Archief voor februari, 2011

Uit onverwachte hoek komen soms de mooiste dingen…

Vandaag had ik een afspraak in Apeldoorn. Een lunchafspraak. De mannen zeiden dat ik zeker wel met 2 uur reistijd rekening moest houden. Ik had daar een heel ander idee bij, maar ben toch maar op tijd vertrokken. Lekker cruisend in mijn bolide, muziekje aan en het zonnetje door de ramen, baande ik mijn weg naar Apeldoorn. Ik heb meestal wel de grootste lol in mijn eentje in de auto. Mijn hoofd swingt altijd mee op de maat van de muziek en daar waar het verkeer stagneert werp ik altijd blikken bij de voorbijgangers naar binnen. Dan begin ik nog veel meer lol te hebben.

De tronies die de meeste mensen trekken wanneer ze in hun auto zitten, zijn onbeschrijfelijk. De één is super irritant aan het tappen met zijn vingers op het stuur in de veronderstelling dat het verkeer daar sneller mee gaat rijden. Een ander is heerlijk zijn neus aan het leeg vissen en kijkt met volle verbazing naar zijn vangst. Wat er vervolgens met die vangst wordt gedaan zal ik jullie besparen 😉  Maar wat opvalt, is dat toch wel de meerderheid van de bestuurders alles behalve vrolijk deelneemt  aan het verkeer.

Ik zou geen Ann heten als ik hierin geen uitdaging zou zien. Ik ga dan zo veel mogelijk naast een dergelijk auto rijden en overdreven naar binnen kijken. Wanneer ik dan door heb dat ze me zien, zet ik mijn zonnebril half op mijn neus en geef ze dan met een dikke glimlach op mijn gezicht een vette knipoog. Ervaring leert dat er maar twee reacties mogelijk zijn. Of de geknipoogde bestuurder schiet in de lach en bij iedere keer dat hij passeert schenkt hij mij een lach terug. Of de bestuurder schiet van schrik in de krampmodus. Zijn nek corrigeert zich volautomatisch in de recht vooruit positie en voorzien van een zichtbare kramp blijft hij dit tot het bittere einde volhouden. Die kramp zie je vervolgens zijn weg naar het gezicht banen om de gezichtsuitdrukking van deze persoon nog meer chagrijnigheid toe te bedelen. Kostelijk! Soms ben ik enorm irritant en ga ik zwaaien of even een duim omhoog als ik een mooie auto zie. Zo kan ik met enorm veel plezier, lange ritten doormaken en heerlijk genieten.

Vandaag dus ook. Dan rij ik Soest voorbij en voel ik me anders. Ik wissel van CD en rij lekker door. Dan vlak voor Apeldoorn rij ik langs Garderen, voor mij beter bekent als de Vluwe. De omgeving is daar zo prachtig, de bomen, de heide in alle kleuren. Een serene stilte hangt er in dit gebied. Het gebied waar ik vroeger met Herman vele zondagen heb gewandeld, op picknick dekentjes in de heide heb gezeten, maar ook menig hertje met hem heb gespot. Dan ga ik de snelweg af en rij ik langs een Landal Greenpark waar wij een aantal keren hebben gezeten en toen ging de schakelaar vol uit! Ik heb de auto langs de kant moeten parkeren. Dikke tranen maakten het onmogelijk om nog door te rijden. In eerste instantie waren het tranen van herinnering en het verdriet dat hij niet meer bij me is, dat het om een periode gaat die nooit meer terug komt, tranen omdat we het zo fijn hadden. Even heel stil heb ik daar gezeten met mijn raampje open. Toen pas hoorde ik de vogeltjes fluiten en maakte de tranen plaats voor een glimlach. Weer had ik een mooie herinnering aan mijn lijstje toegevoegd met een warm en fijn gevoel!

Grappig hoe je soms rijdend door een landschap, kijkend naar de omgeving of luisterend naar de natuur, maar ook het opsnuiven van geuren, je soms in een oogwenk kunnen terug brengen naar de mooiste en fijnste momenten uit je leven. Super dat zulke mooie momenten uit zo’n onverwachte hoek komen!

