Archief voor februari, 2011

Rode Lava

Een geweten wat knaagt als er iets gebeurt. We kennen het allemaal. Dat kleine mannetje of vrouwtje wat continu aan het roepen is in je achterhoofd en je het gevoel geeft dat het niet klopt. Al vind ik geweten niet echt het juiste woord hier. Die impliceert dat het over goed en fout gaat. Ik heb het over de variant dat je het niet kunt rijmen met je gemoedsrust. Dat stemmetje heb ik de afgelopen anderhalf jaar te vaak gehoord. Bij verschillende dingen. Onnozele maar ook inhoudelijke momenten dat ik geen raad meer wist vanwege de verwarring, veroorzaakt door mijn geweten of beter gemoedsrust. Dat herkent iedereen wel. Even confuus zijn en echt even niet weten wat je moet doen. Tja en hoe los je dat dan op, of hoe ga je daar mee om?

En wat wil het toeval? Eigenlijk wel heel eenvoudig. Helemaal niets, ik heb nergens last van, geen knagend geweten, schuldgevoel of ook maar een beetje last van een naar gevoel in de gemoedsrust.
Ik ben de rust zelve. Al betrap ik me nu toch op het schrijven van een leugen….. (oja als schrijver mag dat)

Eerst wil ik iets anders met jullie delen. Ik heb een lavalamp. Zo’n hele foute. In de vorm van een Spoetnik-raket. Zilver onderstel en een rete retro zilveren neusje bovenop. Gevuld met rode lava. Hij staat in mijn keuken voor het raam op de vensterbank. Altijd wanneer ik dat ding ontsteek en ik bij toeval mensen voorbij zie lopen, moet ik altijd enorm lachen. Dat ding is net een open invitatie voor de plaatselijk hoer. Dat is dan ook de blik die je op de gezichten kan lezen van de onnozele voorbijgangers. Maar die lamp en ik hebben iets gemeen. En dan bedoel ik niet het effect op de voorbijgangers ;) . Die lamp kan op sommige momenten perfect uitbeelden hoe mijn gevoel is. Wanneer ik er dan naar staar kan ik enorm van dat ding genieten.

Ik staar dan zo intens dat ik me één voel worden met die lava. Ik ben de lava. De lome warme zompige massa die door de hitte van het licht in het water gaat dansen. Als een Barbapappa verander ik dan continu van vorm en laat me zachtjes tegen het glas naar de andere kant van de Spoetnik glijden. Ik flaneer dan sierlijk omhoog en boven kom ik even tot rust. Een soort van afkoel momentje. Dan als ik op adem ben laat ik mijn lome massa gracieus naar beneden vallen nog steeds in een continue gedaante verandering, langzaam verwarmt door het witte licht laat ik de hitte de controle over nemen van mijn warme zijn. Dan gebeurt er iets bijzonders, mijn massa is zo heet dat er langzaam een klein stukje probeert te demarreren om er als een klein onderdeel van mezelf maar als tweede individu even de wereld alleen te verkennen. Ik laat het stukje gaan en kijk hoe ze zich dansend langs het glas naar boven beweegt. Als een pas ontpopte vlinder die haar vleugels uitslaat en zich laat optillen door een zachte zomer bries. Dan komt ze weer langzaam en teder naar beneden en dan gebeurt het pas echt. Met het gevoel van duizenden ragfijne tentakeltjes landt ze langzaam op mijn massa. Dan is het even heel stil en gebeurt er helemaal niets. De sereenheid van dat moment is als een stilte gevuld met zacht ritselend gras. Dan wordt het contact steeds intenser en voel ik de tentakeltjes steeds meer zachtjes in me prikken, de tentakeltjes worden dikker en steeds korter tot we als een soort vacuüm iedere vezel van elkaar raken en dan versmelten we weer tot één. Daarna vervolgen we samen als wedereenheid onze weg door het witte licht.

Ruim twee weken geleden besefte ik dat ik geen schuldgevoel meer had en dat wat er gebeurde helemaal goed was. Ik ben verliefd! Als een bom kwam hij mijn leven in gedenderd.. Jawel. Als Zeus die vliegend vanaf de horizon, Pegasus zacht begeleidend aan zijn manen mijn kant op stuurt. Nee, beter nog, als rode lava…………

AnnR * 22 April 2009

2011
02/10
CATEGORY
Liefde
Plaats een reactie

Noodkreet van een weduwe!!!

