Archief voor februari, 2011

*18-06-2008*

Er zijn van die dagen dat je denkt dat het allemaal wel mee gaat vallen en dan blijkt ineens het tegendeel waar te zijn. Maandag was zo’n dag. Al dagen, nee weken weet ik dat hij er aan stond te komen en heb mezelf, voor zover mogelijk, er op proberen voor te bereiden. Met de gedachten gericht op 15 februari en hoe ik die dag heb ervaren, dacht ik toch echt dat ik het wel aan kon.

De onrust begon al in het weekend, weinig en slecht slapen en ook een maag die van streek was. Nieuw in mijn beleving is het laatste. Ik heb sinds een aantal keer last van mijn maag bij “extreme” gebeurtenissen. Leuk ’s nachts boven het toilet hangen geeft je nacht echt een bijzondere dimensie.
“s Morgens bij het wakker worden komt de harde realiteit direct als een bom binnen. Ik heb mijn ogen nog niet open of de tranen beginnen volop te stromen.

Op 15 februari was ik thuis, dat was me niet zo goed bevallen, dus ben ik maandagochtend gewoon naar kantoor gegaan. Had ik beter niet kunnen doen. Er kwam niets uit mijn handen en heb eigenlijk alleen maar dommig voor me uit zitten staren. Een paar mailtjes beantwoord en toen ben ik maar weg gegaan. Meteen naar de bloemist gereden, een hele mooie bos bloemen gekocht, met uiteraard 3 witte rozen erin en naar het graf gegaan. Het was mooi weer en ik ben aan het voeteneind gaan zitten. Staren, in gedachten de laatste paar maanden de revue laten passeren, gedacht aan alle verjaardagen die we samen hebben gevierd, maar eigenlijk het meest van de tijd heb ik daar heel veel en hard zitten huilen. Gewoon, omdat ik hem mis, dat hij niet meer hier is, dat ik nog zoveel met hem had willen beleven. Dat ik zo graag had gewild dat hij Alex en Ludo had zien opgroeien, ik hem had willen vasthouden en knuffelen of gewoon even met hem had willen praten. Toen ben ik opgestaan om maar weer naar kantoor te gaan.

In de auto nog zitten na snikken en ik zag op mijn klokje dat ik ruim 2 uur bij het graf was geweest. Geen idee dat ik er zo lang had gezeten, vreemd.

Op kantoor eigenlijk weer het zelfde verhaal. Niets dus. Wel heb ik de hele dag bijzonder veel lieve smsjes van iedereen gekregen. Doet me erg goed om te weten dat iedereen zo aan me denkt. Jammer was wel dat ik bij ieder smsje wat binnen kwam ik gelijk weer begon te huilen…..

Kortom, het was zwaar. Niet fijn en erg pijnlijk. Maar nu terug kijkend ben ik ook hier weer doorheen gekomen en zijn we weer een stapje verder. De volgende staat ook weer klaar. Alex wordt 4 en gaat naar de basisschool. Ik verwacht deze dag als minder heftig. Maar ja dat dacht ik van Herman zijn verjaardag ook! We zien het wel………

Remember


I woke up this morning I started to cry
I woke up this morning feeling a stabbing pain
Finding myself with all the questions why
Wondering what I needed to gain

And in my dreams last night
you where standing by my side
The visions where so clear and bright
leading me toward the light

Will I ever get used to being alone
You where here for so long
remember when we where together as one
will the silence ever be gone

I still miss the noises you made
I never noticed them before
but when it’s evening and so late
all the sweet noises of before fade

Today is a day I’ll never forget
it was your birthday
Bedroom was decorated instead
and the gifts where all over the bed

I look around the bedroom now
it’s empty and silent
I wonder why I wonder how
will you celebrate this day somehow

Tomorrow yet another day
empty, alone an so silent
but I know what you would say
enjoy, have fun and don’t fade away

Baby I will and remember you to!!!

