrokken om het feestelijke geheel te completeren. De dames realiseren zich jammer genoeg niet dat deze combinaties dodelijk zijn voor de meeste mannelijke hormonen.

De mannen hebben hier op een heel eigenwijze last van. Die gaan ineens, getooid in trendy kleding, zonder jas, met dan wel een dikke trendy geknoopte sjaal om het nekje (beetje jammer) voorzien van te hippe zonnebril, in de auto met het dak eraf rondtoeren. Dat dak eraf is geen uiting aan het genot van het mooie weer, maar meer bittere noodzaak om te voorkomen dat de ramen er niet uit knallen. Tenslotte willen de heren opvallen en dat doe je door alle zeilen bij te zetten. Dus wanneer het visuele contact ontbreekt, is er altijd nog het geluid om de aandacht van de vrouwtjes te trekken. En wanneer er dan wel een vrouwtje het nekje verrekt om te kijken wat er voorbij komt, zit de heer in kwestie volledig voldaan te pronken met zijn uiterlijk en dito auto. Jammer heren, het is in dat geval de opperste verbazing dat er wederom een veertiger (dat is de leeftijdscategorie waar ik dan op let) het verkeerde geschut uit de kast heeft getoverd. Nice try, maar wel een genot om te aanschouwen.

Zo liep ik deze week over de Auto-Rai. Ook zo’n heerlijke plek om alle mannelijke hormonen te aanschouwen. In alle soorten en maten heb ik ze langs zien lopen. Op zo’n beurs komt dan zo duidelijk naar voren waar de mannen tegenwoordig mee bezig zijn. Materiële zaken, mooie auto’s, dure kleding, blinkende horloges in de formaten groot, groter en niet te omzeilen. Al steek ik hier wel even hand in eigen boezem. Ik liep hier ook om me eens heerlijk te vergapen aan de mooiste bolides die er te koop zijn. Althans, voor zover die op de beurs vloer te vinden waren. Want helaas, de recessie had ook hier toegeslagen. Dat maakte dat de heren importeurs hun mooiste paradepaardjes op stal hadden laten staan.

Zoals de meeste onder de lezers wel weten, loop ik al een kleine anderhalf jaar in de singles markt rond te huppelen. Sweet! Maar kan iemand mij de weg naar de normale heren aanwijzen alstublieft??? Mijn hemel. Wat mij duidelijk opvalt is het bovengenoemde. Onze single heren zijn erg druk. Druk om niet alleen achter te blijven. Deze heren slaan zich meteen met tien nagels in de betreffende “normale” vrouw vast om er vervolgens als een verliefde hond kwijlend achteraan te blijven dartelen. Of ze zijn druk met zichzelf in uiterlijke en maatschappelijke zin. De mannen willen enorm graag voldoen aan bepaalde maatstaven. Ach we kennen ze wel, de glossy’s staan er vol mee! Ik persoonlijk ben daar minder van gecharmeerd. Tuurlijk vind ik het prettig als man er appetijtelijk uitziet, dat hij, zonder dat ik een schoenlepel nodig heb, door de deur past. Ik heb mijn ogen tenslotte niet gekregen om ze in mijn zak te steken. Maar wat ik wel degelijk mis is inhoud en passie! Die inhoud die maakt dat je bij een man letterlijk aan zijn lippen hangt en bijna hongerig blijft hangen omdat hij je voedt en hij je meeneemt in een gesprek die ergens over gaat. Niet over voetbal, de debiele ex die fratsen uithaalt of de vreselijke werkomgeving waarin ze zich bevinden, maar echt lekker filosoferen. Wat beweegt ons waarom zijn we hier en waar brengt het ons.
En dan de passie. Die mis ik ook. Datgene wat er voor zorgt dat je met je hele ziel en volle overgave de dingen doet waar je achter staat. De enorme sprankel die maakt dat je handelt vanuit je hart. De drijfveer die je leven vult en je het gevoel geeft dat je vuurwerk ziet en voelt. Het prachtige vuur wat brand als je hand in hand loopt met je gevoel en je emoties! Oeeeee PASSIE

Nadeel van mijn positie en leeftijd is dat je enorm kritisch wordt. De eraringen uit het verleden, maken dat je weet wat je wilt en dat maakt het er niet makkelijker op. En wanneer je dan denkt dit is een leukerd…..dan is hij bezet, geeft geen sjoege of nog erger is het een gevalletje borderline. Tja ….zo zie je maar dat het leven van een single mamma echt over rozen gaat.

AnnR *4 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Humor
Plaats een reactie