AnnR *Maart 2009

2011
02/10
CATEGORY
Algemeen
Plaats een reactie

Door de drukte ….. vergeten!!

We zijn met zijn alle erg druk. De maatschappij verlangt min of meer dat we 24 uur per dag bezig zijn met de dingen van de dag.  Ons werk, de boodschappen, we mogen niets vergeten en wanneer we thuis komen willen we allemaal de aandacht geven aan degene die dat zo verdienen. De kinderen en je partner. Die drukte speelt vaak ook op die momenten door het hoofd omdat we zo goed mogelijk willen presteren en omdat de maatschappij of ons werk dat van ons verwacht. Maar ook omdat we dat zelf zo willen.

Ik ben in ieder geval te vaak zo bezig. Druk met mijn werk, druk met het plannen om alles op de juiste tijden voor elkaar te krijgen. De kinderen en de zorg dat ze fris en fruitig, voorzien van natje en droogje op de crèche en op school arriveren en bij voorkeur op tijd! Dan wanneer de rust in het huis keert en de kinderen slapen, probeer ik ook nog aan de mensen die mij dierbaar zijn te denken, ze eens een sms, een hyves krabbel of een belletje te geven. Ik heb al eens eerder geschreven, nog niet zo lang geleden, dat ik dat veel te weinig doe.

Maar vanavond was ik weer eens op hyves aan het snuffelen en lezen. Ik stuit op een gadget bij Yvon waarin mijn broer schittert in de nieuwste AH commercial. Eigenlijk ben ik heel trots. Maar de relatie die ik met mijn broer heb, maakte dat ik hem ongelofelijk heb zitten plagen. Met hysterische lachbuien ben ik door de avond heen gekomen.

Ik sluit mijn laptop en stap onder de douche en mijn snappertje gaat door met wat er vanavond allemaal is gebeurt. Nog nalachend sta ik onder de waterstralen te denken. Goh….. ik bedenk me hoe afgrijselijk ik de verplichte familiebezoekjes vind, waarbij de hele goegemeente verplicht om de salontafel zit, als er iemand verjaart. (Mijn gedachte maken soms de raarste sprongen) Hoe vreselijk de verplichtingen zijn, bij sommige familieleden en hoe saai die kunnen zijn. Volgens mij heeft iedereen daar wel last van. Dan realiseer ik me wat een waanzinnige bofkont ik feitelijk ben. Ik heb namelijk een broer (met een geweldige goede smaak in partner keuze) waarmee ik niet alleen een super goede band heb, maar die ik als familielid ook nog eens tot mijn beste vrienden kan rekenen! En een vriendin die ook mijn super vriendin is! Jeetje dan ben ik echt een boffer.

De momenten waarin je realiseert hoe mooi en goed we het getroffen hebben, zijn altijd zulke mooie momenten. Je gaat er van stralen en je hele lijf wordt gevuld met een warme gloed. Je realiseert je dat de mensen om je heen eigenlijk heel kostbaar zijn, maar ook de dingen die je om je heen mag ervaren. De frisse winterwind die gepaard gaat met die prachtige blauwe lucht. Het irritante laag hangende zonnetje en de gedachte dat de lente weer in aantocht is omdat de krokussen weer volop in bloei staan. We zien het en we nemen het waar. Maar er bij stil staan en het even tot ons door laten dringen??? Meestal niet. Op die momenten zijn we te druk met autorijden om de kinderen op tijd op school te krijgen of omdat we met ons hoofd alweer op het werk zijn of andere drukke dingen. Ik blijf het proberen. Me wat vaker bewust te zijn van alle mooie dingen en gebeurtenissen die om me heen plaatsvinden . Me wat vaker uit de verplichte sleur en drukte trekken en realiseren hoe mooi ik het eigenlijk heb.