September 2008

Ik ga toch een poging wagen, een poging om mensen om mij heen iets duidelijk te maken en ze te laten inzien wat voor gevolgen sommige dingen hebben. Er zijn voldoende mensen die dit lezen en voldoende mensen die het eventueel kunnen vertellen aan hen die het niet lezen. Het is een stukje frustratie waar ik al een hele tijd tegen aan loop, maar nadat ik Marc heb leren kennen nog erger is geworden.
Het begon allemaal voordat ik met Marc op vakantie naar Egypte ging.

In de weken voor de vakantie kwam Marc ’s avonds ook nog wel eens langs om mij de heerlijkste Jamie Oliver gerechten voor te schotelen (wat betekend dat ik weer volledig terug ben op mijn oude gewicht en moet uitkijken dat is niet doorschiet). Het gebeurde ons ook regelmatig dat de hoofden weer eens omzwaaide als we samen voorbij liepen bij het uitlaten van de hondjes. Sterker nog, we hebben mensen letterlijk tussen de gordijnen door zien gluren en er waren er ook bij die elkaar op de bank met een elleboog aanstoten. Ik schijn nogal wat teweeg te brengen in de buurt. Toen we in het laatste weekend samen met Sophie als de Flinstones, met zijn vijven boodschappen gingen doen, hebben we gierend van de lol door de plaatselijke AH gelopen. Jammer dat we geen andere hadden uitgezocht! Ook nu weer was er een persoon die er de noodzaak van inzag om zich met mijn leven te bemoeien. Met opmerkingen waaruit je duidelijk kon opmaken dat er gekletst werd in de buurt. Grappig was wel toen Marc de opmerking plaatste of ze het ook niet vond dat het allemaal wel erg snel was gegaan, ze met stomme verbazing wegliep en ze bij onze thuiskomst stond te wachten om met het schaamrood op de kaken haar excuses te maken. De boodschap was duidelijk overgekomen en ze was tot de conclusie gekomen dat het niet zo handig en nog minder leuk was om je op zo’n manier met andermans leven te bemoeien. Zeker niet als de conclusies die getrokken zijn gebaseerd zijn op domme roddels en achterklap. Dus redelijk confuus en verwart en nog steeds voorzien van schaamrood op haar kaken verliet ze ons weer. Jammer voor haar was ze geen steek opgeschoten en wist ze nog steeds niet van de hoed en rand….

Ook nu we weer terug zijn van vakantie zijn we dagelijks goed voor de nodige onderlinge elleboog stoten en smoezende mensen. Nu hoor ik vele van de lezers denken dat ik daar boven zou moeten staan. En dat klopt ook, grappig is dat ik er ook boven sta. Het zijn in mijn ogen mensen die een zielige uiting geven aan sociaal opgelegde regeltjes en vage normen en waarde dingetjes. Geen van deze mensen hebben het besef waar ze mee bezig zijn, wat dan eigenlijk ook weer heel zielig is, maar meer nog wat voor gevolgen het voor de ander teweeg brengt.
In dit geval ben ik dat! Nu zou ik natuurlijk heel simpel kunnen vragen of mensen eens willen nadenken over hun handelingen en uitspraken die ze uiten in het bijzijn van in dit geval mij. Maar ook ik weet dat het zo niet zal werken. Wat ik hier probeer is mensen een inzicht te geven in hun denkwijze. De uitingen en toespelingen die ik zie en hoor zijn namelijk niet de ergste, het zijn de uitstralingen en afkeurende blikken die mensen hebben.

