Welkom in mijn wazige wereld

Tulamben – 07-08-2013

12 Uur diende we pas de kamer te verlaten, maar rond 10 uur was alles wederom strak gepakt en klaar voor vertrek. Rekening voldaan en ik meld dat we nog even dat weggaan om rond 12 uur terug te keren. Herr Feldwübel deed nog een poging of we onze spullen niet alvast bij de receptie wilde stallen, maar ik gaf geen sjoege. Tot 12 uur betalen, dan hou ik de sleutel tot 12 uur. Zoek het maar uit onsympathiek kereltje!

We gaan nog even op bezoek bij de Crazy Kangeroo om wat te drinken en de tijd vol te maken. Onverwacht treffen we Gerco aan (grote dank Leo) die net terug is van de Gili’s en we hebben heel gezellig zitten kletsen. Fijn om weer eens normaal Nederlands met een volwassen persoon te spreken. Dat mis ik wel. Dan is het een paar minuten voor 12 en gaan we retour om te verkassen naar Tulamben. Een duik en snorkel plek waar niet ver uit de kust een scheepswrak ligt waar de onderwater flora en fauna prachtig moet zijn. Uurtje tuffen in de auto en onderweg passeren we nog een tweetal ceremonies en een varken wat op straat aan het spit geroosterd wordt. Het leven op Bali is net even anders zullen we maar zeggen.

Dan komen we aan op de plek van bestemming. Volgens internet zou dit resort beschikken over een privéstrandje en allerhande fijne faciliteiten. We staan voor een Warung (soort wegrestaurant) aan een drukke weg met de zee op zeker een kilometer afstand. Hmmmmmm Dat klopt niet helemaal met de beschrijving. Maar ik roep dat we gaan zwemmen in het zwembad, die volgens de beschrijving daadwerkelijk aanwezig was en vertel de kinderen dat ik op internet wel even een andere plek ga zoeken voor morgen. Ja, moet dat beloofde internet natuurlijk wel aanwezig zijn. Tussentijds, komt de hippie, Europeese eigenaar, getooid in sarong mij tot 4 keer toe lastig vallen of ik niet wil gaan duiken en dat de kinderen wel door zijn dochter kunnen worden oogevangen. Een tikkeltje over commercieel en vervelend is zijn gedrag te noemen. Tot overmaat van ramp worden doormiddel van belachelijk veel bordjes gewezen op het niet roken, zelfs niet in de buitenlucht. Mijn humeur keldert dan wel heel snel.
Met in geen velden of wegen iets van leven te spotten hebben we noodgedwongen alhier gegeten. Ik kreeg mijn saté als eerste, koud! Toen mijn bord, ondanks de vreselijke staat van het zogeheten voedsel, leeg had geharkt, kreeg Alex haar bord. Koud en evenmin te hachelen, zo ook Ludo, veel later dan Alex kreeg hij zijn bord koude meuk voorgeschoteld. Mijn god we willen weg uit deze hel maar zonder internet wordt dat toch wel avonturen.

De avond duurt lang en avontuur sprankelt wel van deze ervaring af, al kan ik hem weinig waarderen op dit moment!!

Door de aanwezige avontuurlijke spanning wordt ik de volgende ochtend veel te vroeg wakker. Nog net geen 6 uur op de klok en ik gris mijn laptop om te checken of er op dit hondse ochtenduur misschien wel internet uit de lucht te plukken valt. Na vier keer de wifi opnieuw aan te zwengelen zonder resultaat geef ik de moed op. Dan nog maar even proberen een uurtje of twee te doezelen. De kids worden rond 8 uur ook wakker en ik besluit deze spannende dag maar meteen bij de kladden te vatten. Ik klap de koffers dicht en schep de losliggende items in de rugzak. Met mijn verslaving van nicotine, ren ik eerst even de drukke straatkant op om even mijn moed in te roken.
Dit was een van die peulen die bij regelmaat in mijn Wateringse pot werd gedeponeerd, maar ik weigerde om eraan toe te geven. Plan gemaakt en nu as het alleen nog taak, daar uitvoering aan te geven.

We nuttigen het ontbijt, althans dat wat er voor door diende te gaan, gris de spullen bij elkaar en ga naar de receptie met het verzoek om de rekening omdat we wensen te vertrekken. Laat ik het erop houden dat dit Resort echt een zwaar negatieve waardering op Booking en Tripadvisor gaat krijgen. Dat ik er voor gekozen had om rond de 50 euro te betalen voor wat de beschrijving ons zou bieden was niet gek. Maar dat wat we er daadwerkelijk voor hebben gekregen maakt deze prijs tot relatief belachelijk. Komt bij dat deze schoften voor onze vreselijke maaltijden plus een paar drankjes hetzelfde als de kamer rekenden en ik dus voor die ene klote nacht in Steven Kings Hotel het lullige bedrag van € 110,- kwijt was. Misschien was het mijn tekort aan nicotine, maar ik vermoed echt dat ik het bedrog niet echt kon waarderen. Onbeschoft gooi ik het geld richting de fijne eigenaar. Stop die maar waar de zon nooit schijnt!!

Ik had besloten terug te rijden naar Candidasa. Door Leo hadden we daar Gerco ontmoet en ik dacht eigenlijk simpel. Hij heeft daar een restaurant en een guesthouse, maar zeker internet. Mocht een plek vinden niet lukken, zou Gerco ons zeker helpen.
We komen aan en als opluchting drinken we eerst wat en terwijl de kinderen lief spelen ga ik bellen en bij het eerste gesprek heb ik prijs. We moeten wel tussentijds van kamer veranderen, maar dat deert me niet. De komende 4 nachten verblijven we in het walhalla van vriend Gerco!!! De op dat momen, afwezige reddende engel.

Als we bij de kamer aankomen staan onze spullen er al keurig te wachten en schieten we snel onze zwemkleding aan en vertoeven de resterende uren aan het zwembad. Mijn stress is direct verdwenen en ik lounch heerlijk met Alex en Ludo plezier hebbend op de achtergrond. De zee buldert tegen de golfbrekers, de zon schijnt en mijn biertje is heerlijk koud. Life is good!!!

Qua patet orbis Leo en Gerco!! Zelfs in rustte, met z’n tweetjes, halfway around the globe!! Respect en zeer veel waardering!!