Archief voor februari, 2011

*14-02-2008*

Laatst vroeg iemand mij of ik nog steeds niet boos op Herman was geweest omdat hij ons zomaar in de steek had gelaten. Ik zei toen volmondig nee. Maar als ik nu aan mijn nachten denk is dat misschien niet helemaal eerlijk geweest.

Iedereen die de “Vaarwel Lieverd” heeft gelezen weet dat ik open sta voor het concept dat er meer is na de dood. Dat met het sterven van Herman, zijn energie blijft voortbestaan. Eerlijk gezegd ben ik daar wel naar opzoek. Noem het maar krampachtig vasthouden aan degene die je hebt verloren. Bevestiging zoeken naar waar je in gelooft.

’s Nachts als ik naar bed ga doe ik dat het meest. Dan lig ik mijn bed en kan ik zoals bijna iedere nacht de slaap niet vatten. Dan ga ik op een gegeven moment staren. Iedere vierkante centimeter van het plafond ben ik dan aan het inspecteren, alle geluidjes die zo normaal zijn voor het huis, onderwerp ik aan een analyse. Alles om maar het meest minuscule verschil te vinden als bevestiging dat Herman misschien een teken geeft. Dat hij echt bij ons is, ons in de gaten houdt en op ons past. Iedere nacht weer onderwerp ik de gehele slaapkamer aan een nauwkeurige controle. Er zal toch el een keer een teken komen? Is het misschien de bedoeling dat we die juist niet mogen zien? Of mogen we ze niet horen? Is het beter voor me om door te gaan zonder een teken, ook al verlang ik er zo naar.

En dan word ik dus eigenlijk wel een beetje boos. Maar niet op Herman. Maar meer op mijn onvermogen om dat soort signalen niet te kunnen zien, voelen of horen. Boos op het hiernamaals dat ze weer eens een keertje, naar mijn idee, in gebreken zijn gebleven. Dan val ik huilend en uitgeput in slaap.

Vandaag is het Valentijnsdag. Grappig de dag die we met ons ontmoeten en trouwen expres hebben gemeden. Wel stuurde we elkaar altijd een kaartje. Ik heb ze nog bewaard en net gelezen.

Vandaag, geen kaartje in de bus. Maar ik wilde toch mijn Valentijn iets vertellen. Ik heb de tekst van één van Hermans favoriete Armin van Buuren opgezocht en hieronder gezet. Ik vond het wel een mooie verwoording van één van mijn vele gevoelens.

 

World don’t turn around                                           De wereld draait niet meer
Music make no sound                                               Muziek maakt geen geluid
Where is sweetness found                                        Waar vindt je de zoetheid
Where love is gone                                                    Als liefde weg is

Sun don’t come around                                             De zon komt niet meer op
Don’t make a sound                                                  Maakt ook geen geluid
Where can love be found                                           Waar kan je liefde vinden
If your hearth won’t feel                                            Als je hart gevoelloos is

Shivers                                                                      Rillingen
Up and down my spine                                              Over mijn hele rug
Breaker                                                                      Breker
Not on my mind                                                         niet in mijn hoofd

How could it end this way                                         Hoe kon het zo eindigen
Don’t leave me, love me                                             Laat me niet alleen, hou van me
Just a little bit longer                                                Nog even iets langer

They don’t turn tonight                                             Ze draaien niet vanavond
Morning don’t bring light                                          Ochtend brengt geen licht
Where is sweetness found                                        Waar vindt je de zoetheid
Where love is gone                                                    Als liefde weg is

Won’t you stay the night                                           Blijf je niet vannacht
Let the truth shine bright                                         Laat de waarheid stralen
Where can love be found                                           Waar kan je liefde vinden
If your hearth won’t feel                                            Als je hart gevoelloos is

Memories                                                                   Herinneringen
Emotions that we share                                            Emoties die we delen
Teardrops                                                                  Tranen
Signing my face                                                         Tekenen mijn gezicht

How could it end this way                                         Hoe kon het zo eindigen
Don’t leave me, love me                                             Laat me niet alleen, hou van me
Just a little bit longer                                                Nog even iets langer

How could it end this way?                                       Hoe kon het zo eindigen?

 

Lieve schat,

Heb ik je vandaag al verteld hoe enorm veel ik van je hou???

 

Dikke kus,

Je Meisje

2011
02/09
CATEGORY
'08-02 Februari
Plaats een reactie

*09-02-2008*

Gruwel wat een K week! De week begon al met een lastige situatie op het werk. Daardoor een onrustig weekend gehad, veel nadenken en afwegen wat te doen. Een vreselijk gesprek moeten voeren, één van de geneugten van zelfstandig ondernemer zijn. Maar eens moet de eerste keer zijn, dus dat hebben we dan ook maar weer ervaren. Gelukkig stonden de mannen achter mij en zo is de situatie uiteindelijk opgelost.

