Archief voor februari, 2011

Thailand, Day 1

Bangkok, 3 juli 2010

We komen aan op Schiphol en alles verloopt volgens het boekje. Inchecken gaat snel, daarna wat gegeten en niet veel later zitten we in het vliegtuig, ready for take off. Alex zit aan het raam, Max ernaast en Remi aan de gangpad zijde. Aan de andere kant van dat pad zit ik samen met Ludo. De vliegreis verloopt op een klein incidentje na vlekkenloos. De kinderen gedragen zich volgens het boekje en gaan zelfs lief slapen. Toen moeders bedacht ook even de luiken te sluiten en haar stoel in de beperkte ligstand wilde plaatsen, volgde er wat gemor van de bank achter mij. Meneer leefde onder de indruk dat hij de enige was die geld betaald had voor zijn stoel, en tollereerde geen inkomende rugleuning in zijn beperkt verkregen beenruimte. Toen hij het geheel verbaal niet kon oplossen, zette hij ander geschut in zijn knieen. Die wist hij redelijk onophoudelijk in de stoel te planten, wat maakte dat hij het in slaap vallen tot een kansloze actie veroordeelde.
Ik heb me voor genomen om Ludo de volgende keer een waterpistool te geven voor dit soort gevallen. Kijken of hij het dan nog lang volhoudt wanneer er een 3 jarig jochie, onschuldig zijn kant op spuit …….

We landen tien uur en twintig minuten later op Bangkok. Een tikkeltje brak omdat Ludo prins heerlijk het grootste deel van de reis op mijn schoot heeft geslapen, stappen we het nieuwe vliegveld binnen en meteen al lachen de Thaise mensen ons letterlijk tegemoet. Na wat geduld bij de douane, leek de dame van de douane wel verdacht snel klaar te zijn toen ze onze blonde zonnestraaltje met blauwe oogjes voor de webcam vroeg. Even de stempels erin en we konden meteen door. De rit van het vliegveld naar het appartrment was voor mij redelijk shocking. Door alle verhalen heb je een bepaald beeld van de lokatie. Daar wij in het westerse redeleijk verziekt zijn, was mijn beeldvorming dan ook redelijk westers. Toen ik dan ook door een mega druk Bangkok werd gereden was ik behoorlijk in verwarring. De gedachte die wel een paar keer door mijn hoofd schoot, was zoiets als, waar in godsnaam heeft hj me mee naar toegenomen. Krimmeneel! Chaos, overal. Taxi’s en tuk-tuks crossen als mieren door hun stadsnest zonder enige vorm van regelmaat. De winkeltjes hebben weg van een huiskamer volgestouwed met van alles en nog wat en waar ze voor de toegangkelijkheid maar de hele pui hebben uitgesloopt. Overal lopen katten zonder staart en honden met kale, rood vefbrande plekken. Ojeeeee, was dit nu wel een slimme keuze??

Doordat de nacht niet helemaal goed uitgerust was verlopen en we hier naar toe, toch even 5 uurtjes vooruit werden geslingerd, hebben we de kids maar even te bed gelegd en zijn zelf nog even op de bank gekropen om de herhaling van Nederland – Brazilie te kijken. Daarna even twee uurtjes geslapen en met de Fab5 in een taxi naar Khao San Road. Het land van de eeuwige glimlach wordt bij het uitstappen in veelvoud bevestigd. De mensen die ons met de drie blonde koters zien lopen beginnen meteen vetedert te glimlachen en de kinderen te aaien en handjes te geven. Ludo wordt er een beetje boos om en Alex heel verlegen, Max lacht en huppelt vrolijkl van het ene naar het andere stalletje. Die staan op Khao San Road onafgebroken naast elkaar en je kan het niet bedenken of ze verkopen het hier. Nou ja verkopen….. ze geven het bijna gratis weg. Heel langzaam begin ik te wennen aan de 32 graden en het klamme Turkse sauna gevoel.

