Welkom in mijn wazige wereld

Het schrijven borrelt al weken. De rust om de juiste woorden aan mijn gevoel te hangen ontbreken echter. Maar mijn enorme onrust wil niet bedaren dus misschien is het schrijven wel de manier om dit te realiseren.

Nu kan ik natuurlijk alle oude koeien weer uit de bekende sloot trekken, maar dat verhaal kennen de meeste van jullie nu wel. Dus ga ik me eens proberen te verplaatsen naar het heden. Weliswaar het gevolg van die oude slootkoeien, maar dan nu voorzien van handdoek, om ze even lekker droog te wrijven.

Sinds bijna twee weken ben ik weer terug op mijn voormalige plek. De eerste keer dat ik hier mijn intrede nam was iets anders dan deze keer. Verdrietig, maar vol goede moed aan een nieuw leven beginnen, was toen mijn devies. Ik geef toe, het was van korte duur, maar niet met minder schoonheid dan de geplaatste intentie cq verwachting. Zo ben ik nu eenmaal. Met alles wat ik doe, vlieg ik er in volle snelheid en met vurige passie doorheen.

Dan keer je terug op honk en realiseer je het echt wel! (dat wat veel mensen roepen….. Ann loop je niet te hard van stapel??)

Terwijl ik een vette grijns om mijn mond voel komen, zeg ik iedereen eerlijk. Ja het had inderdaad anders gekund, maar dat doe ik niet. Sterker nog, ik doe het zo weer. Precies zo, met dezelfde bloedvaart! Zelfs als ik van te voren weet wat de tot op heden behaalde resultaten zijn.

Voor een heleboel mensen gelden namelijk de resultaten. Ik denk dat daar het essentiële verschil ligt. De meeste mensen kunnen pas geluk ervaren wanneer ze een beoogd resultaat hebben bereikt. Weer die grijns! Een jaar geleden schreef ik mijn favoriete reclame slogan aller tijden onder een status van iemand op facebook, die het verlies van Ajax tegen ADO niet kon verkroppen.

“In het verleden behaalde resultaten, bieden geen garantie voor de toekomst!” Hij was not amused.

Natuurlijk leg ik voor mezelf en de kinderen een bepaalde verwachting neer. Alleen de weg ernaar toe, die is anders dan bij de meeste mensen. Vol overgave stort ik mij in verliefdheid, vakantie, feesten en het leven. Op de hoogste toppen fladder ik dan in volle euforie rond. Waanzinnig! Het genot, de vreugde, plezier, de liefde is in die fase zo mooi en puur. Nooit wil ik die pieken missen, nooit.

Ja en dan komt er een verkeerde draaiwind en slaan je vleugels lam en lazer je met een bloedgang dat dal in.

Wat ik in de loop der jaren geleerd heb….. Dat dal klinkt voor veel mensen vreselijk. Onder aan de berg, daar helemaal aan het begin. Een schaduw rijke, nevelachtige omgeving, koesterend omhoog kijkend naar die chlorerende top. De weg daarheen is het summum.

Wat ik geleerd heb is feitelijk niet zo lastig. Die begeerlijke weg naar de top, waarbij we alles mooi en prettig vinden om die top te bereiken…… is dezelfde weg als degene die je passeert wanneer je van boven naar beneden lazert! Natuurlijk is de weg naar beneden soms sneller. Des temeer reden om goed om je heen te kijken! De schoonheid daarvan sterkt je dan weer en maakt de val minder hard. Maar meer nog de wil die weg omhoog nog een keer te bewandelen en te ervaren. Ik weet niet welk prachtig berggebied ik aan mij zou willen laten refereren, maar geloof me, mooier bestaat er niet op deze wereld!

Dan kom ik bij het stukje verwerken, doormaken, opkrabbelen.
Taai, sterk, moedig, hard zijn woorden die mij wel eens worden toegedicht. Vaak kloppen die woorden ook wel. Wat moet dat moet tenslotte! Schouders eronder en door.
Ook daar heb ik wel geleerd. (misschien nog niet de essentiële hoeveelheid, maar het begin is er)

Grappig is, dat toen ik mijn sterke ik liet zien, men zei, wees niet zo hard, je hoeft niet altijd zo sterk te zijn.
Nu…. Nu laat ik soms mijn gevoel zien, (wat in mijn beleving juist nog meer kracht weergeeft) en ik hoor vanuit verschillende hoeken. Ann…. Kijk uit wat je schrijft, mensen kunnen daar het zijne van denken. De liefkozing en bezorgdheid omarm ik. Enorm blij word ik van deze mensen. Bezorgdheid en liefde in zijn puurste vorm.

Maar zo eigenwijs (dat heb ik dan weer niet afgeleerd) als ik ben, ga ik daar toch tegenin. Mensen blijven mensen en sommige leren mee en anderen blijven hangen. Daar verander je geen ruk aan. De opmerkingen die ik te horen heb gekregen in het dorp, zijn van het zelfde domme kaliber als toen Herman dood ging, ik verhuisde naar de Prei en deze anderhalf jaar later in de verkoop zette. Ik vond het twee jaar terug heerlijk om ervoor weg te gaan, maar de huidige confrontatie sterkt me eigenlijk alleen maar. Mensen die druk zijn met hun bemoeienissen van andermans leven, hebben het te druk met die anderen en zullen zelden goed naar zichzelf kunnen kijken, laat staan dat ze wijzer worden. Sneu maar feit!!!

Waar dit hele verhaal op neerkomt? Mijn uitspraken gooi ik eigenlijk altijd wel overdacht in de ether. Soms om te choqueren, soms om begrip te creëren. Maar soms gooi ik ook wel eens mijn zwakke, gevoelige kant erin, laat ik mijn sterke hoge muur even zakken om te laten zien dat ik kwetsbaar ben, net als iedereen. Eigenlijk doe ik het laatste juist om die mensen die zich alleen met anderen kunnen bemoeien hun mond te snoeren. Want zeg nou zelf, wat willen ze dan nog zeggen? Hey Ann, je bent op je bek gegaan hè? Ja! Ik ben op mijn gezicht gevallen ja. Dat heb ik toch redelijk duidelijk geschreven? Dus? Wat wil je nu zeggen??

Mensen zullen altijd hun zegje klaar hebben, gevraagd of ongevraagd. Zelf weet ik welke mensen het vanuit liefde en bezorgdheid doen en die uitspraken koester ik. De rest daar veeg ik ‘meestal’ mijn derrière mee af.

Mijn naam is Anneke, ik ben vrouw, moeder en mens.

Mijn naam is Anneke, ik ben vrouw, moeder en mens.

Mijn naam is Anneke, ik ben vrouw, moeder en mens.