2011
02/09
CATEGORY
'08-06 Juni
Plaats een reactie

*09-06-2008*

De stilte en het besef slaat me zojuist met een enorme dreun om de oren. Ik heb de hele dag al stil gestaan bij het feit dat het 9 juni is. Een enorm onrustige nacht gehad. En de reden mag duidelijk zijn. Vandaag precies een half jaar geleden is Herman overleden. Jeetje een half jaar! Zo onwerkelijk. De tijd is als een waanzinnige voorbij gevlogen. De dingen die er het afgelopen jaar hebben plaats gevonden waren daar ongetwijfeld de oorzaak van. Een wervelwind aan gebeurtenissen wisselde zich met elkaar af.

Vandaag was toch de dag dat we officieel ons nieuwe kantoor in gebruik hebben genomen. Ik loop al 5 maanden in het pand rond, met van alles bezig en iedere dag daar aanwezig. Maar vanmorgen was anders. Toen ik aan kwam stonden de mannen buiten. Raar om te zien dat ze niet meer in de achtertuin van de Thijsse stonden, maar voor het nieuwe pand. Raar ook om door de deur naar binnen te lopen. Honderden keren ben ik al door die deur gelopen, maar zoals ik al zei, vandaag was dat anders. Ze zeggen toeval bestaat niet. Maar het is toch wel typisch dat alles met de verbouwing en dergelijke zo heeft moeten lopen, dat we uitgerekend exact een half jaar na dato, onze officiële intrede in het nieuwe pand nemen. En dan loop ik rond, de meubels op hun plaats, en alles zoals we het hadden bedacht. Ik heb geprobeerd om het zoveel mogelijk op de manier van Herman te doen. Zoals ik kan inschatten hoe hij het ‘t liefst had gezien. De ruimte die Herman voor zichzelf had bedacht, is nu mijn werkplek geworden. Ook daar heb ik de meubels uit gezocht zoals hij ze ook mooi had gevonden. Eenvoudig maar wel chique.

En als ik dan vandaag daar binnen loop dan moet ik echt even mijn tranen wegpinken. Dan baal ik echt gruwelijk dat hij er niet meer is en mis ik hem zo enorm. Jee wat had ik hem graag aan mijn hand meegenomen, waarschijnlijk voorzien van een blinddoek, om deze in de deuropening van zijn ogen te trekken en volt trots te roepen, tadaaaa!!!! En ik durf te wedden dat die enorme lummel daar dan had gestaan met de tranen in zijn ogen, vol trots en met een enorme glimlach van oor tot oor. God wat had ik dat snuitje graag nog één keer gezien!! Ik weet het heel zeker.

Hij was trots geweest…….enorm trots!!!

2011
02/09
CATEGORY
'08-06 Juni
Plaats een reactie

*04-06-2008*

Daar sta ik dan, aan de vooravond van weer een nieuw tijdperk. De tweede in een half jaar tijd. Morgen is de dag van de zakelijk verhuizing. Een ieder van jullie zal dat, na het lezen van mijn weblog, niet geheel ontgaan zijn. De dag dat we een tijdperk in Den Haag gaan afsluiten. De dag dat we in een (eindelijk) PRACHTIG pand onze intrede gaan nemen. De dag waar we zo keihard voor gewerkt om deze te realiseren. Eigenlijk dus gewoon “De Dag!”

De afgelopen week was een beetje een drama. Zaterdagnacht begon dat al. Behoorlijk ziek en alleen maar overgeven ben ik tot zondagavond bezig geweest. Die avond uiteindelijk als een vaatdoek vroeg in mijn bedje gekropen. Maandag, dinsdag en vandaag waren wel een kleine hel! ’s Morgens om 6 uur uit de veren. Douchen, aankleden en de hondjes doen. Half acht op het nieuwe kantoor. Er moest nog zo’n enorme berg werk verzet worden en er stonden zoveel afspraken met leveranciers in de agenda. Ook moesten er nog heel veel kleine details afgemaakt worden, kortom rennen, vliegen en pezen. Natuurlijk weer een aantal beren op mijn pad. De vloer, die er helemaal uit is geweest en tot bijna op het laatste moment af was, was gaan werken, het resultaat, twee enorme “bellen” vlak bij de kluis en de receptiebalie. De heren die de vloer hadden gelegd, zeiden dat er weinig anders opzat dan over de hele breedte van de vloer een extra drempel te maken, zodat de vloer zijn spanning altijd kwijt kon. Toen hij dat melde stond ik daar stil, verbaasd en met tranen in mijn ogen. Had ik eindelijk de vloer zoals die moest wezen, zou er halverwege over de hele breedte een drempel komen. Weg Chique, weg mooi, weg weelde en weg rijk gevoel. Maar er zat niets anders op.