AnnR * 10 Maart 2009

2011
02/10
CATEGORY
Inzicht
Plaats een reactie

Uberversum

Al weken vier ik de vrijheid. Huppelend door de straten van geluk en blijdschap. Vrijheid zoals ik die ervaar omdat ik me zo geweldig voel. En vooral omdat ik Remi heb leren kennen. Hij maakt dingen in me los waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze in me had. Op een dag als vandaag is dat gevoel in al zijn glorie aanwezig. Zon overgoten in mijn fel gekleurde bloemen gipsy jurk, op mijn blote voeten in het gras met Alex op mijn arm, zwaar heup wiegend en dansend op de beat van de drums op het Dunya festival in Rotterdam. Een festival waar de Braziliaanse muziek je laat horen maar zeker laat ervaren en voelen hoe mooi het leven is, intens, puur maar vooral ook enorm vrolijk.

Iedere vezel in mijn lijf zindert van genot bij alles wat ik onderneem de laatste weken. Grappig is dat dit allemaal avonturen zijn waar ik voorheen heel hard om zou hebben gelachen. Zo luister ik al weken naar zoete Spaanse klanken en 70er jaren muziek.

We zijn gaan kamperen en ik heb het geweldig gehad. Wat nou primitief? Super zeg, die vrijheid, de natuur, het gebrul van de Beekse Bergen beesten die de stilte van de nacht vullen. Tot in de kleine uurtjes van de ochtend voor de tent bij kaarslicht de heerlijke geur van de natuur opsnuiven. De kids die gierend van plezier over de velden rennen en ’s avonds moe en voldaan als een blok in slaap vallen.

Zo heb ik me voorgenomen om de halve marathon van Rotterdam te gaan lopen. Ok dat voornemen loopt iets minder voorspoedig, maar ik heb het bijltje er nog niet bij neergegooid. En afgelopen donderdag ben ik voor het eerst in mijn leven naar een opera geweest. Vroeger schreef ik dat weg onder de categorie katten gejank, maar steeds vaker ging ik de schoonheid van klassieke muziek waarderen. Dus nam Remi me mee naar Madam Butterfly! Poehee dat heeft wel een behoorlijke indruk gemaakt. Zeker wel een 8 op de impactschaal van Richter. Mijn hemel, een waanzinnig orkest zit in de bak te spelen en de zangers en zangeressen die de rollen in deze opera vertolkten hadden werkelijk prachtige stemmen. Met de boventitels was het ook nog eens goed te volgen waar het verhaal over ging en het decor was prachtig. Alles bij elkaar de perfecte setting om bij mij dikke tranen over mijn wangen te laten rollen toen Madam Butterfly stierf. Hier wil ik vaker naar toe en meer van ervaren…….

Iedereen ervaart zijn leven vanuit zijn of haar eigen universum tussen de oren. Daardoor is ieders leven en zijn of haar wereld uniek. Dan leer je iemand kennen die je werkelijkheid helemaal overhoop gooit en je alles op een zinderende prachtige manier laat ervaren. Wanneer alles lijkt te kloppen en je die persoon als juiste ervaart kan het zijn dat zijn en haar universum dan samen smelten en zo vormen deze dan, zoals Remi en ik dat noemen, een prachtig Uberversum. Twee samengesmolten universums die in alles zo veel groter zijn en grenzen vormen geen obstakels meer, sterker nog, die verdwijnen. Eén universum biedt al onwaarschijnlijk veel mogelijkheden en ervaringen, laat staan wanneer er twee samen komen. Twee belevingswerelden die samen smelten maken de avonturen en belevenissen immens en intens. Alle ellende van de wereld vervaagt, alle problemen schijnen zich als vanzelf op te lossen en de zon schijnt, de hele dag, alle dagen! Zwoele klanken van de vogels, de kikkers die hun lied kwaken en de bloemen die zo heerlijk geuren. Alles ervaar je op de meest waanzinnige manier.

En ik? Ik ben waanzinnig aan het genieten van het leven, op de voor mij zo bekende manier. Ik doe het door intens te leven en de dingen te doen die ik wil zonder daarbij al te veel na te denken wat anderen daar van vinden. Dat is mijn leven, mijn vrijheid. En dat alles bij elkaar maakt mij waanzinnig gelukkig!!!!

