Archive for the ‘ Begrip ’ Category

Something Different

Dat gevoel, wanneer je zenuwen volledig bloot liggen en je zo in contact komt met je eigen gevoel…… Dat soort momenten zou ik het liefste willen opwekken! De realiteit is echter anders en dit soort momenten dienen zich echt volledig at random aan. Geen zeggenschap erover en je mag blij zijn als je ze krijgt. Dus wanneer er zo’n moment zich aandient, trek ik die ook volledig uit zijn voegen om er vanuit iedere vezel van te kunnen genieten.

Dit zijn die momenten wanneer je jezelf beseft hoe vergankelijk je bestaan op deze wereld is en hoe f…ing dankbaar we feitelijk zouden moeten zijn dat we ’s morgens weer gezond in die badkamer spiegel mogen kijken.

De haat en nijd die heerst onder ons vind ik echt beschamend. De strijd voor ons eigen recht en dat wat ons toekomt, vind ik eigenlijk ook walgelijk makend. De o, zo tolerante Nederlander is een gruwelijke egoïst en een gruwelijk discriminerende klootzak!! Zo! Het kan maar duidelijk zijn.

Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd geschaamd toen dat bericht kwam van die bootvluchtelingen die Italië aandeden. Ik las berichten hier op Facebook over hoe mensen deze vluchtelingen veroordeelden. Ze zouden onze ouderen van hun welverdiende oude dag beroven en iets in de trend van, “eigen volk eerst”…… Die mensen, die uit pure wanhoop, al hun spaargeld geven aan boeven, met de belofte ze naar veiliger oorden te brengen, omdat hun thuisland niet veilig is. Vol gepakt met honderden op een boot, hopen zij hun kinderen in veiligheid te kunnen brengen. Wanhopig verlangend hun kinderen een toekomst te kunnen bieden, die mens waardig is. Wanhopig opzoek naar vrijheid. Wanhopig opzoek naar een bestaan die toekomst biedt. Wanhopig!!!

Dan lees ik in mijn eigen tijdlijn, hier op Facebook berichten over het feit dat deze mensen onze voorzieningen afhandig maken en dat ze geweigerd dienen te worden. Dit soort uitspraken worden zonder schroom geplaatst onder een foto van een kleuter die dood in het zeewater drijft. Een kleuter die door haar wanhopige ouders mee is genomen op een overvolle boot, opzoek naar een veilig heenkomen, weg uit de oorlog, weg uit onzekerheid en op weg naar hoop…….
Ik huil dikke tranen als ik zulke berichten lees. Ik schaam me diep en durf me niet meer te identificeren met het Nederlandse volk.

Nederland is niet meer tolerant. De gemiddelde Nederlander ziet problemen en gaat als een gruwelijke Nazi, wijzen naar anderen. Zij  vinden dat anderen de oorzaak zijn van al hun problemen. Geen van deze wijzende lummels, durft het heft in eigen handen te nemen en het op te lossen. Nee, dan komt hun uitkering of erger nog hun vrije tijd in gevaar. Je moet er toch niet aan denken dat je tijd en energie moet steken in je ouders als die hulpbehoevend zijn…….. Stel je voor…..dan moet je dus met je luie kont, verantwoordelijkheid tonen voor je eigen bloed, terwijl dat vroeger altijd door de overheid werd gedaan. Belachelijk toch, dat je zorg draagt voor je eigen ouders. Hoe verzinnen die honden in Den Haag het….. En het feit dat dit nu gaande is, komt door al die vluchtelingen die de Nederlandse staat onderdak biedt. Be lach e lijk!!!

Jammer vind ik het, dat dit soort personages vergeten, noch het inbeeldingsvermogen hebben, om deze mensen te begrijpen. Je kinderen in een oorlogsomgeving groot te moeten brengen. Je kinderen dagelijks de realiteit onder ogen te laten komen met dood en verderf. Ik had in hun situatie werkelijk al mijn spaargeld gegeven aan woeker kapiteins om ons gezin naar een veilig oord te laten varen. Geen seconde, zou ik mijn kinderen aan die ellende willen onderwerpen. En geen haar op mijn hoofd die daarbij zou denken dat ik de ouderen van het land van toevlucht, zou beroven van hun oude dag. Ik zou alleen maar opzoek zijn naar veiligheid en rust.