 

De rest van de maandag aan het poetsen geweest en spullen versjouwd zodat het eindelijk een beetje op een opgeruimd pand ging lijken. Tussendoor ook nog een ongelofelijke coole, vette, gave lamp in elkaar gezet. Die overigens veel vergelijkingen met een bouwpakket van de Ikea vertoonde, maar dan zonder een gebruiksaanwijzing hoe ik hem in elkaar moest zetten. Maar het einderesultaat hangt enorm te pronken boven in het trapgat!!!

 

Dinsdag, net zo vroeg, net zo’n zooitje. Ook die dag weer veel aanleveringen van spullen en veel poets en opruimwerk. Gelukkig kwamen de heren van de houten vloer met het goede nieuws dat die drempel er niet hoefde te komen en ze de oorzaak van het werken hadden gevonden. De leistenen vloer……. Tja die heeft het zo enorm te voorduren gehad dat hij er verlept en vaal bij lag. Bijna iedere vierkante centimeter was wel voorzien van verf, lijm, latex of cementsluier. En om die vlekken er na een maand of twee af te krijgen is nog een hele uitdaging. Het schoonmaakbedrijf was begonnen met schuursponsen, maar dat bracht niet echt het gewenste resultaat. Het was al laat in de middag dus toen de mannen weg waren ben ik naar Albert Hein geraced en heb daar alle stalen pannensponsjes uit het vak gegrepen samen met een fles of 5 pittige schoonmaakgoedjes en ben zelf maar alvast begonnen. Onder het mom van de vloer is toch al afgeschreven, dan maar alles op alles zetten met de meest agressieve spullen om het eraf te krijgen. Zo ben ik tot 23 uur bezig geweest, op mijn knieën, voorzien van roze Mien Dobbelsteen schoonmaakhandschoenen en ben ik stukje voor stukje met de stalen sponsjes aan het schuren gegaan. De volgende ochtend om half acht meteen weer op de knietjes en door met schuren. Ik heb ze geteld, 17 stalen schuursponsjes tot op de laatste draad op gesleten. Toen is het schoonmaakbedrijf er nog twee keer met een schrobmachine overheen gegaan et voila……schoon!!!! Hahaha ja jammer, toen hij opgedroogd was, zag de vloer er wel schoon uit, maar ook met de nodige vale plekken. Maar niet voor één gat te vangen, ben ik naar de doe het o zo lekker zelf winkel gereden en een natuursteen glans spulletje gehaald. Nadat ik vanavond alles nog even stofvrij had gemaakt ben ik weer op de knietjes gegaan en de hele leisteen vloer van dit wonder spulletje voorzien. Daar waar de vloer aan het drogen was, kon ik eindelijk het resultaat zien……….HA vlekloos met een subtiele glans YES!!!!

 

Voldaan de deur achter mijn (wat er nog van over is) gat gesloten en naar huis. Nu even dit stukje schrijven en dan hupperdepup mijn mandje in. Morgen is het namelijk “De Dag”! De Dag van weer een nieuwe fase, de dag van weer een nieuw begin. Ik ben er klaar voor en heb er enorm veel zin in. Wateringen prepair yourself, we are coming!!!!!