Wanneer iemand een persoon ziet waarvan hij of zij afkeer heeft brengt dat een bepaalde gedachte stroom op gang. Afhankelijk van deze gedachte stroom zal ook de rest van het lichaam daar een houding aan toevoegen, dit gebeurd overigens geheel onbewust. Dus als ik vol afschuw naar een persoon kijk die zijn hele broek met poep besmeurd heeft zal ik dat denken en op mijn gezicht en in mijn ogen een volle blik van afgrijzen te lezen zijn, maar ik zeg of doe niets. Die persoon ziet wel onmiddellijk aan mij wat de gedachten zijn. Wanneer er een persoon tegenover je komt te staan waar je een boos gevoel bij heb,t zal die persoon onmiddellijk afstand nemen door een stapje achteruit te gaan. Waarom? Hij ziet aan je gehele voorkomen, lichaamstaal en uitstraling in je ogen dat je boos bent. Maar je zegt of doet niets.
Kortom iedereen heeft bij bepaalde mensen uit zijn directe of indirecte omgeving een bepaald gevoel, iedereen heeft bij zo’n persoon, afhankelijk van de omstandigheden een mening over de gebeurtenissen die met die persoon gepaard gaan.

Tijdens de vakantie is er bij mij een hoop verdriet uitgekomen en is de verwerking daarmee nu in volle vaart. Deze keer bleef het niet bij een huilbuitje, maar zijn er nog vele gevolgd. Ik ben enorm blij dat ik daar niet alleen was, ik weet niet of ik dat had aangekund. Marc heeft me echt geweldig opgevangen en ik had me geen lievere en grotere steun kunnen wensen op die momenten. We hebben veel met elkaar gesproken en ik heb veel gehuild maar op een gegeven moment ging ik me toch een beetje terug trekken. Na aandringen van Marc kwam het hoge woord eruit. Ik voelde me toch wel erg bezwaard dat ik van die intense verdrietige momenten had, maar ook dat ik het erg moeilijk vond om Marc uit te leggen dat ik op die momenten zo enorm Herman zat te missen en dat terwijl hij daar als mijn nieuwe vriend, waar ik dus ook van hou, bij zat. Het voelde zo raar en zo dubbel. Maar Marc had ook daar weer een heel geruststellend antwoord. Hij vertelde me dat hij op de eerste plaats wist waar hij aan begon toen hij voor mij koos, hij wist tenslotte dat ik tot de vakantie pas één keer echt verdriet had gehad en dat het er toch uit zou komen. Maar toen ik nog een keer benadrukte dat ik het allemaal wel een beetje dubbel vond kon hij dat ook heel mooi en begrijpend uitleggen. Simpel zei hij, wanneer je een vriend verliest kan je verdrietig zijn en andere vriendschappen nog steeds koesteren en als moeder van twee kinderen kan je toch ook van allebei de kinderen evenveel houden, waarom zou je dan niet van Herman kunnen houden en hem missen nadat hij is weggevallen en je tegelijkertijd toch ook van mij kan houden! Zucht……. Dat ik dat zelf niet had bedacht!

Dus zoals iedereen kan lezen is het voor mij al moeilijk genoeg om alles te verwerken en een plek te geven. Wat ik nu zo fijn zou vinden is wanneer mensen nu alvorens ze conclusies trekken, meningen vormen of roddels als waarheid aannemen eens te bedenken met welke openheid ze iemand tegemoet treden. Want mensen die iemand hebben verloren zijn heel gevoelig. Ik had al een enorm zesde zintuig als het om deze zaken gaat, maar door de kwetsbare en onzekere situatie waarin ik me nu begeef, is dat gevoel nog veel erger.

Als ik dus in het dorp loop te stralen met Marc en de 3 kinderen ben ik op dat moment ongelofelijk blij en gelukkig. Als er dan weer iemand met een blik of afkeurende houding komt, slaat die persoon mij ongewenst met een enorme knal 10 maanden terug in de tijd naar de tijd dat ik een hele pijnlijke, verdrietige en nare belevenis heb gehad. Ik kan jullie vertellen, dat is niet fijn en ondanks dat ik er boven sta, heb ik op die gedachten geen grip. Dus lieve mensen gun iedereen zijn geluk en bedenk eerst of het niet veel fijner zou zijn als je een persoon met een open glimlachend gezicht aankijkt en pas je gedachten laat gaan als deze persoon weg is. Het bespaart mensen zoveel onnodig leed!