Ik ben oprecht aangeslagen en verdrietig. Ik schaam me zo enorm voor de intolerante maatschappij waarin ik leef. Ik huil voor die mensen die veiligheid en een toekomst zoeken en die bij ons dus niet mogen krijgen, omdat ze onze ouderen van hun hun rechten beroven……

Ik ga morgen naar mijn ouders, 80 jaar zijn ze en hulp behoevend. Ze wonen nog thuis, omdat mijn broer en ik dat niet anders zouden willen. Geen vluchteling maakt ze dit recht afhandig….. Alleen mijn broer en ik kunnen hun dit comfortabele recht afnemen. Simpel door er niet meer voor hen te zijn.

Onze ouderen is onze zorg. Leg deze verantwoordelijkheid niet bij de overheid. Dat hebben onze ouders ook niet gedaan toen wij hun zorg behoefden.

22 mei 2015

2015
06/16
CATEGORY
Begrip
Plaats een reactie

De veroordelende massa

judge-in-court

Mijn kinderen zitten op een, zoals dat tegenwoordig trendy heet, vreedzame school. Deze school heeft heel verantwoordelijk een programma gekozen, dat onderricht geeft in het bestrijden van pesten. Dat is mooi, nobel en zeker naar de ouders toe een gewenst signaal. Toen ik in een nieuwsbrief te lezen kreeg dat “onze” school dit pad zou gaan bewandelen had ik het ‘chapeau’ gevoel direct te pakken.

Ik ben tijdens mijn lagere school tijd tot op het bot geziekt, getreiterd, vernederd en gepest. Dit alles onder het toeziende oog van de waarde leraren, terwijl ze lachend net te laat mij de rug toekeerde.

Pesten! Het is een probleem! Het is zelfs een heel groot probleem! Alleen vind ik het jammer dat ze het probleem bij de verkeerde personen neerleggen. Pesten los je namelijk niet op door de kinderen aan te pakken in hun gedrag. Zij zijn niet de schuldige in het verhaal. Het zijn de ouders, de leraren en al die andere mensen die een voorbeeld functie hebben in het kind zijn leven.

Een maand of wat terug werd ik uitgenodigd voor een reünie. Bij het woord alleen al krijg ik jeuk op zeer vervelende locaties, maar toen ik las dat het een reünie van de lagere school betrof, vlogen mijn liezen echt volledig in brand. De weken na de uitnodiging kwam ik diverse oud klasgenoten tegen. Het is of de duvel er mee speelt. Nooit kom je ze tegen en juist dan lopen ze bijna in polonaise door de plaatselijke Albert Hein. Natuurlijk voelden zij zich genoodzaakt, mij aan te spreken over de geplande reünie. Vragen of ik wel behoefte had om te komen, omdat zij de herinnering van het pesten nog zo scherp voor ogen hadden, etc.

Mijn verhaal naar al die klasgenoten was eigenlijk hetzelfde. Mijn verbazing over het feit dat zij het zo moeilijk hadden dat ik zo gepest was en ze er tot op de dag van vandaag nooit over gerept of geroerd hadden en dat ik alleen zou komen als de oud leraren er ook bij aanwezig zouden zijn. Meestal was de verbazing op hun gezichten af te lezen.

Mijn grootste frustratie (als die zo te noemen is) heb ik niet over gehouden aan het pesten. Dat heeft me alleen maar meer vechters instinkt gegeven. Misschien soms wel eens te veel 😉 Maar dat leraren op het schoolplein, zagen wat er gebeurde en er niets tegen deden, of zelfs eraan meededen…… Dat is me tot op de dag van vandaag bijgebleven.

Kinderen handelen naar de normen en waarden die ze van huis uit meekrijgen. Lullige opmerkingen naar kinderen die rood haar hebben, dikke billen of een scheve neus zijn de meest normale pesterijen. Dat doen (bijna) alle kinderen. Die vorm is niet leuk, maar wel normaal. Hoort bij het groter worden en het leren wat wel en niet kan.