Verder is er niet echt veel gebeurt. Alex gaat op en neer. Zo is ze het liefste meisje van de wereld, om na 10 minuten te veranderen in een mini monstertje wat je het liefst achter het behang plakt. Ze kan dan zo enorm lelijk doen en vreselijk brutaal, bah! En eigenlijk altijd op de momenten dat het bij mij niet zo handig uitkomt.

Ludo gaat nog steeds lekker. Hij is een makkelijk mannetje maar wel één met een bijzonder willetje….nu al. Dat belooft wat hahahaha. Hij zit fier overeind en klapt vrolijk in zijn handjes en heeft daar zelf de meeste lol om. Ook gaat er nu één armpje omhoog als er Hiep Hiep Hoera wordt geroepen.

Deze week is het definitief. Hermans auto gaat terug. Ik heb er veel moeite mee. Het is zo’n super auto en het was zijn grote trots. Maar het is belachelijk als ik er in zou blijven rijden. Hij kost bakken met geld en voor die paar kilometers die ik rij is dat pure onzin. Dus de knoop doorgehakt en, voor mij, een praktischere auto uitgezocht. Die heeft alleen een half jaar levertijd en dus krijg ik een voorloper. Maandag om 14 uur ga ik hem omruilen en ik denk dat ik maar een doos tissues meeneem.

Dat de auto weg gaat heeft er ook wel voor gezorgd dat ik veel verdriet heb, iedere keer weer een stukje van Herman die weg gaat. En dan 15 en 19 februari die steeds dichterbij komen. Alles bij elkaar een goede aanleiding om de waterlanders flink te laten stromen. En dat doen ze ook.

2011
02/09
CATEGORY
'08-02 Februari
Plaats een reactie

*Reclame*

Iedereen kent het. Overal waar je komt, kijkt en luistert wordt je geconfronteerd met reclame. Tussen de uitzendingen van je favoriete programma, in tijdschriften, de krant, op de radio, maar ook in je brievenbus en zelfs aan de telefoon. Of je er nu op zit te wachten of niet. Als je de mensen het eerlijk zou vragen, zit eigenlijk niemand er op te wachten. Het wordt meestal als onprettig of opdringerig ervaren. Toch is het een geweldige manier om een boodschap over te brengen. Sterker nog dat is waar reclame voor staat, “het overbrengen van een boodschap”. Maar telemarketingbureaus zijn toch wel het meest tenen krommend. Iedereen heeft zo’n gruwelijke hekel aan die lui dat ik het heel onbegrijpelijk vind dat iemand überhaupt voor zo’n bureau zou willen werken.

Het zal niemand ontgaan zijn dat in ons huis er het één en ander is gebeurt waardoor we wat gevoeliger op bepaalde dingen zullen reageren. Ook zal er wel heftiger of misschien zelfs overdreven worden gereageerd op bepaalde situaties. Zo heb ik de afgelopen twee maanden het genoegen gehad om 4 keer een telemarketingbureau voor de verkoop van uitvaartverzekeringen (waarvan twee maal met dezelfde opdrachtgever) aan de telefoon te krijgen. “Goedenavond mevrouw, mag ik u een paar vragen stellen? Mevrouw hoe is het bij u in huis met de uitvaartverzekeringen gesteld? Ik heb namelijk begrepen dat u dit jaar gezinsuitbreiding hebt gehad!” Zucht…… Sorry zeg ik maar u belt wel op een heel erg ongelukkig moment. En vervolgens zegt deze dame, “tja, dat kan ik door de telefoon natuurlijk ook niet zien.” En hangt op. Nee trut, ik snap ook wel dat jij dat niet kan zien, maar als die opdrachtgever van jou nu eens net zo scherp was met het uitzoeken waar er mensen zijn overleden zoals ze dat ook bij de geboorte van kinderen doen, had je mij niet hoeven bellen, voor de tweede keer!!! Deze bureaus werken met een belscript dat weet ik, maar wie schrijft die scripts en kan iemand ze eens een passende draai om de oren geven! Herman maakte er altijd een sport van om de telemarketing dames klem te lullen. Op zo’n manier antwoord geven dat ze geen vervolg regel in hun belscript kunnen vinden en je ze letterlijk op hun stoel hoort draaikonten van ongemak, dat was altijd erg lollig om aan te horen.