2011
02/09
CATEGORY
'08-06 Juni
Plaats een reactie

*Plasje doen*

In ieder gezin met kinderen komt het er een keertje van. Je kind te trainen om zindelijk te worden. Ook in dit gezin kwam deze episode aan de orde. Sterker nog dat is het al 2 jaar! Op goed advies van de “ouderen” onder ons, zijn wij met deze “natuurlijke” ontwikkeling begonnen toen Alex iets meer dan 2 was. Spelenderwijs met de billen op een potje en dan maar hopen dat er wat gebeurt. Ja, dan kan je dus lang wachten, want dat potje is dan leuk voor een seconde of 10, maar daarna is de lol eraf en het kind ook! Maar omdat de verhalen van vroeger, dat de kinderen met 2 jaar zindelijk waren gonzend in je achterhoofd hangen, laat je het niet bij één poging en probeert het vervolgens met frisse moed nog een aantal malen.

Die eindresultaten laten zich raden. Niets, er gebeurde gewoon niets. Ja frustratie tussen de oren van de ouders omdat ze denken dat ze van alles verkeerd doen. Dus dan gaan we maar eens kijken hoe het dan wel moet.

Google, internetpagina’s, tijdschriften en boeken vol over het wel en wee van de plassende peuter. Tips en trucs voor dummie ouders, alles hebben we door gesnuffeld en bestudeerd. Afijn toen Alex 3 jaar was vonden wij het wederom toch wel eens tijd worden dat deze dame in wording haar plasje en drukje maar eens op een potje moest gaan doen.

Alex is natuurlijk het school voorbeeld, dat een garnaal ook een kop heeft en dat koppigheid absoluut iets is wat in de genen zit en er echt met geen moker uit is te slaan. Dus toen wij met het potje aankwamen werd dat allerminst op prijs gesteld. Stampend, luid schreeuwend (als je het niet hysterisch krijsen zou noemen) rende ze de andere kant op en weigerde in alle toonaarden mee te werken aan ons plannetje. Jammer dan.

Wij zo sterk voorbereid als we waren hebben er toen echt de volledige trukendoos op los gelaten. Voor ieder potbezoek met als eindresultaat een druppel plas werden cadeautjes beloofd, we hebben door het hele huis op de meest onmogelijke plaatsen stickers toegestaan omwille van die druppel urine. Potjes met een tentje erom heen vanwege de privacy, potjes in het geel, roze en blauw, ja zelfs een potje dat een muziekje ten gehore brengt wanneer deze gevuld wordt met whatever….. Vijf boeken, ellen lange internetpagina’s en smeekbedes aan de Super Nanny om ons te helpen, niets heeft mogen baten.

Ja toen kwam Herman te overlijden en was het geboekte resultaat van één keer per week een geforceerde druppel natuurlijk direct verdwenen. Daar komt nog bij dat wanneer de kinderen 4 jaar worden ze naar de basisschool moeten gaan en ze daar toch echt niet willen dat de kleuters nog voorzien zijn van een luiertje. De tijd voor Alex begon toch wel enorm te dringen. Goed in Alex geval en in overleg met haar school was er enorm veel begrip voor de situatie en zou het voor haar geen probleem zijn. Dat regelen we wel hoor, maakt u maar geen zorgen!

Nou dat maakte me ik dus wel, want ook ik heb als ouder wel mijn trots en zag de zindelijkheid van mijn tuttie als mijn falen!

Dus weer de trukendoos open, en warempel, dit keer viel mevrouw wel voor de cadeautjes. Jeetje dat heb ik geweten. Als een kind door heeft hoe iets werkt, maken ze daar ook ten volste gebruik van. Laten we het erop houden dat een jaar langer in de luiers zeker weten goedkoper had geweest. Maar het resultaat begon erop te lijken. Al wilde ze iedere keer na het deponeren van een plas wel direct haar luier weer om, deed ze het in ieder geval op haar potje. HA 1-0 voor Die Mamma!!! (of gezien de cadeautjes toch niet?)