Afgeven op kinderen die minder bedeeld zijn is denk ik ook wel een veel voorkomende vorm van pesten. Of die vorm waarbij huidskleur of godsdienst een rol spelen. Dat zijn vormen van pesten die niet vanuit een kind zelf ontstaan. Die zijn erin gepland door anderen. Ouders in de eerste plaats, maar heel dicht daarop volgend komen leraren, begeleiders van de opvang, familie en kennissen. Allemaal volwassen personages die het kinderbrein voeden met bullshit.

Nu volgen de kinderen al een paar weken lesjes over de vreedzame school. Helaas kan ik nog weinig verandering in de kinderen bespeuren. Alex komt nog steeds huilend thuis omdat ik een rokje draag en Ludo omdat zijn sneakers zwart zijn…….Lijkt me toch sterk dat kinderen van hun leeftijd een oordeel hebben over mijn garderobe of de kleur van schoenen! Naar mijn mening ruikt het hier toch echt naar een iets te hard gesproken mening van volwassenen in het bijzijn van hun kinderen.

Dus als al die jaloerse moeders nu eens wat vaker in de spiegel keken en zichzelf onderhanden zouden nemen, dan zouden de kinderen weer onbezorgd kunnen spelen in hun zwarte sneakers met hun moeder toekijkend in een rokje.

2013
11/05
CATEGORY
Begrip
Plaats een reactie

Statistieken fraude

statistieken fraude

Wat is dat toch met ons vrouwen??
Vragen jullie jezelf, dat nu nooit eens af, lady’s?? Wisten jullie dat vrouwen één van de machtigste statistieken fraudeurs zijn??

Het komt doordat ik zojuist een artikel las op Nu.nl. De kop leest; “Eén op de tien moeders, koopt eigen moederdagcadeau.” Dan gaat er in mijn hoofd een radertje draaien.
Zomaar een blik in mijn verwrongen geest. Nou ja! Dat meen je niet! Zelf hun moederdagcadeau kopen! Kerels zijn ook overal hetzelfde! Zou ik nooit doen! De limit! Vervolgens schiet ik in de lach. Want hoe belachelijk ik het ook vind, heb ik het ook gedaan. Ik was dus één op de tien moeders, die in de lokale parfumerie haar eigen moederdagcadeau heeft staan uitzoeken. Markerend dat deze opmerking voor mij nogal een knieval is. Iemand met zo’n oeverloze wijdmuil als ik zou toch wel de laatste persoon zijn die voor haarzelf een cadeau ging kopen. Wel, lady’s and gentlemen, she did it! En ik deed het ook nog met de klote smoes, alsof dat luchtje voor een verjaardag van een vriendin zou zijn.  De schaamte…..

Of was het onvoorwaardelijke liefde die maatschappelijk gezien te confronterend is? Waarom zeggen wij vrouwen in het openbaar, (laat ik voor de verandering eens voorzichtig zijn) mééstal wat de gemiddelde bevolking wil horen? Terwijl we donders goed weten dat ons eigen gedrag, het werkelijke gemiddelde is. Wat beweegt ons, dat we ons anders (lees beter) willen voordoen dan we werkelijk zijn? Enig idee hoe wij de statistieken om zeep helpen met deze kronkel?

Best wel een leuke vraag. Waarom weigeren wij, willens en wetens, onze ervaringen, bloot te geven?
Is dat macht? Willen we hiermee, tegen de mannen zeggen, dat wij de controlerende factor in de relatie zijn? Of willen we hiermee, voorgaande ontkrachten, en juist de heren het controle gevoel geven?

Ik vind het een mooie vraagstelling om mee af te sluiten. Eens kijken welke dames hun billen bloot durven te geven met een antwoord.
Amaze me!

Wedden dat we wederom voldoen aan de statistieken en dat er géén of hooguit 1 dame durft te reageren.

2013
05/08
CATEGORY
Begrip
Inzicht
Plaats een reactie

Hokjes drift

Hokjes

 

Hebben jullie ook zo’n hekel aan mensen die anderen (lees jou) voor hun gemak in een hokje, al dan niet met een noemer, plaatsen? Iedereen vindt het toch fijn als hij of zij gezien wordt als een uniek exemplaar. En geplaatst worden in een hokje met soortgelijken is toch wel het laatste wat je dan wil. Voor je gevoel zijn het ook altijd van die ongeschaafde, ruwe, splinterige planken, die veel te snel in elkaar zijn geflanst.

