Welkom in mijn wazige wereld

Het slapen was heerlijk en gelukkig werd ik wakker om 9 uur lokale tijd. Ik moest wel even mijn discipline hanteren om de kids en mezelf ervan te overtuigen dat het beter was om op te staan.
Vandaag had ik niets op de planning staan. Acclimatiseren en de jetlag managen.

We gaan Sanur een beetje verkennen en eerst ontbijten. Bij een lokaal restaurantje strijken we neer en de kids nemen een toast met jam en ik neem scrambled eggs. En dan komt het echt los. Vannacht deed het al zijn intrede. Alex is bang en de tranen stromen als rivieren over haar wangen. De dieren, de geluiden, de spanning van de reis en de vreemde omgeving zijn haar te veel en ze vindt het alles behalve leuk. Als dierbare troost wordt ze door Ludo gewezen op een muis in het raamkozijn en vrij snel daarna op een gigantische vleermuis in de boom……. BWEEEEEEEEEEE

Ik probeer heel hard om niet in de lach te schieten. Lastig, want Ludo stuitert van genot met al die gebeurtenissen en Alex poept die bekende peulen. Zelfs het oprecht liefdevolle aanmoedigen van Kahlee helpt haar niet te kalmeren. Ludo loopt maar wat graag mee met hem en samen gaan ze de vleermuis meloen voeren. Man, man, man, wat is dit gaaf!!!

We vervolgen onze weg en struinen een beetje door de lokale straten. Bestemming onbekend. Ludo’s mondhoeken gaan hangen en die van Alex hebben een absolute bodem bereikt. Hun gedrag trekt al mijn bloed onder mijn nagels vandaan en het verbaast me dat het me koud laat. Ik laat het bloed stromen en zie het als ontladen van stress. Dat geeft rust! Ik troost en knuffel de hele route de kinderen om en om. Ik bedenk dat het genoeg is, ze hebben het zwaar. We gaan retour en op de terugweg gaan we bij Kahlee nog wat drinken. Een heerlijke grote Bintang voor mij en de kinderen worden meegenomen naar de “kriebel visjes” . Zelfs Alex zwicht voor de liefdevolle aandacht en begint ook te glimlachen en durft zelfs haar handen in het water te steken.

Ik zit met mijn pilsje het hele spel te aanschouwen en mijn ogen worden nat. Shit wat is het hier een paradijs! En de mensen….. Ik kan niet bevatten hoe lief ze hier zijn!!! Je wordt er echt verlegen van. Ik droog mijn wangen en realiseer me hoe gelukkig ik ben.

’s Middags vertoeven we aan het zwembad van ons Guesthouse. Alex en Ludo gaan uit hun panty!Het is heerlijk. Ik schrijf en duik af en toe mee om te spetteren in het bad. Heerlijk. Rond 5 uur gaan we retour kamer. Lekker douchen en aankleden voor de avond. Eerst de kids gedaan zodat ik, terwijl zij gamen, rustig kan douchen en aankleden. Als ik helemaal fris en fruitig de kamer binnen kom lopen voelend als een diva, roept Alex: Mam, oh mijn god, dat gaat echt nooit meer goed komen. Ik zet mijn grote ogen op en vraag hoezo. Uuuuh mama zeggen Alex en Ludo nu tezamen, je haar ziet groen! Ik loop zo nonchalant mogelijk retour badkamer om in een te kleine spiegel hun bevindingen te aanschouwen. Mijn verse blonde haren waren voorzien van zo’n moderne “dip and Dy”, maar dan met een soort legergroene variant. The Hulk Dy, zullen we maar zeggen.

Vanavond heerlijk gegeten en ik ben er nu al van overtuigd, Indonesisch eten is echt the best!!! Daarna nog wat door de straten gestruind en neergestreken op een heerlijk terras. De kids voorzien van een heerlijke smoothy en ik een half litertje Bintang en een schaaltje vers gebrande warme pinda’s. In de verte klinkt Bob Marley, hier op het terras Simon and Garfunkel. Alle tuinen hier geuren zalig en zijn voorzien van al mijn kamerplanten. Ik bevind me in een heerlijk zwoele Indo zomer zwang.

Vandaag was Hulkgroen in de mode. Morgen gaan we naar het strand en veel in zee. Wellicht dat het donker groen, mint wordt. Dan steek ik een gele bloem in mijn haar om het geheel te matchen!!