Afgelopen vrijdag was ik bij Michel, de begrafenisondernemer die mij heeft begeleid. Ik was even bij hem om de bedankkaartjes te regelen en hij stopte nog een brief in mijn handen. Naar aanleiding van onze rouwadvertentie komen er dan ook poststukken bij hem terecht. Ik kijk naar de envelop en zie dat deze van een meneer H. van W. is. Ken ik niet. Ik loop naar buiten en ben toch wel nieuwsgierig en maak de brief in de auto al open. Deze meneer is een 82 jarige heer die mij noch Herman heeft gekend maar ons wel zijn oprechte deelneming wil betuigen. Erg aardig dacht ik nog. Maar als ik dan verder lees valt mijn mond toch weer open. Deze meneer schrijft op 3 kantjes een enorme reclameboodschap voor de Jehova getuigen en de bijbel! Met in iedere zin ongeveer 5 keer het woord Jehova en het woord bijbel. De meneer hoopt dat zijn brief zal bijdragen mijn verdriet te verzachten en raad mij streng aan om de bijgesloten lectuur aandachtig te lezen! Ineens moest ik denken aan de tijd dat deze mensen nog hun voet tussen de deur plaatsen om hun boodschap verder te kunnen vertellen. Deze man moet, in mijn ogen, zo’n enorme bikkel zijn geweest. Waarschijnlijk in het verleden iets te vaak met zijn voet tussen de deur geklemd gezeten en daardoor nu zo slecht ter been is dat hij geen andere optie meer heeft dan de nabestaande van rouwadvertenties persoonlijk aan te schrijven en deze van ongevraagde reclameboodschap te voorzien.

Dit zijn in mijn ogen twee hele vervelende manieren van reclame op wel op heel ongepaste manier of moment. Maar voor ik nu een draai om de oren krijg van een vriend marketingadviseur wil ik ook de positieve kant van reclame benadrukken. Het kunnen bijzonder grappige filmpjes zijn, of geestige en pakkende teksten in bijvoorbeeld een tijdschrift. Het doel om de naam van een bedrijf of het betreffende product onder de aandacht te brengen is absoluut een kunst en wanneer juist bedreven, een lust voor ieder zintuig. Maar ik blijf van mening dat sommige bedrijven echt letterlijk over lijken gaan om hun boodschap over te brengen.

2011
02/09
CATEGORY
Media
Plaats een reactie

*01-02-2008*

Stil….. zo stil, eerst alleen mijn tranen die ik op mijn broek hoor vallen en dan komen de hevige snikken en snotters erbij. Voor de eerste keer na Hermans overlijden heb ik echt hard gehuild. Woensdag kwam Brenda de foto’s, genomen op Hermans afscheid, brengen en vandaag heb ik ze in alle stilte gekeken. Heel even had ik het gevoel en besef dat Herman nu echt niet meer bij ons is en van wat er nu eigenlijk allemaal is gebeurd. Dat hele korte momentje van besef bracht een enorm waterval van tranen teweeg. De foto’s zijn zo mooi, alles zeggend maar vooral ontroerend. De enorme belangstelling van iedereen die dag, de prachtige bloemen en alle details daar omheen. Stil ……… heel stil wordt je daar van, met alleen …… het geluid van verdriet.

Afgelopen dinsdag had ik een evaluatiegesprek met de speltherapeut en de psycholoog die Alex begeleiden. Dat was een kort gesprek. Al vond de therapeut wel dat Alex wat losser bij haar werd, is er uit de afgelopen sessies niets vruchtbaars gekomen. Alex is een heel gesloten meisje (goh van wie zou ze dat nou hebben) en er is moeilijk tot haar door te dringen. We hebben nog 3 speel sessies gepland en we hopen dat er dan meer te melden valt.

Op het werk was het deze week ook behoorlijk pittig. Er spelen een aantal dingen die mijn molentje op volle toeren laat draaien en dat is toch minder prettig voor mijn tanden (knarsen) en mijn nachtrust. Mede daarom heb ik mijn werktijden omgegooid zodat ik meer op het werk ben en ga dus nu maandag tot en met donderdag iedere ochtend naar kantoor. Zo kan ik wat meer dagelijkse werkzaamheden naar me toe trekken en zo hopelijk de mannen wat meer ontlasten!

De verbouwing gaat nu als een trein. Dat is het leuke nieuws van deze blog. Ze zijn begonnen met breken en het lijkt wel of ze met een bulldozer te keer zijn gegaan. Toen ik afgelopen woensdag het pand binnen liep viel mijn onderkaak op de plavuizen en sprongen mijn ogen aan veertjes hun kassen uit! Wow, sprakeloos, en ik ben niet snel met stomheid geslagen. De complete zolder was leeg, er staat geen muur meer overeind. Op de eerste verdieping is de lambrisering van alle muren gestript en ook de keuken ook totaal verdwenen. Beneden bij de balie stond ook een muur. Goed geraden, ook foetsie! Dus daar is de voortgang goed van te volgen.