2011
02/10
CATEGORY
Begrip
Plaats een reactie

Valentijn 2009

13-02-2009

De intensiteit van het schrijven neemt beduidend af. Voor de lezers misschien minder leuk maar misschien ook niet. Voor mij? Beter! Minder bezig zijn om dingen te schrijven duidt op rust, althans in mijn ogen. De bevestiging hiervan kreeg ik zojuist toen ik weer eens terug bladerde naar februari vorig jaar. Een jaar geleden was ik in mijn hoofd enorm druk met de komende dagen, de Valentijn en de bijbehorende kaartjes, maar meer nog de 15de, onze trouwdag. Mijn dagen met malende gedachten over het hiernamaals en de nachten plafond staren, wanhopig opzoek naar tekens van Herman. Raar, maar die zijn weg. Of toch niet raar? Altijd leuk om een analyse op jezelf los te laten. Ik ben rustiger, ik durf zelfs voorzichtig te zeggen dat ik aan het accepteren ben dat het zo is. Just me en de twee kleintjes. Mijn leven is zo en het is goed!

Afgelopen maand is er natuurlijk weer voldoende gebeurt. Trouwe lezers weten dat er altijd wel iets of zelfs veel speelt in mijn leven. Never a dull moment in my life! Zo zijn we natuurlijk net verhuisd. Ik moet echt zeggen, een betere stap had ik niet kunnen maken. De verandering van omgeving of eigenlijk huis, heeft me zo’n intense rust gebracht. Het vorige huis was top, we hebben daar jaren met liefde en veel plezier gewoond. Maar na de dood van Herman was het gewoon niet meer mijn thuis. Al vanaf de dag dat ik de sleutel had van dit huis, was ondanks de verbouwing, meer thuis dan in het oude huis. Na de verhuizing heb ik nog even een verdrietige maand gehad. Maar na de kerstvakantie ging het snel stukken beter. Mijn draai gevonden en wederom een drastisch verandering laten plaats vinden.

Alex zat in Delft op school, allemaal leuk en wel overwogen, maar niet te doen. Iedere ochtend was ik alleen al meer dan uur kwijt om madammeke naar school te brengen en op kantoor te komen. Daar was ik klaar mee. De laatste dag voor de schoolvakantie in de telefoon geklommen en in een dag geregeld dat zij in Wateringen naar school kon. Hoppakee, drie kwartier winst in de ochtend. En dan had ik ook nog een rot gevoel bij de ontwikkeling van Ludo. Meneer kreeg steeds meer de aspiraties van schurk in wording en creëerde daarbij een moeder die soms totaal onthutst, de haren uit het hoofd trekkend, uit pure wanhoop het ventje bij oma moest droppen omdat ze echt niet meer wist wat ze met hem aanmoest. Na veel denken uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ludo gaat naar de opvang ook wel crèche genaamd. Tegen al mijn principes in, maar in mijn ogen de enige oplossing voor alle partijen.

Deze enorme veranderingen voor ons allemaal, hebben nog veel grotere gevolgen. Zo kwam Alex van haar vorige school thuis en wist ze niets te vertellen of was ze het vergeten. Nu was Alex nog geen week op school en kwam thuis met enorme verhalen over haar klasgenootjes en wat ze allemaal op school had gedaan. Ze is vrolijk, blij en haar snuitje zie ik voor het eerst na de dood van Herman weer echt stralen! Ze heeft het geweldig naar haar zin en ik merk aan alles dat ze een enorme ontwikkeling doormaakt. De meest maffe verhaaltjes en grappigste liedjes komen nu meerdere malen per dag voorbij gevlogen. In een kleine twee weken kan ze perfect tussen de lijntjes kleuren en is ze enorm druk met het schrijven van haar naam en nog veel meer woorden.

Ludo had iets meer tijd nodig, maar ook de beslissing om hem naar de crèche te brengen was een hele goede. Hij wordt steeds rustiger en zijn enorme drift buien nemen steeds meer af. Hij begint enorm te kletsen. OK….nog steeds niet echt denderend, maar veel beter dan voordat hij ging. Hij is vrolijk, kan zichzelf veel beter vermaken en is lief, gezellig en heeft weer van die enorme schaterende lachbuien. Tja een boefje zal het altijd blijven, maar dat vind ik ook wel bij hem (en mij) passen.