De avonden beginnen hier vroeg en als je dan door de straten van Bangkok zwalkt met de Fab5 is dat heel bijzonder. Wat nou armoede, wanneer je hier de mensen ziet, straalt er geluk en blijdschap vanaf en de hele stad bruist van optimisme en gezelligheid. Fantastisch. Daar kunnen die stugge Hollanders heel veel van leren! (mezelf incluis) We stranden ergens in een achteraf straatje en ik eet een heerlijke Pad Thai.
Ik had het toen ik Reem leerde kennen en nu heb ik het weer. Die onophoudelijke smile, een huppelend hartje en het smelten als ik de kinderen zo blij zie stuiteren. Ik ga het niet te hard roepen, maar dit moet haast wel een fantastiche vakantie worden.

Dn terwijl Duitsland 4-0 maakt, valt er hier buiten onder het genot van wat donderklanken en flitslichten een mega harde bui regen naar beneden.

AnnR * 3 Juli 2010

2011
02/11
CATEGORY
Vakantie
Plaats een reactie

The last day before leaving

Ik kijk naar de klok, zwijgend verteld hij me dat het precies 23.45 uur is. We leven 16 uur voorafgaande ons vertrek naar Thailand. Ik zit. Eindelijk. De dag was druk, maar vooral de V-stress voerde de boventoon.

Het begon met het wakker worden onder de zwoele klanken van een rioolzuiger en het geklauter van vier lieve schilder voetjes op de steiger voor het huis. Nog net even de tijd om 2 heerlijk kopjes koffie naar binnen te gieten en snel onder de douche door te rennen. Hup de auto in en naar de notaris. Samenleef contract en andere zaken die redelijk essentieel zijn bij het kopen van een huis regelen. Snel weer terug naar huis om Ludo’s afscheidstraktaties op te halen en naar de crèche te brengen. Daarna nog even langs kantoor om wat laatste dingen af te handelen om via de apotheek, naar mijn moeder te gaan en de laatste gestreken was op te halen. Die had ik toch maar even uitbesteed voor het gemak.
Eenmaal weer thuis, trof ik een, in serene rust verkerende Remi, badend in zonnestralen. Grrrrrr. Ik plof even neer op de tuinstoel met een heerlijk glas water. Water, om 16 uur hebben we een medische keuring tbv de hypotheek. Of we wel even nuchter willen blijven en alleen maar water willen nuttigen na 9 uur ‘s morgens.

Ondertussen ben ik eindelijk aan het pakken geslagen. Met de opdracht, zo min mogelijk mee te nemen, ben ik er in geslaagd om de kleren van Ludo, Alex en mijzelf, inclusief schoenen en toillet spullen in 1 koffer te proppen. Mission accomplished!!
Dan komt er een telefoontje van Jeroen, onze financiële man, met de vraag of we even de bankgarantie kunnen komen tekenen. Dat konden we nog net redden voordat we de keuring in moesten. Toen we die garantie getekend hadden is Reem direct doorgereden naar de keuring en kon ik thuis voordat ik daar naar toe moest, nog net even wat laatste bankzaken regelen.

Daarna Ludo opgehaald en even bij mijn ouders wat gedronken en afscheid genomen. Naar Katwijk was de volgende bestemming, waar we bij Reem’s ouders even een vorkje zouden mee prikken en Max op gingen halen. Toen waren we eindelijk om half negen thuis, de kids op bed gelegd en nog een keer of 5 naar boven gemoeten. Ze zijn nerveus, enthousiast en onrustig. Logisch als je een moeder hebt waarbij de stress uit haar oren sijpelt en wanneer je de volgende dag als 3, 5 en 8 ontdekkingsreizigers naar Thailand vertrekt. Maar ook nog eens eindelijk 6 jaar wordt!! Dat is geen kattenpis voor onze schatjes.

Remi is ondertussen klaar met het pakken van zijn spullen en ik voel dat mijn mondhoeken steeds hoger richting mijn oren rijzen. Fuck it!!! Mijn eerste verre reis, waar ik al jaren van droom. En dan ook nog eens naar een land waar ik heel graag naar toe wilde.

Alle prachtige verhalen veranderen niets aan mijn gevoel. Ik ben zenuwachtig, en een beetje angstig voor het onbekende. Onrustig omdat deze controle freak alles zal moeten loslaten en zal moeten gaan genieten van alles wat er iedere dag gaat komen. Maar ik ben vooral heel enthousiast. Naar het land, de mensen, de cultuur het eten. Wat we er allemaal gaan beleven en hoe de kinderen het gaan vinden. Avontuur zoals ik in mijn vorige blog ook schreef. Alleen deze keer zeg ik het woord met een oortoucherende grijns van verlangen. Verlangen naar wat komen gaat.