AnnR * 2 Juni 2009

2011
02/10
CATEGORY
Liefde
Plaats een reactie

Euro Disney part II ‘The revenge of the cheese heads’

01-05-2009

Men nemen een stuk grond, net buiten Parijs. We zetten er een aantal schattige Disney gebouwtjes op en je voorziet al deze zoetsappigheid van een paar grappige ronddraai dingetjes die we vervolgens attracties noemen. Dan laat je er een stel benedenmaatse randdebielen in een pluche pak rondrennen en completeert het hele gebeuren van een irritant muziekje, vervolgens wacht u geduldig tot de Nederlandse mei vakantie. Et voila, Euro Disney op zijn kaasbest!

Ontbijten gaat in de Disney hotels op gezette tijden. Wij dienen om 09.45 uur aan te treden. Buiten op weg naar de ontbijtzaal is het grijs, grauw en het waait hard. Maakt niet uit, zolang het droog blijft zijn we niet te stuiten. Daar aangekomen mochten we in een lange rij wachtende hongerige voornamelijk Nederlandse parkbezoekers plaats nemen. Een rij, iets wat bij Ann over het algemeen de meest enge en nare neveneffecten teweeg brengt. Maar vandaag, nog nagloeiend op de voorgaande dag, deerde het me niet en wacht ik geduldig met de meute tot we ons langs de lang gerekte, maar wel beperkte keuze van het ontbijtbuffet mogen begeven. Ik hou niet zo van ontbijt, ik krijg nooit wat door mijn keel, zo vlak na het wakker worden is een kop koffie het enige goed wat ik nuttig (en een peuk natuurlijk), maar op vakantie is er iets dat mij hongerig maakt en ik verlang naar vers geurende croissants, licht bruin afgebakken harde broodjes, verse jus d’orange en een heerlijke kop dampende cappuccino. Waarschijnlijk komt het omdat ik het zelf niet klaar hoef te maken. Noem me maar een luie vakantie ontbijter. Helaas wordt mijn ergernis vrijwel direct op de proef gesteld wanneer we onze vers gescoorde maaltijd aan het nuttigen zijn. Nog geen 5 meter verderop zat een stel een complete lunch te smeren, van die types die voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten en te belazert zijn om een lunch te kopen. Helaas ging het hier niet om een gezin met kinderen, nee het waren volwassen exemplaren zonder het toegevoegde grut…….

Op naar het park, vandaag stonden de Disney Studio’s op het programma. In dat gedeelte van Euro Disney zijn veel shows en voorstellingen en een wat minder aantal attracties voor de kleintjes. We gingen een studio in om naar een, volgens het programmaboekje, grappige voorstelling te gaan bekijken. Een kwartiertje wachten….. ok dat gaat dan nog net. Eenmaal binnen begint Ludo luid te krijsen en is met geen mogelijkheid, fles, kaakje of spekkie te sussen. Na de nodige sssst-en en stil te hebben gehoord rest mij niets anders dan de schreeuwer op te pakken en mee naar buiten te nemen. Altijd fijn om als moeder met een hysterisch kind het pand te moeten verlaten en iedereen je vol afschuw nakijkt. Ik ben de rest van de durende voorstelling bezig geweest om hem stil te krijgen en toen de de Vriesjes terug kwamen zat meneer zeer schijnheilig met een grote grijns ze tegemoet te lachen……

Op naar de volgende attractie, de vliegende tapijtjes. Daar aangekomen bedroeg de wachttijd slechts 50 minuutjes. Weer een andere attractie 60 minuten. Uiteindelijk gingen we dan maar met de Studiotrein een ritje maken door de studio’s. Ik weet van voorgaande keren dat dit best een leuke rit is, langs decoren en door de studio’s heen. Een ritje van ongeveer een half uur, wacht tijd ook een half uur, althans volgens de bordjes. Wat ze alleen vergeten waren te vertellen was dat rond lunchtijd de Fransen een uiterst strikte leefregel hebben en die is dat alles doucement dient te gaan. En wat wil nu ons toeval? Het was lunchtijd! De rij wakkert aan en we zien eindelijk na ongeveer drie kwartier een treintje aankomen. Gelukkig we gaan weer dacht ik nog. Maar Frankrijk zou geen Frankrijk heten als ze zich niet aan hun eigen regels zouden houden en ze stuurde de lege trein, goed voor een kwartier aan wachtende mensen, retour remise.