Zo hebben we dit ritueel een flink aantal weken volgehouden en ineens, spontaan, als donderslag bij heldere hemel gebeurde het. Geen luier meer om willen en de hele dag droog! Dit doet ze nu al 2 weken en op één heel klein ongelukje na is ze dus dag en nacht droog! Mijn kanjer!!!! Moraal van dit verhaal? Boeken, tijdschriften en andere schriftelijke adviezen zijn allemaal erg mooi en kunnen een geweldige tool zijn, maar onthoudt altijd, dat ieder kind anders is en er eigenlijk niet één boek is waarin een vergelijkbaar kind als de jouwe staat beschreven.

Dat boek schrijf je namelijk zelf!!

2011
02/09
CATEGORY
Algemeen
Plaats een reactie

*24-05-2008*

Een lichtje aan de horizon!!! We bijna gaan bijna verhuizen naar het nieuwe pand!! Wat zal dat een rust in mijn hoofd brengen. De heren die nu aan de slag zijn in het pand zijn ware helden, wat zij in de afgelopen weken aan herstel en opknap werkzaamheden hebben verricht is geweldig! Dat schept ook wel een enorme berg rust, weten dat het nu allemaal wel netjes maar ook goed wordt gedaan!

Afgelopen woensdag was er toch wel een kleine mijlpaal. Na een dagje kantoor ging ik op weg naar huis nog even langs het nieuwe pand. Zoals gebruikelijk met mijn stereo op 10, de ramen open zette ik mijn auto op de parkeerplaats. Bij het uitstappen vielen mijn tas en sleutels spontaan op de grond. Voor de deur van het nieuwe kantoor stond altijd al een lichtzuil, alleen was deze vanaf nu voorzien van ons logo. Met een enorme brok in het strotje en de waterlanders op voluit heb ik daar staan kijken. Jeetje wat is dat ding mooi! De gebruikelijke gevoelens van alleen zijn en wensen dat Herman er was om het te zien gingen er natuurlijk ook doorheen. God wat had hij hemels trots geweest! Dit was ZIJN droom, zijn passie zijn levenswerk! En daar stond het resultaat 3 meter hoog te pronken voor de hele wereld om het te zien………… behalve hij……

Er zullen volgende week nog wel een aantal dingen moeten worden afgerond, zoals de nieuwe voordeur, die nog moet worden geplaatst, een aantal ramen die nog moeten worden geschilderd, maar we kunnen de verhuizing zoals gepland door laten gaan. Donderdag 5 juni staan om 8 uur ’s ochtends de verhuizers voor de deur.

 

Als ik zo terug lees in mijn weblog, was mei niet één van mijn sterkste maanden. Ik heb de afgelopen maand vaak de confrontatie met mijn verdriet moeten aangaan. Veel geworsteld met mijn eigen kunnen en geduld moeten hebben met externe factoren. In mijn ogen ben ik de afgelopen maanden wel genoeg confrontaties en uitdagingen aangegaan. Het één en ander elkaar in een hoog tempo afwisselend. Die intensiteit waar ik het al eerder over had. Maar mag het nu even iets minder? Minder snel, minder druk, minder heftig, minder gezeur en minder van alle andere dingen. Even lekker langs de oppervlakte drijven, zonder al te veel schommelingen, ontspannen en even rust. Ja dat lijkt me erg fijn.

 

Met mezelf gaat het dus een beetje up and down. Maar als ik eerlijk ben zijn de downs nog steeds in de minderheid. Ok! Als ik dan een keer een moedeloze bui heb, dan is die ook wel in alle hevigheid aanwezig, maar meer als een dag of een dagdeel is het nooit. Op de één of andere manier weet ik toch iedere keer weer mijn positivisme aan te spreken om het tij te keren. En dat werkt erg goed. Neemt natuurlijk niet weg, dat ik nog steeds van mening ben dat er veel te weinig uren in een dag zitten, zeker als het om rust tijd gaat! Niets liever zou ik een heel lang weekend mezelf opsluiten van alles en iedereen en gewoon alleen maar lekker slapen, luieren en niets doen, echt niets doen! Tja, wishfull thinking noemen ze dat ….

2011
02/09
CATEGORY
'08-05 Mei
Plaats een reactie