Welkom in mijn wazige wereld

September 2008

Ik ga toch een poging wagen, een poging om mensen om mij heen iets duidelijk te maken en ze te laten inzien wat voor gevolgen sommige dingen hebben. Er zijn voldoende mensen die dit lezen en voldoende mensen die het eventueel kunnen vertellen aan hen die het niet lezen. Het is een stukje frustratie waar ik al een hele tijd tegen aan loop, maar nadat ik Marc heb leren kennen nog erger is geworden.
Het begon allemaal voordat ik met Marc op vakantie naar Egypte ging.

In de weken voor de vakantie kwam Marc ’s avonds ook nog wel eens langs om mij de heerlijkste Jamie Oliver gerechten voor te schotelen (wat betekend dat ik weer volledig terug ben op mijn oude gewicht en moet uitkijken dat is niet doorschiet). Het gebeurde ons ook regelmatig dat de hoofden weer eens omzwaaide als we samen voorbij liepen bij het uitlaten van de hondjes. Sterker nog, we hebben mensen letterlijk tussen de gordijnen door zien gluren en er waren er ook bij die elkaar op de bank met een elleboog aanstoten. Ik schijn nogal wat teweeg te brengen in de buurt. Toen we in het laatste weekend samen met Sophie als de Flinstones, met zijn vijven boodschappen gingen doen, hebben we gierend van de lol door de plaatselijke AH gelopen. Jammer dat we geen andere hadden uitgezocht! Ook nu weer was er een persoon die er de noodzaak van inzag om zich met mijn leven te bemoeien. Met opmerkingen waaruit je duidelijk kon opmaken dat er gekletst werd in de buurt. Grappig was wel toen Marc de opmerking plaatste of ze het ook niet vond dat het allemaal wel erg snel was gegaan, ze met stomme verbazing wegliep en ze bij onze thuiskomst stond te wachten om met het schaamrood op de kaken haar excuses te maken. De boodschap was duidelijk overgekomen en ze was tot de conclusie gekomen dat het niet zo handig en nog minder leuk was om je op zo’n manier met andermans leven te bemoeien. Zeker niet als de conclusies die getrokken zijn gebaseerd zijn op domme roddels en achterklap. Dus redelijk confuus en verwart en nog steeds voorzien van schaamrood op haar kaken verliet ze ons weer. Jammer voor haar was ze geen steek opgeschoten en wist ze nog steeds niet van de hoed en rand….

Ook nu we weer terug zijn van vakantie zijn we dagelijks goed voor de nodige onderlinge elleboog stoten en smoezende mensen. Nu hoor ik vele van de lezers denken dat ik daar boven zou moeten staan. En dat klopt ook, grappig is dat ik er ook boven sta. Het zijn in mijn ogen mensen die een zielige uiting geven aan sociaal opgelegde regeltjes en vage normen en waarde dingetjes. Geen van deze mensen hebben het besef waar ze mee bezig zijn, wat dan eigenlijk ook weer heel zielig is, maar meer nog wat voor gevolgen het voor de ander teweeg brengt.
In dit geval ben ik dat! Nu zou ik natuurlijk heel simpel kunnen vragen of mensen eens willen nadenken over hun handelingen en uitspraken die ze uiten in het bijzijn van in dit geval mij. Maar ook ik weet dat het zo niet zal werken. Wat ik hier probeer is mensen een inzicht te geven in hun denkwijze. De uitingen en toespelingen die ik zie en hoor zijn namelijk niet de ergste, het zijn de uitstralingen en afkeurende blikken die mensen hebben.