Ik popel!
The Fab5 popelt !!!

AnnR * 1 Juli 2010

2011
02/11
CATEGORY
Vakantie
Plaats een reactie

The countdown has started

Het is warm in Nederland en de meeste mensen zijn in blijde staat omdat het Nederlands elftal is geplaatst voor de kwartfinales tegen Brazilië. Bij de Fabulous 5 heerst er ook een blijde stemming. Alleen is het jammer dat wij precies de lucht in gaan, als het Nederlands elftal moet voetballen vrijdag. Remi hoopt stiekem op vertraging…..

Met de vakantie aan de voordeur en de verhuizing trappelend bij de achterdeur van de vakantie, lijkt het erop dat ik niet echt gestroomlijnd meer kan denken. De vakantie en de verhuizing wisselen zich in een hoog tempo af in mijn hoofd. Gelukkig heeft de Fab5 een ervaren wereldreiziger in zijn mits en dat maakt het iets ontspannender allemaal. Zo hebben we de verplichte prikjes ontvangen, liggen de gele boekjes en paspoorten op tafel. Het lijstje met belangrijke zaken hebben we al meerdere keren doorgenomen, en voor wat betreft de kleding, schijn ik me niet zo druk te hoeven maken.
Tenslotte is alles te koop en in Thailand kost het ook nog eens geen drol. Dus loslaten de V-stress en het grote genieten kan nu gaan beginnen.

Vandaag moest ik eerst nog even naar ‘de Tipi’ om het een en ander op te meten. Daarna is het eigenlijk vooral de was die de dag beheerst. Mijn grootste hobby, die ik maar niet onder de knie schijn te krijgen. Vanmiddag een gezellige afscheidsborrel op kantoor. En dan vanavond maar in de Lonely Planet duiken.

De planning….. voor zover het een planning te noemen is staat vast. We beginnen 5 dagen in Bangkok, daarna vertrekken we met de nacht trein naar Chang Mai. Daar vandaan zien we het wel. Ergens rond de 20ste, mijn verjaardag, willen op Ko Tao zijn. Een heerlijk eiland waar we de laatste week van de vakantie van het zonnetje en het stand willen genieten.
Alles wat er tussen 9 en 20 juli gaat gebeuren staat nog niet vast. Wel dat we met de kids een olifanten tochtje willen gaan maken, maar wat wanneer en waar is nog een verrassing.

Misses Controle freak heeft deze vakantie dus een missie. No controle en go with the flow. Avontuur met een hoofdletter A.

Fasten your seatbelt, the Fabulous 5 are going on Adventure!!!!

AnnR * 29 Juni 2010

2011
02/11
CATEGORY
Thailand
Plaats een reactie

Mannen

Ik heb hem al vaak gehoord. De spreuk; ‘Alle mannen zijn hetzelfde!’ Ik heb altijd meegelachen met deze toch wel enorm cliche-achtige uitspraak. En helaas heb ik dan gewoon nog een bekentenis! Ik heb deze uiterst flauwe uitspraak ook meer dan één keer mijn mond doen verlaten.

Picture this. Ik ben op vrijdag overdag thuis aan het werk. Ludo zit dan maar een paar uurtjes in de creche en die ochtend geeft mij dan even de tijd om ook wat van die in en om het huis dingetjes te doen. Terwijl mijn laptop braaf ingelogd is op de zaak omzo geen mail of andere communicatie te missen, loop ik dan door het huis te draven, als een zwaar verwende schoolverlater, die voor de eerste keer in haar gehuurde kamer, orde probeert te scheppen in de restanten van de avond voorafgaande housewarmingparty. Terwijl ik doelloos mijn stinkende best doe, hebben mijn grijze cellen nog wel eens de neiging om een dwaling te nemen en ineens over dingen te gaan nadenken. Je wil het niet meemaken. Zo hadden ze daarboven ineens bedacht dat het wl eens een lekker idee was om deze avond, een heerlijk stukje, oeritaliaanse, ambachtelijk gemaakt stukje kaas, voorzien van een flinterdun laagje dille-mosterd saus mijn fluwele pappillen te laten passeren, gevolgd door een sipje franse licht droge rose. Ze hadden dat waarschijnlijk bedacht omdat de avond in wording, de nominatie voor oppas had verkregen. Zo kwam het dat die gedachte werd omgezet in een aktie en ik de kaas en saus zorgvuldig in zilverfolie verpakt, in mijn tas liet glijden. Ik betrap mezelf op een enigzinds verheugende gedachte, waarin ik mezelf al genietend in de setting van die avond had geplaatst.

