Welkom in mijn wazige wereld

Wat is het toch grappig, wanneer je inzicht krijgt in de werking van het universum. Oorzaak en gevolg. Wat sommigen onder ons dan weer doorvoeren in de kwantummechanica…..maar die halte wil ik nog even niet aandoen. Ik stop een halte of wat eerder om te gaan exploreren. De fase waarin je gebeurtenissen nog toeschrijft aan de toeval.
Toeval! Wat is toeval nu eigenlijk? Ik denk dat veel mensen de daadwerkelijke definitie van toeval niet eens kunnen verwoorden. Maar diezelfde mensen zijn in alle redelijk grenzende waarschijnlijkheid, ook de personen die roepen dat toeval niet bestaat. Met daar achteraan roepend: “Wat is toeval eigenlijk?”

Die laatste vraag werd in mijn gedachten geboren na het schrijven van mijn laatste zin in de eerste alinea. Ik heb mezelf soortelijk onbewust wijs gemaakt, dat ik dat wel wist. Et viola, daar deed de twijfel ook ineens zijn bijdrage in mijn overpeinzingen. Maar omdat ‘twijfel’ de laatste tijd niet mijn vriendje is geweest, heb ik die meteen vakkundig geëlimineerd. Zo zat ik binnen luttele seconden te lezen op Wikipedia omdat Google mij daarheen stuurde. Vroeger was het in de bieb, waar je middels een kaartenbak, bij het juiste rek, het gezochte naslagwerk in geprinte vorm moest openslaan om middels de index, de juiste bladzijde met informatie te vinden. Dat mis ik wel hoor. Die overvolle kaartenbakken, waar je met moeite je vingers tussen kon krijgen, laat staan een beetje fatsoenlijk kon bladeren. Maar goed, ik dwaal af.

Toeval….. “Het toeval kan worden gezien als het voorkomen van gebeurtenissen waarvoor geen doeloorzaak te vinden is, of die ontstaan door een stochastisch proces”. Jaaa …. Neeeee dat maakt het meteen een stuk duidelijker allemaal *proest*. In mijn nostalgische gedachte ben ik nu weer door de kaartenbakken aan het spitten. In realiteit geef ik Google een nieuwe zwengel 😉 Een stochastisch proces….. en het enige wat ik op deze wikipedia pagina zag waren wiskundige berekeningen en dit:     en tegelijkertijd sla ik een hand voor mijn ogen en begin hardop te grinniken. WTF! Ik dacht een blog over een veel gebruikte en makkelijke uitspraak te schrijven, raak ik vervolgens verstrikt in een complexer web, dan kwantummechanica, het station wat ongeveer 5 haltes verderop ligt.

Ik laat me niet gek maken, spit door en vind dan het volgende: “Toeval is een vorm van het ruimere begrip onbepaalde oorzaak, waaronder wordt verstaan iedere gebeurtenis die onbedoeld, ongericht of ongestructureerd het plaatsvinden van een andere gebeurtenis bepaalt.”
Dus als ik hem vrij mag interpreteren, dan is ‘toeval’ een soort luie Surinamer die vanaf zijn doorgesleten bank, al kont krabbend, toekijkt hoe zijn niets doen een gebeurtenis kan beïnvloeden of zelfs veroorzaken. ‘Toeval’, moet zich dan toch wel als fucking Lord Voldemort voelen, als hij zelfs zonder zijn stokje te zwaaien dingen kan laten gebeuren. Dat teruglezend bedenk ik me ineens dat toeval inderdaad niet bestaat. Kom op zeg, de eerste lantefanterende Surinamer die iets kan beïnvloeden?? Dat bestaat niet! 😉

Toch wel lastig, als je iedere keer je neus stoot aan iets wat niet bestaat, maar je wel een blauwtje loopt. Vergelijkbaar met die blauwe plek op een bijzondere locatie, die je bij het wakker worden, na afloop van een te alcoholistische avond, verbaasd ontdekt. Je hebt werkelijk geen clou, maar je drang te willen weten hoe die daar is gekomen, is neurotisch. Dus is dan de logische conclusie, toeval bestaat wel, maar ik kan alleen niet uitleggen hoe hij er kwam. KUT, ik kan hem niet in een hokje plaatsen!!! 😉
OK, toeval, bestaat niet 😉

Wat is het toch grappig, wanneer je inzicht krijgt in de werking van het universum. Oorzaak en gevolg. Wat sommigen onder ons dan weer doorvoeren in de kwantummechanica…..maar die halte wil ik nog even niet aandoen. Ik stop een halte of wat eerder om te gaan exploreren. De fase waarin je gebeurtenissen nog toeschrijft aan de toeval. 😉

Welk inzicht had ik ook al weer verkregen?? 😉