Wanneer er dingen van betekenis gebeuren in een leven, zijn mensen meestal snel geneigd om die persoon een bepaald pad op te duwen. Gewoon, omdat het uit boeken en ervaring van “vrienden” heeft gebleken zo te werken. Met alle goede bedoelingen duwen ze die persoon dan ook de richting uit die hun voorgangers hebben bewandeld. Veilig en makkelijk behapbaar omdat het via die weg bekend terrein is.
Als er mensen in hun omgeving afwijken van hun ‘normale’ verwachtingspatroon, zijn ze des te sneller geneigd om deze personen in een hokje met een bepaalde noemer te duwen. Niet om ze te beledigen, maar omdat het gewoon even wat makkelijker is om mee om te gaan.

Ik ben in mijn leven al in heel wat hokjes weggestopt. Niet zo gek, met mijn grote waffel, enorme eigenwijze gedrag en dwarsliggende meningen. Maar ik voelde me meestal wel erg onbegrepen. Kreeg daarbij ook het gevoel, dat de personen die mij naar de hokjes verdoemden, niet de moeite hadden genomen om mij beter te leren kennen en zo te begrijpen waarom ik zo ben.
Maar…… ook ik maak me schuldig aan hokjes verbintenissen. Dan kan ik met geweldige kut smoezen aankomen, dat ik het bijvoorbeeld erg druk heb, maar heel realistisch is er niet één reden die voet aan de grond krijgt. Gemakzucht dus!

Al langere tijd ben ik op zoek naar een verklaring voor Ludo’s gedrag. Ondanks dat het een heerlijk, ondeugend en lief kereltje is, bezit hij de geweldige capaciteit om mij soms tot opperste wanhoop te drijven. Terug kijkend op zijn prille leventje, is hij altijd al anders geweest. Nog voor hij kon staan bonkte hij op de grond met zijn hoofd. Eenmaal staande was het de trappaal waar hij een innige relatie mee had. Ik ken maar weinig peuters die in iets meer dan 14 maanden een eikenhouten box volledig aan barrels heeft weten te springen. Gekscherend noemde ik hem dan ook Bam Bam. Welgemeende adviezen om hem harder aan te pakken, niet aan hem toe te geven of zijn gedrag te negeren heb ik aangehoord. Daar wordt je als enig ouder erg onzeker van en denkt iedere keer wanneer het niet loopt zoals het hoort, dat je zelf iets niet goed doet. Of dat je niet consequent genoeg optreedt. En wanneer er steeds meer deskundigen in het rijtje van, ‘niet te verklaren’ aansluiten, groeit die onzekerheid steeds harder.

Om een lang verhaal kort te maken. Vandaag was ik blij met de stempel die hij op zijn voorhoofd kreeg, het hokje, met noemer waar ze hem in plaatste. Zijn label vind ik zelfs fijn. De conclusie die ze hebben getrokken na veel zoeken, vragen, praten en kijken is dat hij een vorm van autisme heeft. En BAM! Met een enorme snelheid, viel menig stukje op de juiste plaats in de puzzel. En al zal ik echt niet alles op de juiste manier hebben gedaan of hebben afgehandeld, viel er toch een enorme last van mijn schouders.

Hokjes zijn dus meestal een plek van onbegrip. Een plek van gemakzucht. Maar in dit geval een plek van herkenning en erkenning. Een met precisie geschaafd en geschuurd hokje, waar ook nog eens met liefde een duurzame beits over is gesmeerd. En, waar met koperen spijkers een sierlijk labeltje boven is gehangen.

2013
01/09
CATEGORY
Begrip
Inzicht
Plaats een reactie

Wie van de drie

Het schrijven borrelt al weken. De rust om de juiste woorden aan mijn gevoel te hangen ontbreken echter. Maar mijn enorme onrust wil niet bedaren dus misschien is het schrijven wel de manier om dit te realiseren.

Nu kan ik natuurlijk alle oude koeien weer uit de bekende sloot trekken, maar dat verhaal kennen de meeste van jullie nu wel. Dus ga ik me eens proberen te verplaatsen naar het heden. Weliswaar het gevolg van die oude slootkoeien, maar dan nu voorzien van handdoek, om ze even lekker droog te wrijven.