Voor mijn moeder is het nu ook veel beter vol te houden. Ludo alle ochtenden in de opvang en Alex op school geeft haar ook weer een stuk van haar leven terug. En nog een leuke, maar vooral voor mij, fijne ontwikkeling is dat de kinderen eens in de twee weken op zaterdag bij mijn ouders gaan logeren. Yihaaaa, zo kan ik lekker doen en laten wat ik wil. Even stappen of gewoon zonder zorgen heerlijk op de bank. Maar waar het om draait, een hele zaterdagavond om in te vullen naar eigen behoeven en een avond geen zorg voor de kinderen. En dat is lekker!!!!!

En dan hebben we nog de laatste ontwikkeling. Doortje. Onze uit de kluiten gewassen hazewindhond. De altijd dartelende, de schuifpui molesterende, mensen van blauwe ogen voorzienende, spring in het veld. Voor haar was het leven na de dood van Asaay en de verhuizing vooral saai. Het arme beest was echt het slachtoffer geworden van alle veranderingen en had het totaal niet meer naar haar zin. ’s Morgens moest ik achterlijk vroeg de wekker zetten om voordat de kids wakker zouden worden, haar uit te kunnen laten. Tussen de middag met veel kunst en vlieg werk haar ook snel uitlaten en ’s avonds was ik te moe om nog een flinke wandeling met haar te maken. Het lieve beest had niets meer bij ons en ik vond het te triest om te aanschouwen. Zo’n schat van een hond verdient een super leven en helaas was ik niet meer bij machten haar die te bieden. Na overleg is ze dus weer terug naar de fokker en is ze weer samen met haar vader en zusje. Ze heeft het super naar haar zin en is weer helemaal de oude. Ik mis haar wel, maar wetende dat ze nu zo happy is maakt mij dan ook weer enorm blij!

Brengt mij weer terug bij morgen. Valentijnsdag, een commercieel uit Amerika overgewaaid concept, met een lieve en warme gedachte. Een dag waarbij angsthazen, broekenpoepers en verlegen mensen hun stille liefde alsnog, hetzij anoniem, hun liefde kunnen betuigen. Wij domme kudde dieren hebben daar een aangewezen dag voor nodig. Een dag die ons eraan herinnert dat we middels een kaartje, chocolade of een bloemetje aan de ander kenbaar kunnen maken wat wij voor hem of haar voelen. Het zou niet mijn stijl passen om te zeggen dat iedereen hier massaal gehoor aan zou moeten geven. Maar even nadenkend is het wellicht toch een goed idee, maar dan wel anders.

Stuur dit weekend nu eens niet alleen je stille liefde maar ook de mensen waarvan je vindt dat ze het verdienen een gedachte in welke vorm dan ook. Een sms’je, een krabbel op hyves of een mailtje. Gewoon omdat iedereen daar wel behoefte aan heeft, omdat er altijd wel iemand is die het verdient, of om te laten weten dat je die persoon nog niet vergeten bent. Ik doe het te weinig, veel te weinig, ik hoop dat een vrijdag de 13de als deze, mij weer even een duwtje in de goede richting mag geven.

Beste lezers, lieve mensen, ik wens jullie allemaal een geweldige Valentijn,overladen met alle attentheid die jullie verdienen, geniet van alle aandacht maar vooral van elkaar!

2011
02/10
CATEGORY
Algemeen
Plaats een reactie

*01-01-2009*

Afgelopen avond en nacht was weer een bijzondere hier in huize van Miltenburg. Met Ludootje ziek en ik zelf ook behoorlijk in de lappenmand ben ik de nacht bijna continu wakker doorgeworsteld. De enorme knallen zorgde ervoor dat de kids om de beurt wakker schrokken en met Ludo was er dan meteen geen land meer te bezeilen.

Verder was ik dus alleen. Bewust voor gekozen net als de andere feestdagen. Alleen 1ste kerst ben ik met de kids even bij mijn zus geweest, voor de rest ben ik bewust alleen geweest met de kinderen.

 

Ik moet rust vinden en gelukkig worden met de situatie zoals hij nu is, en daarbij heeft het totaal geen zin om dan weg te rennen naar familie of vrienden om zo de pijn en verdriet te ontlopen.

Voelen en alles bewust meemaken, daarmee ben ik bezig. Zoeken naar de onrust, omzetten naar rust en de huidige situatie accepteren.