Wanneer iemand een persoon ziet waarvan hij of zij afkeer heeft brengt dat een bepaalde gedachte stroom op gang. Afhankelijk van deze gedachte stroom zal ook de rest van het lichaam daar een houding aan toevoegen, dit gebeurd overigens geheel onbewust. Dus als ik vol afschuw naar een persoon kijk die zijn hele broek met poep besmeurd heeft zal ik dat denken en op mijn gezicht en in mijn ogen een volle blik van afgrijzen te lezen zijn, maar ik zeg of doe niets. Die persoon ziet wel onmiddellijk aan mij wat de gedachten zijn. Wanneer er een persoon tegenover je komt te staan waar je een boos gevoel bij heb,t zal die persoon onmiddellijk afstand nemen door een stapje achteruit te gaan. Waarom? Hij ziet aan je gehele voorkomen, lichaamstaal en uitstraling in je ogen dat je boos bent. Maar je zegt of doet niets.
Kortom iedereen heeft bij bepaalde mensen uit zijn directe of indirecte omgeving een bepaald gevoel, iedereen heeft bij zo’n persoon, afhankelijk van de omstandigheden een mening over de gebeurtenissen die met die persoon gepaard gaan.

Tijdens de vakantie is er bij mij een hoop verdriet uitgekomen en is de verwerking daarmee nu in volle vaart. Deze keer bleef het niet bij een huilbuitje, maar zijn er nog vele gevolgd. Ik ben enorm blij dat ik daar niet alleen was, ik weet niet of ik dat had aangekund. Marc heeft me echt geweldig opgevangen en ik had me geen lievere en grotere steun kunnen wensen op die momenten. We hebben veel met elkaar gesproken en ik heb veel gehuild maar op een gegeven moment ging ik me toch een beetje terug trekken. Na aandringen van Marc kwam het hoge woord eruit. Ik voelde me toch wel erg bezwaard dat ik van die intense verdrietige momenten had, maar ook dat ik het erg moeilijk vond om Marc uit te leggen dat ik op die momenten zo enorm Herman zat te missen en dat terwijl hij daar als mijn nieuwe vriend, waar ik dus ook van hou, bij zat. Het voelde zo raar en zo dubbel. Maar Marc had ook daar weer een heel geruststellend antwoord. Hij vertelde me dat hij op de eerste plaats wist waar hij aan begon toen hij voor mij koos, hij wist tenslotte dat ik tot de vakantie pas één keer echt verdriet had gehad en dat het er toch uit zou komen. Maar toen ik nog een keer benadrukte dat ik het allemaal wel een beetje dubbel vond kon hij dat ook heel mooi en begrijpend uitleggen. Simpel zei hij, wanneer je een vriend verliest kan je verdrietig zijn en andere vriendschappen nog steeds koesteren en als moeder van twee kinderen kan je toch ook van allebei de kinderen evenveel houden, waarom zou je dan niet van Herman kunnen houden en hem missen nadat hij is weggevallen en je tegelijkertijd toch ook van mij kan houden! Zucht……. Dat ik dat zelf niet had bedacht!

Dus zoals iedereen kan lezen is het voor mij al moeilijk genoeg om alles te verwerken en een plek te geven. Wat ik nu zo fijn zou vinden is wanneer mensen nu alvorens ze conclusies trekken, meningen vormen of roddels als waarheid aannemen eens te bedenken met welke openheid ze iemand tegemoet treden. Want mensen die iemand hebben verloren zijn heel gevoelig. Ik had al een enorm zesde zintuig als het om deze zaken gaat, maar door de kwetsbare en onzekere situatie waarin ik me nu begeef, is dat gevoel nog veel erger.

Als ik dus in het dorp loop te stralen met Marc en de 3 kinderen ben ik op dat moment ongelofelijk blij en gelukkig. Als er dan weer iemand met een blik of afkeurende houding komt, slaat die persoon mij ongewenst met een enorme knal 10 maanden terug in de tijd naar de tijd dat ik een hele pijnlijke, verdrietige en nare belevenis heb gehad. Ik kan jullie vertellen, dat is niet fijn en ondanks dat ik er boven sta, heb ik op die gedachten geen grip. Dus lieve mensen gun iedereen zijn geluk en bedenk eerst of het niet veel fijner zou zijn als je een persoon met een open glimlachend gezicht aankijkt en pas je gedachten laat gaan als deze persoon weg is. Het bespaart mensen zoveel onnodig leed!