Het is avond. De setting klopt exact met de verbeelde variant. Het moment is daar. Alle factoren staan goed uitgelijnt en ik besluit om op te staan. Ik stap verheugd richting de keuken. Open de rechter deur van Reem’s Amerikaanse koelkast (die overigens uit Japan komt) en speur naar mijn geplande extase. Nog geen idee van welke desillusie mij te wachten staat, herplaats ik wat etenswaren, omzo een betere ‘view’ binnen de koelkast te krijgen. Vervolgens verplaats ik nog wat meer voedsel en nog eens……. Dan valt er een snoeiharde gedachte binnen. Hij zal toch niet…. Terwijl ik de inhoud van de koelkast nog vier keer reorganiseer, malen de grijze cellen op maximum overdirve door. Ik heb het toch in de koelkast gelegd? Op die derde plank? Ik ben toch niet gek?…… Dan gebeurt er iets heel naars. Mijn eerste vermoeden wint de strijd van de twijfel en maakt dat ik me omdraai en me richt op de brabantia vuilnisemmer. Bijna als een uitgetreede persoon, kijk ik naar mezelf, terwijl ik mijn vingers door de restanten van de avondmaaltijd zie wroeten. Dan na lang speuren en gestolde jus resten onder mijn nagels vandaan peuterend, vind ik het tupperwarebakje, waarin ide zorgvuldig verpakte dille-mosterd saus zat. Terwijl ik het bakje uit de vuilnisbak haal, kom ik direct tot de conclusie dat deze niet meer voor consumptie geschikt is. Het folie is gescheurd en er liggen ondefinieerbare stukjes voedselresten in. Mijn hele droom, als een spiegel uit elkaar gespat, verwoest achterlatend.

Ineens trof mij, met dezelfde richter inpact, de gedachten, dat alle mannen hetzelfde zijn. Er verscheen een oortoucherende glimlach op mijn gezicht.Bij Reem heb ik, tot vandaag, die regel niet hoeven toepassen. Want als hij echt als andere mannen was geweest. Dan had hij die vaag uitziende atributen, in de koelkast, niet eens opgemerkt. Laat staan, de moeite genomen om ze van de plank af te nemen en ze met een beweging over een afstand van 2 meter te verplaatsen, om ze dan vervolgens in een vuilnisbak te deponeren, waarvan ze eerst nog de deksel dienen te openen.

Gelukkig zijn alle mannen hetzelfde!! Behalve de mijne dan.
Of is dat die bekende balk, terwijl de splinter van de ander zo zichtbaar is? ;)

AnnR * 19 Juni 2010

2011
02/11
CATEGORY
Humor
Plaats een reactie

Verloren

Ik zal je nooit vinden.
En dat is goed zo.
Maar ik blijf je zoeken.

Daar ondergedoken.
In de blik van een man die me passeert.
En even zijn ogen leent. Voor een ogenblik.

Daar. In een stem. Naast mij op het terras.
Als ik m’n oren sluit. En goed luister.
Vooral als hij weg is.

Als zijn aftershave nog lichtjes aan de lucht kleeft.
Dan zal ik aan jou denken.
En hem ‘Herman’ noemen.

Om voor later te bewaren.
Als ik nog eens in je ogen wil kijken.
En luisteren.

Naar wat je me zei.

Nooit zal ik je vergeten……….
Fijne verjaardag daar boven :heartbounce:
:kissing: 

AnnR * 16 Juni 2010

2011
02/11
CATEGORY
Gedichten
Plaats een reactie