 

Voor mijn gevoel is nu pas het eerste jaar voorbij. De decembermaand van 2007 heb ik zo verdoofd meegemaakt dat ik nu pas kan zeggen dat het mijn eerste feestdagen zonder Herman waren. En die waren niet fijn, maar ik geloof wel dat ik het begin te accepteren dat het zo is.

 

Ik ben het afgelopen jaar niet zo’n klein beetje met schuilen en ontkennen bezig geweest. En sluwe vos als ik ben, heb ik daar wel hele knappe projecten voor aangewent. Ok de zakelijke verhuizing was er één die al in de planning stond, maar ik had wel de keuze om het door te voeren of niet. Het volgen van een pittige managementcursus (die ik toch maar even heb doorgeschoven naar half januari) en het aankopen van mijn nieuwe huis, die eens lekker te verbouwen en daarbij ook nog eens veel zelf te doen, zijn daar dan weer wel goede voorbeelden van. Eigenlijk wist ik wel continu een project te bedenken om lekker druk bezig te blijven en door te denderen. Niet stil staan, niet nadenken en niet tot rust komen om zo te kunnen accepteren wat er nu eigenlijk allemaal is gebeurt. Lekker wegrennen en mijn kop vol in het zand.

Het erge vind ik eigenlijk wel, dat ik het afgelopen jaar keihard heb ontkent dat ik op die manier bezig was. Nou ere die ere toekomt…… jullie hadden gelijk! Het was niet een hele handige manier, maar (ja ik weet, met ‘maar’ ontkracht je al het voorafgaande) het is voor mij wel de enige manier geweest om er door te komen en er achter te komen hoe ik het misschien beter kan doen. Gelukkig heb ik ook wel iemand gehad die mij heerlijk ongezouten heeft laten inzien waar ik mee bezig was en that I will allway’s REMember!!

 

Voor 2009 wens ik om gelukkig te zijn, voornamelijk voor mezelf, de uitwerking daarvan is alleen maar positief naar de kinderen, die kunnen dan genieten van een blije mamma! En dat is het enige wat ik als doel heb. Met zijn drietjes een gelukkige eenheid te vormen!

 

En wat ik wens voor iedereen die dit leest??

Oprecht gelukkig zijn met jezelf, genieten van het leven en alle kleine dingen die erin voorkomen. Wees jezelf, open, warm en puur! Dat iedereen zich eens wat meer laat lijden door hun gevoel en daar ook naar handelt. Maar natuurlijk ook gezondheid en alles wat jullie voor jezelf wensen!

2011
02/10
CATEGORY
'09-01 Januari
Plaats een reactie

*08-12-2008 / 09-12-2008*

21:40 uur
De kinderen heb ik naar bed gebracht en ik heb de kamer verlicht met alleen maar kaarsen. Zucht wat een gezelligheid. En toch zo koud en eenzaam. De meeste van jullie zal het niet zijn ontgaan. Deze avond was een jaar geleden Herman zijn laatste en is hij in deze komende nacht van ons heen gegaan. Met angst en beven heb ik naar deze avond en nacht uitgekeken. Ik heb mezelf voorgenomen om gaande deze nacht mijn emoties en gevoel op te schrijven, niet alleen voor de lezers maar ook als naslagwerk voor de toekomst. Hoe was het eerste jaar en hoe is het nu.
Ik ga vanavond en vannacht alleen doormaken, ervaren en mijn gevoel laten stromen. De dag was al zwaar, veel herinneringen aan vorig jaar lopen als rode draad door de dag. De gedachten hoe ik het morgen overdag ga doen met de kinderen. Ik heb me namelijk voorgenomen om samen met de kinderen naar het graf te gaan. Voor de kleintjes de eerste keer na de begrafenis. Vanmiddag bij de bloemist twee stukken besteld, één voor de kinderen en één voor mezelf. Dan moet je weer bedenken wat je erbij wil, een kaartje een lint. Maar alles wat ik wil zeggen past niet op een kaartje, laat staan op een lint. Het zijn uiteraard weer twee witte stukken geworden en ben benieuwd hoe ze eruit zien morgen.
Tja en dan Alex, hoe ga ik haar vertellen dat de plek waar we naar toegaan, het graf van haar vader is. Dat ondanks dat hij als stralende ster aan de hemel staat, daar toch onder de grond ligt begraven. Ik heb nog geen idee, maar de waarheid is altijd de beste manier. Het feit dat ik al een jaar lang Alex niet heb meegenomen naar Herman is puur mijn angst. Bang om Alex met pijn en verdriet aan het graf te zien, de machteloosheid en realiteit dat ik als moeder haar niet voor alle ellende uit het leven kan besparen. Ik kan me de eerste nacht van Alex besef nog zo goed herinneren. Gillend, snikkend en haar hele lijfje schokkend van verdriet en ik kon haar alleen troosten, maar haar geweldige pijn, verdriet en haar missen van pappa, niets kon ik bij haar wegnemen. Die nacht dacht ik dat ik gek werd van onmacht, dat is waar ik morgen ook bang voor ben, maar ik moet. Ook Alex heeft recht om op haar manier met de situatie om te gaan en ik kan haar alleen maar helpen met verwerken, door haar alles te laten weten en te laten zien, dus ook het graf van haar pappa.