Mijn humeur begon behoorlijk te verzuren evenals mijn armen die na 45 minuten jongleren met een knulletje van 13 kilootjes afgewisseld door een meisje die vervolgens even bij mammie in op haar schouders wilde zitten. Helaas hebben de Fransen een klein organisatorisch foutje begaan bij het ontwerp van het park en de inrichting van de attractie wachtrijen. De wachtende slachtoffers dienen namelijk de karretjes, buggy’s en andere aanverwante vervoersmiddelen voor de kleine mede mens, voor de wacht rij te parkeren. Hadden die ongelofelijke stokbrood vreters dit nu NA de wacht rij gedaan, dan had dit een hoop ouders behalve ergernis ook nog eens een hernia , spit en krampende armspieren bespaard.

Dan gebeurt er iets waaruit blijkt dat wij Nederlanders een stuk inventiever zijn dan onze Franse zuiderburen. Door de enorme massa wachtende mensen kruipt op slinkse en uiterst flexibele wijze een klein joch onder de heken en touwen door om na nog geen 30 seconde gevolgd te worden door een moeder die roepend achter hem aankruipt. Ze was duidelijk een verwoede poging aan het doen om dit ongeduldige kereltje te pakken te krijgen. Grappig om te aanschouwen tot zij het kereltje te pakken heeft en ze mij tenenkrommend, maagdraaiend en oorstomend van verbazing op mijn nog steeds zelfde en inmiddels ingezakte wachtplek achter te laten. Het loeder bleef doodleuk op de eindbestemming, bijna vooraan in de rij staan. Zonder te blikken of te blozen.

Uiteindelijk mochten we na een kleine anderhalf uur in het fucking treintje plaatsnemen. Leuke tour, maar wederom een teleurstelling want de rit was met 15 minuten ingekort omdat ze de studio’s, zoals ze dat zo mooi omschrijven, voor ons plezier nog mooier aan het maken zijn. Mooier maken? Doe dat godver als ik in mijn dure Disney kamer lig te slapen. Of beter nog, ik weet nog wel een aantal proletarisch winkelende bouwvakkers uit Polen, die voor een appel en een ei (of in jullie geval een pluche Mickey en een Minnie) de studio’s van een lik verf willen voorzien!

Uiteindelijk is het dan toch nog gelukt om Alex van een tweetal attracties te voorzien en hebben we wel lekker gegeten in een steakhouse. ’s Avonds liggen de kinderen snel te slapen en drinken we nog een drankje op de kamer en gaan wij ook op tijd slapen. De volgende dag is de laatste en dienen we niet alleen om 08.15 uur aan het ontbijt plaats te nemen, maar moeten we ook voor 11 uur de kamer hebben verlaten. Dat wordt gasgeven.

2011
02/10
CATEGORY
Euro Disney
Plaats een reactie

Euro Disney Part I

28-04-2009

Day 1

Het begon op zaterdagavond. De spullen diende gepakt te worden en in de auto geladen. Dat is in mijn wereld geen nieuws, dat is mijn taak. Altijd al zo geweest, waarom verandering brengen in iets wat goed werkt (tenzij je daarin geen keuze hebt) Ietsjes onrustiger dan anders, dit is de eerste keer dat ik alleen met de kids een paar dagen weg ga. Het idee is geboren toen Karin mij vertelde dat zij en haar gezin in de meivakantie zouden gaan en spontaan riep ga je ook mee?? Toen de hele familie enthousiast jaaaa riep had ik ook al ja geroepen. Alleen weg met de kids, maar wel de back-up van de familie de Vries om me, daar waar nodig, te assisteren. Zondag ochtend om 07 uur vertrekken we. Voor het eerst in mijn leven sta ik klaar! Op tijd! En om 07:15 uur vertrekken we richting Parijs.

