Welkom in mijn wazige wereld

Ik heb vanavond een film gekeken. Niet zo maar een film, het was ‘my sisters keeper’. Een film die draait om Anna die middels in vitro geschept is, om zo als donor voor haar zusje, die leukemie heeft, te fungeren. Een waar gebeurt verhaal met een enorm actueel onderwerp.

Anna realiseert zich op een bepaalde leeftijd, dat zij niet op deze wereld is geboren uit liefde van haar ouders, of als ongelukje vanwege een gaatje in een condoom, of een compleet vergeten condoom. Nee zij realiseert zich op vrij jonger leeftijd, dat zij op deze wereld is gekomen om als onderdelen voorraad voor haar zusje te fungeren. Zeg maar een autosloop van lichaamsonderdelen, die perfect passen op het merk en type, die haar zusje nodig heeft.

Tijdens het kijken van de film had ik een enorme tweestrijd in mijn emotie. De ene kant koos voor de moeder, toen ze er voor koos om een kind te krijgen die eventueel als donor voor haar dood zieke dochter kon fungeren. Ik ben moeder, ik begrijp dat. De oer instinctmatige drang om alles te doen en op het spel te zetten om je kind te redden van de dood. Je zou je eigen leven nog willen geven om haar te kunnen redden. Dan is het niet vreemd als de medische wetenschap je een gereedschap aanreikt waarmee je dit kan bewerkstelligen.
Je pakt die kans en benut hem ten volste.  De gevolgen die daar eventueel mee gepaard gaan, heb je geen flauwe notie van en je doet wat moet.

De andere kant is die van Anna. Zij is 11 jaar en heeft 8 ziekenhuis opnames gehad waarin er van alles van haar is afgenomen. Soms was dat een eenvoudige bloedafname. Er werden haar hormonen toegediend om zo de gewenste cellen te stimuleren die ze voor haar zusje nodig hadden en die dan weer af te tappen. Maar er was ook een beenmerg afname, waarin ze met een dikke lange naald in haar heupje hebben geprikt. Helaas kwamen er complicaties en moest ze langer in het ziekenhuis blijven. De tijd was daar, dat het zusje haar nieren niet meer functioneerde en het aan haar de schone taak was om er één van haarzelf af te staan.  Elf jaar oud en voor de keuze gesteld worden een orgaan af te staan. Nou ja, keuze. Het werd eigenlijk gewoon keihard van haar verwacht dat ze het zou doen. Ze zou daar immers het leven van haar zusje mee redden.

Ga er maar aan staan. Een heel leven voor je waarin je alles kan doen en laten, of een leven met medische beperkingen omdat je één van je nieren afstaat om je zusje te redden. Altijd blijven opletten en niet alle sporten of andere leukere dingen dan normaal doen die je eigenlijk zou willen. Gewoon omdat je met één nier gewoon minder capabel bent om alles te doen dan ieder ander mens met twee nieren.

Een hartverscheurend verhaal die een onverwachte wending neemt. Wanneer het uiteindelijk tot een rechtszaak komt omdat Anna er voor kiest het recht te eisen om te kunnen kiezen wat er met haar eigen lichaam gebeurt, komt de ware aap uit de mouw. Het blijkt dat haar zusje haar gesmeekt heeft om dit door te zetten. Haar zusje is zo moe van alle strijd die ze heeft moeten leveren en heeft de moed en kracht niet meer om aan haar moeders verwachtingspatroon te voldoen. Zij heeft ondertussen wel geaccepteerd dat ze stervende is en weet dat haar moeder dit nog niet heeft aanvaard. De enige manier voor haar om rustig aan haar wens, van sterven toe te geven, is haar zusje te vragen haar nier te weigeren.

De moreel van het verhaal is mij nog een beetje onduidelijk maar heeft mij wel aan het denken gezet. De medische wetenschap is tot zo idioot veel in staat dat ik wel eens het gevoel heb dat in deze wijsheid, het gevoel en de mensheid zelf wordt vergeten. Het streven naar de perfecte remedie om kanker of andere nare ziektes te genezen, gaan daarin zo ver, dat ze de patiënten of hun familie vergeten.

Remi zijn opa is oud en ziek. Kanker vreet zijn weg door zijn botten. 87 Jaar en hij is gevallen. Resultaat is een gebroken schouder die niet meer te helen is, hij ligt nu in een verzorgingstehuis. Als ik bij hem kom zie ik zijn hart huilen. Hij heeft pijn  en verdriet. In zijn hart wil hij niets liever, dan naar zijn lieve vrouw die al is heen gegaan. Eigenlijk wil hij heel graag naar haar toe, maar hij weet nog niet zo goed hoe.

Te vaak heb ik het gevoel dat de medische wetenschap bezig is om hun eigen echo in ere te houden. Te vaak heb ik het gevoel, dat dit gebeurt om hun eigen belang van capaciteit hoog te houden. Te vaak heb ik het gevoel, dat de patiënten hier eigenlijk geen behoefte aan hebben. Te vaak denk ik, dat er geliefden, machteloos moeten toekijken.

Ik hoop dat de medici steeds knapper worden, dat zij steeds meer remedies vinden voor de meest akelige ziekten. Maar wat ik nog het meest hoop.

Ik hoop dat er meer gekeken en geluisterd wordt naar de patiënten en hun gevoel. Zij zijn de essentiële spil in het verhaal, die maar al te vaak het onderspit moeten delven om tegemoet te komen aan het verwachtingspatroon, het verlangen naar succes en de angst om niet te mogen falen, van degene rond hun bed.