 

23:20 uur
Eén groot tranendal, heftig en pijnlijk. Zit ik hier alleen in huis en de man met wie ik het ’t liefste zou willen delen is er niet meer. Niets liever dan nu, zou ik even heel dicht tegen hem aan willen kruipen even voelen hoe het ook al weer was, hem plagen met zijn scheve neus en even heel gewoon zeggen hoe veel ik van hem hou! De emoties lopen hier over en ik ben echt kapot. Zit er doorheen en voel me nu echt verslagen. Hier kan niemand van winnen, deze pijn, dit verdriet en deze eenzaamheid! Ik probeer heel erg om mezelf te focussen op de leuke tijden die ik heb beleefd, de tijd die we wel samen hebben gehad. De schatten van kinderen die nog wel bij me mag hebben, maar die prettige gedachten mogen het even niet winnen van de verdrietige. De hele avond gaat per minuut aan me voorbij, maar in gedachten die van een jaar terug. Hoe gezellig het was, wat we hadden gegeten maar ook hoe Herman gestrest was en de spanningen die hij ging voelen…… Het is net een film, een echte horrorfilm, alleen deze film is gebaseerd op de werkelijkheid met Herman en mij in de hoofdrol.

 

01:36 uur
Ik heb het koud en ben zo enorm moe. De enorme brok in mijn keel is weer terug, net zoals ik die een jaar geleden voor enkele weken gevoeld heb. Mijn gedachten aan vorig jaar spelen continu door mijn hoofd. Alle details die ik nog heb, passeren de revue. En met een steeds snellere vaart. Onophoudelijk. Ik ga mijn bedje zo opzoeken en hopen dat de enorme moeheid me in slaap krijgt!

 

02:58 uur
Weer beneden. Al hoewel mijn bedje lekker warm was, beleef ik weinig plezier aan het plafondstaren. Het is gewoon te druk in mijn hoofd en ik krijg die knop maar niet om! Het vervelende is dat ik enorme slaap heb, mijn ogen heel zwaar zijn, maar in slaap vallen lukt maar niet…. Het is 03:00 uur …. De tijd van Hermans overlijden, al zijn de hulpdiensten na dit tijdstip nog en half uur met hem bezig geweest, was dit de tijd dat hij in zijn laatste adem uitblies. De beelden, het gevoel van absolute onmacht, verbazing, wanhoop, hysterie en verdriet voelen exact zoals het die nacht voelde. En even als toen, het wachten, niet wetend wat komen gaat, maar je gevoel schreeuwt dat het helemaal mis is. Confronterend, pijnlijk en heel verdrietig…….

 

06:07 uur
Het laat zich raden, maar ondanks mijn enorme moeheid heb ik niet geslapen. Wat ik de afgelopen nacht meegemaakt en gevoelt heb is als een déjà-vu. Bijna letterlijk heb ik de nacht opnieuw meegemaakt, alleen ging de nacht van toen langzamer en kwam hij in het heden wat veelvuldiger voorbij. Ik ga me zo maar douchen en koffie maken. De nacht duurde lang, maar er staat ook nog een hele dag op me te wachten.