Wat in vredesnaam bezielde me toen ik vorig jaar september 3 retour tickets naar Indonesië boekte? Wat moest ik dáár nu weer mee bewijzen? Dat ik een stoer wijf ben die zo’n reis wel “even” gaat maken met twee kinderen van 6 en 9 jaar?
Tot vandaag aan toe heb ik eigenlijk maar één ding bewezen met deze actie, en dat is dat ik voor de zoveelste keer weer eens een veel te grote bek heb gehad!!!

Nog twee dagen voor vertrek en de reuzel loopt werkelijk in regenboog kleuren langs mijn knikkende knietjes. Het toilet wordt dagelijks, meerdere malen getrakteerd op peulen en mijn handen hebben akelige overeenkomsten met een elektrische tandenborstel.

Ik kan denk ik wel voorzichtig stellen dat de Vakantie stress officieel van start is gegaan 😉 Met nog een waslijst aan dingen te doen, komt er niets uit mijn handen. Ja zweet, maar echt productief kan ik mezelf niet noemen. Gelukkig zijn de kinderen even bij mijn ouders en kan ik mijn zenuwen de vrije loop laten, zonder dat ik hen ook met het V-stress virus kan besmetten.

Dan ineens gaat de deurbel en wordt er een pakketje in mijn handen geduwd!Wanneer ik het openmaak komen er een blauw en een rood etuitje uit en een envelop met de tekst: “Voor Ann XXX Voor je kids een wees-stil-tijdens-dereis-zakje :-).” In beide etuitjes zitten snoepjes en een edelsteentje, en in de envelop een kladblokje 100 eurobiljetten!! Dank je wel lieve An, het was een fantastisch idee en ik heb er wel wat aan gehad !! Je hebt me weer aan het lachen gekregen.

Nu nog even twee dagen de daad bij die grote bakkes voegen en dan komt alles weer goed!

Sommige verlangens kun je lang koesteren en komen nooit uit. Maar er zijn ook van die verlangens die het beste in je boven halen.
Zo zat ik in september vorig jaar, al weken te wikken en wegen of ik alleen met de kinderen een echte reis zou gaan maken. Ik was in de meivakantie en in de zomervakantie al een keer één en een keer twee weken met ze naar Turkije geweest, maar dat waren van die All Inclusive vakanties. Daar is lastig een buil aan te vallen. Maar gesterkt door onze ervaringen van een maand in Thailand gaf mij de ballen om mijn droom door te zetten.

Ik was al druk aan het researchen geweest en wist waar de goedkoopste tickets gescoord konden worden. Na drie keer alle gegevens opnieuw te moeten invullen, lukte het uiteindelijk om de tickets vast te leggen. Van 25 juli tot en met 25 augustus 2013 zouden we dan echt op vakantie gaan naar Indonesië. No way back.

Dit speelde zich al weer 8 maanden geleden af en ondertussen zijn de voorbereidingen in volle gang. Alex en Ludo zitten al maanden driftig te bladeren in de reisboeken. Ludo is niet stil te krijgen over de geplande dolfijnen trip. Alex doet verwoede pogingen om wat Indonesische woorden te leren. Vorige maand zijn we alle drie twee keer geprikt en de route van onze reis begint ook steeds meer vorm te krijgen.

Mijn planning was in Bali aankomen en alleen het eerste hotel boeken en daarna zien en aldaar verder plannen. Zo hadden we dat ook in Thailand gedaan. Maar omdat we toen vergezeld waren van een wel bereisde Remi, kon ik mijn vertrouwen in zijn handen geven. Deze reis is dat toch anders en dat maakt me nerveus. Dus om mijn gemoederen wat te bedaren ben ik toch alvast maar iets verder vooruit gaan plannen. Zo beginnen wij een paar dagen in Sanur, daarna vertrekken wij naar Ubud en vervolgen onze weg dan weer richting Candidasa. Deze drie bestemmingen nemen een dag of 10 in beslag. Voor de overige 20 dagen hebben we Gunung Batar, Tirtaganga, Amed en Lovina nog op de lijst staan. En als ik werkelijk alle moed onder controle heb, dan gaan we ook nog naar de Gili’s.
Nog 4 en halve week om daar, al dan niet een beslissing over te nemen.

De perikelen van de Miltjes in Indonesië, zijn dus hier te volgen en er worden natuurlijk ook foto’s bij geplaatst.