Het gaat lekker in de auto, ik heb een ware mise en place naast me op de passagiers stoel. Een koelbox met de drankjes, een tasje met snoepjes en koekjes, papieren in het dashboard kastje en geld in een vakje voor de tolwegen. Mij krijgen ze niet gek. Bij iedere kick van de achterbank haalde ik het des gewenste item tevoorschijn en schoof het met bijna telescopische armen in het vragende handje. Glunderend van trots omdat ik het allemaal zo lekker voor elkaar had, reed ik achter de de Vriesjes aan. Alex met koptelefoon naar een dvd laten kijken en voor mezelf een goede cd op 10. Mij kon niets gebeuren……. Tot Alex na ongeveer 50 minuten begon te piepen. Mamma?? Zijn we er al bijna. Zucht. Oja. Ik was even vergeten dat ik met een 4 en 2 jarige in de auto zat en hoe goed je ook je voorbereidingen treft en alles denkt te hebben dicht getimmerd, weten ze feilloos het kleinste openingetje te vinden en je weer, met kinderlijke nuchterheid, helemaal terug op aarde te brengen. Na een goede en vooral simpele uitleg is het bij dat ene incidentje gebleven en verliep de reis uitermate voorspoedig.

Ongeveer 14 uur komen we in het Disney Paradijs aan. Snel ingecheckt en de spullen op de kamer gedropt en als de wiedeweerga naar het park. In tegenstelling tot Nederland, hadden we stralende luchten en een heerlijk zonnetje. Het was niet echt druk en we konden overal ,zonder al te veel te hoeven wachten, naar binnen. Op en top genieten, Alex vrolijk stuiterend van attractie naar Disney figuur en Ludo luid kirrend en wegrennend, nagezeten door Alice. Waanzinnig genoten heb ik van die heerlijke snuitjes. Toen gingen we naar It’s a small World. Voor de leken onder de lezers, dat is een boottochtje, door een met poppen geanimeerde wereld, waarin alle landen van de wereld door de schattigste poppetjes, vergezeld van het meest irritante oorwurm muziekje, de revue passeren. Ludo zat met grote ogen te kijken en zijn heerlijke kleine handjes bleven maar wijzen. Hij kwam ogen en handjes te kort, wat vond hij dit prachtig! Alex zat ook te stralen en terwijl ze haar ogen als een bliksem langs alle poppetjes liet gaan vertelde ze even zo vrolijk hoe ze hier met pappa was geweest en dat ze dit ritje 3 keer samen hadden gemaakt en dat mamma van die 3 ritjes er ook een keer bij was. Ieder detail van ruim anderhalf jaar geleden vertelde ze……. Daar zat ik dus met twee kindertjes, de één stomverbaasd en de ander levend in een herinnering. Dat maakt bij mij de nodige rillingen los en er biggelde een paar dikke tranen oven mijn wangen. Tja en weer een momentje te pakken, erg fijn! :)

Daarna gaan we wat eten en net als we klaar zijn zie ik in mijn ooghoek de cast van Alice in Wonderland aankomen. Tja die handtekeningen moet Alex nog hebben. Dus rennen we die kant op. Dan komt The Queen of hearts met haar furieuze tronie op Alex afgestormd en maakt dat de kleine troel compleet overstuur en zwaar in hysterische paniek wegrent. Slap van de lach ben ik tussen de twee in gaan staan. Ik geloof dat de harte dame niet echt in de gaten had wat ze teweeg bracht. Na flink wat te sussen en de assistentie van The Madhatter en The White Rabbit was Alex weer rustig. Mooi moment om dat verdachte konijn eens flink van achter in de pels te knijpen, hehehe. 1 – 0 voor Die Mamma……:swinging: Ook kwamen Chip and Dale nog langs en hebben Alex en ik samen met Chip of Dale (sorry, maar ik hou die knabbelende krengen niet uit elkaar) een huppel dansje gemaakt. Geweldig! Om 9 uur landen we moe maar meer dan voldaan in de hotelkamer en nog geen 5 minuten later liggen de kids heerlijk te dromen. Een super en onbeschrijfelijke heerlijke dag! Dit beloofd een geweldige mini vakantie te worden…..

2011
02/10
CATEGORY
Euro Disney
Plaats een reactie