 

12:20 uur
Om 10:00 uur ben ik naar de bloemist gegaan en heb de stukken gehaald. Toen nog even langs de zaak. Het smeedijzeren hek werd geplaatst. Hoe toevallig, juist vandaag, alle details van kantoor af. Hij is werkelijk prachtig geworden. Daarna terug naar huis, de kids ingeladen en naar de begraafplaats. Ik had ’s ochtends al aan Alex geprobeerd uit te leggen waar we naar toe gingen. Ze vond het maar raar. Pappa was toch een sterretje in de hemel, hoe kon het dan dat hij onder de grond begraven lag. Mam? Is pappa’s hoofd dan een sterretje en hebben jullie de rest onder de grond gestopt? En hebben jullie dat dan aangestampt….zo?? (en ze deed voor hoe je grond aanstampt nadat je iets gepoot hebt) ik moest eigenlijk wel erg lachen en haar uitgelegd dat iedereen in een kist wordt begraven en dat je de grond niet hoeft aan te stampen, maar ook dat iedereen een ziel heeft en dat die uit het lichaam gaat naar boven. Realiteit blijft dat het toch een grietje van vier blijft, dus het concept zonder hoofd begraven worden is voor haar meer werkelijkheid dan met….

Bij de begraafplaats aangekomen de kids en de bloemen uitgeladen en diezelfde meters als 15 december afgelegd, met dezelfde hoeveelheid lood in mijn schoenen. Angst om het verdriet van Alex wat zou gaan komen. Bij het graf heeft Alex haar bloemen neergelegd en wel duizend keer naar pappa gezwaaid, gezegd hoeveel ze hem miste en dat ze zoveel (armpjes helemaal wijd) van hem houdt!! Dikke, dikke tranen biggelde over haar gezicht, hoe ik haar ook vasthield en trooste, ze was niet te stoppen. Ludo zat het hele tafereel rustig vanuit zijn buggy te bekijken. Zonder enig spoor van emotie….. zijn beurt komt ook wel volgend jaar of wanneer dan ook. Vlak voordat we weg wilde gaan merkte Alex nog op dat pappa’s plaatje op zijn arm bij het graf op de plaat stond, dat vond ze wel erg mooi en ze zei, mam die heb jij ook hè? Mag ik die ook hebben?? Op de terugrit naar huis hebben Alex en ik nog flink zitten snikken.

 

19:45 uur
Met Alex naar het tuincentrum gegaan. Tijd om iets leuks te doen. We hebben daar spullen voor de kerst gekocht en zij mocht helpen. Nou dat heb ik geweten!! Echt alles waar glittertjes op zaten werd zonder schroom in ons karretje geladen. Als het aan haar had gelegen waren we met drie volle boodschappenwagentjes naar huis terug vertrokken. Het eindresultaat was één karretje met een flinke kop erop. Thuis aangekomen heeft ze geweldig geholpen de kerstboom op zetten en de versieringen erin te hangen en te gooien…. Na het versieren hebben we lekker patat gegeten met een kroketje en is ze zojuist samen met Ludo lekker naar bedje gegaan.

 

En nu zit ik weer alleen, in een versierd huis. Terug denkend aan de afgelopen nacht en de dag heb ik hem wel stevig om de oren gehad! Ik heb enorm veel smsjes en telefoontjes en zelfs kaartjes gehad vandaag. Echt zo lief, hartverwarmend en attent. Ik kon het echter niet opbrengen om iedereen te antwoorden. Eigenlijk heb ik niemand geantwoord, ik kon het niet, even teveel emoties aan mijn hoofd waar ik soms al geen raad mee wist. In ieder geval wil ik iedereen die eraan gedacht heeft enorm bedanken voor de steun, ook al heb ik niet kunnen antwoorden, was jullie warmte echt wel te voelen! Gelukkig is het nu een jaar later, gelukkig omdat van alles wat je in een jaar beleefd ik nu de eerste keer zonder Herman heb gehad. Ik denk dat het vanaf nu allemaal wat minder hard zal zijn, althans…..dat hoop ik dan maar!

2011
02/10
CATEGORY
'08-10 Okt., Nov. & Dec.
Plaats een reactie