Vandaag is er weer een nieuwe maand aangebroken. De schrikkelmaand, ik vind het meer een schrikmaand. Februari was altijd de mooiste maand van het jaar! De maand dat we elkaar officieel hebben leren kennen en dat we zijn getrouwd. We zouden dit jaar een groot feest geven omdat we een jubileum hadden van 5 jaar! Ook is het altijd de maand van de wintersport geweest. Standaard een week lang kompleet uit ons dak gaan en we geregeld vanuit de après-ski letterlijk naar het hotel hebben moeten kruipen. Maar ook de plaats waar Herman mij ten huwelijk heeft verteld. Vorig jaar hebben we er nog een mooie dag aan die maand toegevoegd. Ludo werd geboren op de 19de! Zo trots, een zoon en een stamhouder! Ons gezinnetje was nu echt helemaal kompleet. Dit zal wel een pittig maandje worden.

2011
02/09
CATEGORY
'08-02 Februari
Plaats een reactie

*27-01-2008*

Het bijhouden van de weblog gaat me steeds slechter af. Als ik zo terug lees denk ik dat ik alles wel gezegd heb. Aan de andere kant is er nog zo veel te vertellen maar ontbreken mij de woorden om bij het gevoel te laten aansluiten.

De afgelopen week ben ik weer geregeld geconfronteerd met de realiteit ‘dood’. Die realiteit spreid zich tentoon in de meest diverse manieren, zeker wanneer het om gedrag van mensen gaat. Voorbeeld. Ik loop in de Albert Hein. Duw mijn karretje slinks om alle obstakels heen en zie op de afdeling babyvoeding een bekende. Een bekende die normaal altijd groet met een gezellige hallo of een ‘Hey hoe gaat het”. Dit keer ging het anders. Ik zie hoe die persoon heel ongemakkelijk begint te draaien en te freubelen en in de poging mij te ontwijken het babyvoedingschap aandacht gaat staan te bestuderen. Op zich is het niet vreemd als iemand aandachtig naar artikelen kijkt, maar deze persoon heeft kinderen in de leeftijd van 15 tot 20. Dus babyvoeding lijkt me toch een wat vreemde voedsel keuze.

Met het uitlaten van de honden gaat het ook vaak anders. Normaal stak mijn hand ieder 50meter wel een keer omhoog om mensen gedag te zeggen. Nu lopen ze ineens tussen huizen door, zoals ze nog nooit hebben gelopen.

Moeders die hun kinderen naar school brengen en altijd wel in zijn voor een praatje, rijden nu nog liever tegen een geparkeerde auto, dan dat ze mij aankijken en hallo zeggen.

Ik begrijp het wel, dat is niet zo moeilijk. De meeste mensen weten niet wat ze moeten zeggen. Er zullen er ook tussen lopen die geen zin hebben in een praatje omdat ze bang zijn het enorme dramatische verhaal te moeten aanhoren. Logisch! Maar om dan, mij in dit geval, te ontwijken of ik een besmettelijke ziekte heb is dan toch een ander uiterste. Geloof me als ik zeg dat ik ook niet weet wat ik zeggen moet en in een praatje waarin ik het hele dramatische verhaal om de oren sla zal ook niet gebeuren. Dan maak ik wel een afspraak voor een bakkie koffie ’s avonds! Doe me een lol! Zeg gewoon hallo of Hey alles goed? of zeg niets en zwaai of steek je hand op. Eigenlijk heel simpel. En naar mijn idee geeft dat die mensen een toch veel prettiger gevoel dan het gedraaikont voor de babyvoeding of de harde dreun van een geparkeerde auto!

Nu weet ik dat ik geen columnist ben die wekelijks in de telegraaf schrijft en weet ik ook niet wat het bereik van deze weblog is. Maar stiekem hoop ik wel een beetje dat door dit verhaal hier op te schrijven er bij mensen een lampje gaat branden. Dat ze niet zo bang hoeven te zijn om mensen die een dierbare hebben verloren aan te spreken of te groeten. We zijn niet gevaarlijk en we bijten niet. We komen ook je niet achterna om je vreselijke verhalen te vertellen. Eigenlijk willen we dat het gewoon net als vroeger is. En als ik voor mezelf spreek, ik zou niets liever willen dan dat alles weer als vroeger is!!!

2011
02/09
CATEGORY
'08-01 Januari
Plaats een reactie