Hopend op je Bescherm Engel…..lig je dan te wachten.

Sinds 15 augustus woon ik samen . Op zich niet echt wereldnieuws. Maar voor mij een grote duik vanaf de waterval.
De meeste van mijn lezers en lezeressen zijn wel één of ander euforisch verhaal gewend, maar deze keer ga ik eens de andere kant laten zien.

Samenwonen is zwaar. Valt niet mee en is keihard werken. Sinds 15 augustus is er sinds 3 jaar weer een man in mijn leven of beter gezegd huis. Reem ken ik iets meer als een jaar en dat was al anders, maar nu we samenwonen is er wel iets verandert. Hiervoor was ik alweer een behoorlijk zelfstandige troela geworden. Eigen huis, de zorg voor Alex en Ludo, de zaak en alle andere sociale en huiselijke verplichtingen.
Grappig is, wanneer je alleen komt te staan, je heel snel de omschakeling weet te maken en daar een vorm van gewenning en rust in weet te vinden.

Ik kan jullie vertellen dat bij het samenwonen, het tegenovergestelde van toepassing is. Mijn GOD wat is dat wennen zeg. Bij alles wat je onderneemt, speelt je partner een rol. Daar waar ik vroeger wel eens een week van ‘laat maar even’ had en ik mezelf en de kinderen wellust gaf door pannenkoeken, pizza en patat te eten ’s avonds, zo sta ik nu, in diezelfde state of mind, op de groente afdeling. Gewoon omdat ik weet dat Reem niet van de junkfood is maar van de gezonde groente en aardappelen….. grrrrrrrr (Ik wil vet kunnen ‘vreten’ als ik daar zin in heb).
Maar ook bijvoorbeeld, als ik ’s morgens boven kom, wanneer Reem al weg is, en ik restanten van een uitkleedpartij vind, die zich heeft voltooid vanaf de trap, via overloop, richting slaapkamer, naast, voor en aan de andere zijde van het bed, voltooiend in de badkamer. Het lijkt dan wel op een scene uit een romantische komedie, waarin de vrouw, een spoor van kledingstukken, door het hele huis, richting de slaapkamer deponeert, om de man in een steeds hogere staat van geilheid te brengen.
Helaas, als ik dan naar deze argeloos geplaatste speurtocht kijk, word ik daar toch een weinig geil van. Sterker nog, op zo’n moment verschrompeld al mijn geilheid, naar een niets zeggende hoeveelheid…. Zucht.

Samenwonen heb ik altijd geplaatst in de volgende setting.
Stel je voor……je staat in een prachtige, jungleachtige, tropische omgeving. Voor de vrouwen, je hebt je mooiste en meest sexieste bikini aan. Voor de mannen, je hebt de best uitgevulde zwembroek aan en je postuur is als die van waar je voorheen nauwelijks durfde dromen. We treffen elkaar boven aan de mooiste azuur blauwe waterval, die zich langs een weelderigste bloemenzee, een vrije val naar beneden baant. Je kijkt elkaar aan en knikt instemmend. Ik….. neem de eerste sprong en werp mijn hele ziel en zaligheid over de rand, vallend in dezelfde ritmische toon als de waterval, naar beneden. Hij, springt luttele seconden na jou, diezelfde melancholische waterval af. Samen val je, donder je, oneindig van die waterval, niet wetende waar deze eindigen zal………
Dan, ergens in die waanzinnige val, zie je in de verte een soort van rustpunt, waar je te midden van de mooiste fauna, je een welverdiende rustpauze kan inlassen. Je ziet, ervaart en beleefd de intense ervaring die dat tafereel je aanbied en absorbeert die positiviteit, maar valt vrolijk verder terwijl alles je passeert, onderweg naar beneden.

Dan, wanneer de val grilliger en onzekerder wordt, kijk je achter je en zie je dat je maatje, even een rustpauze heeft ingelast. Op diezelfde locatie, waar jij luttele seconden ervoor, zo’n euforisch gevoel beleefde. Je valt en pleurt met een noodgang naar beneden, de afstand tot jou en je maatje, als maar groter makende. En wanneer je dan je blik, heel even, weer naar beneden richt, zie je daar en enorm donkere, niets voorspellende leegte voor je. De kille koudheid van angst, kruipt dan vanuit binnen naar je buitenste vezels. Zelfs je nagels voelen je angst. Met het natte angstzweet in je palmen kijk je weer omhoog en ziet hem daar nog immer rustend op zijn prachtige oase van rust. Maar jij valt en lazert verder naar beneden en steeds harder.

Je realiseert je dat er nu nog maar twee opties zijn. Of je lazert alleen, verder en hard naar je nieuwe onzekere positie, of je partner heeft de ballen om zijn weg te vervolgen en je, door middel van zijn perfectie, op een snelle wijze weet in te halen.

In de laatst omschreven positie begeef ik me op dit moment. Al weet ik met redelijke zekerheid te stellen dat mijn partner zijn weg inmiddels heeft vervolgd en er alles aan doet, de afstand tussen ons zo spoedig mogelijk tot nul te reduceren.

Samenwonen is geen kattenpis, zeker niet wanneer je jezelf in een samengesteld gezin stort.

Maar…. Het is wel een fantastisch en voldoendend avontuur!!! En ik wil hem helemaal afmaken…. tot de laatste plons!

AnnR * 9 November 2010