Sinds bijna twee weken ben ik weer terug op mijn voormalige plek. De eerste keer dat ik hier mijn intrede nam was iets anders dan deze keer. Verdrietig, maar vol goede moed aan een nieuw leven beginnen, was toen mijn devies. Ik geef toe, het was van korte duur, maar niet met minder schoonheid dan de geplaatste intentie cq verwachting. Zo ben ik nu eenmaal. Met alles wat ik doe, vlieg ik er in volle snelheid en met vurige passie doorheen.

Dan keer je terug op honk en realiseer je het echt wel! (dat wat veel mensen roepen….. Ann loop je niet te hard van stapel??)

Terwijl ik een vette grijns om mijn mond voel komen, zeg ik iedereen eerlijk. Ja het had inderdaad anders gekund, maar dat doe ik niet. Sterker nog, ik doe het zo weer. Precies zo, met dezelfde bloedvaart! Zelfs als ik van te voren weet wat de tot op heden behaalde resultaten zijn.

Voor een heleboel mensen gelden namelijk de resultaten. Ik denk dat daar het essentiële verschil ligt. De meeste mensen kunnen pas geluk ervaren wanneer ze een beoogd resultaat hebben bereikt. Weer die grijns! Een jaar geleden schreef ik mijn favoriete reclame slogan aller tijden onder een status van iemand op facebook, die het verlies van Ajax tegen ADO niet kon verkroppen.

“In het verleden behaalde resultaten, bieden geen garantie voor de toekomst!” Hij was not amused.

Natuurlijk leg ik voor mezelf en de kinderen een bepaalde verwachting neer. Alleen de weg ernaar toe, die is anders dan bij de meeste mensen. Vol overgave stort ik mij in verliefdheid, vakantie, feesten en het leven. Op de hoogste toppen fladder ik dan in volle euforie rond. Waanzinnig! Het genot, de vreugde, plezier, de liefde is in die fase zo mooi en puur. Nooit wil ik die pieken missen, nooit.

Ja en dan komt er een verkeerde draaiwind en slaan je vleugels lam en lazer je met een bloedgang dat dal in.

Wat ik in de loop der jaren geleerd heb….. Dat dal klinkt voor veel mensen vreselijk. Onder aan de berg, daar helemaal aan het begin. Een schaduw rijke, nevelachtige omgeving, koesterend omhoog kijkend naar die chlorerende top. De weg daarheen is het summum.

Wat ik geleerd heb is feitelijk niet zo lastig. Die begeerlijke weg naar de top, waarbij we alles mooi en prettig vinden om die top te bereiken…… is dezelfde weg als degene die je passeert wanneer je van boven naar beneden lazert! Natuurlijk is de weg naar beneden soms sneller. Des temeer reden om goed om je heen te kijken! De schoonheid daarvan sterkt je dan weer en maakt de val minder hard. Maar meer nog de wil die weg omhoog nog een keer te bewandelen en te ervaren. Ik weet niet welk prachtig berggebied ik aan mij zou willen laten refereren, maar geloof me, mooier bestaat er niet op deze wereld!

Dan kom ik bij het stukje verwerken, doormaken, opkrabbelen.
Taai, sterk, moedig, hard zijn woorden die mij wel eens worden toegedicht. Vaak kloppen die woorden ook wel. Wat moet dat moet tenslotte! Schouders eronder en door.
Ook daar heb ik wel geleerd. (misschien nog niet de essentiële hoeveelheid, maar het begin is er)

Grappig is, dat toen ik mijn sterke ik liet zien, men zei, wees niet zo hard, je hoeft niet altijd zo sterk te zijn.
Nu…. Nu laat ik soms mijn gevoel zien, (wat in mijn beleving juist nog meer kracht weergeeft) en ik hoor vanuit verschillende hoeken. Ann…. Kijk uit wat je schrijft, mensen kunnen daar het zijne van denken. De liefkozing en bezorgdheid omarm ik. Enorm blij word ik van deze mensen. Bezorgdheid en liefde in zijn puurste vorm.

Maar zo eigenwijs (dat heb ik dan weer niet afgeleerd) als ik ben, ga ik daar toch tegenin. Mensen blijven mensen en sommige leren mee en anderen blijven hangen. Daar verander je geen ruk aan. De opmerkingen die ik te horen heb gekregen in het dorp, zijn van het zelfde domme kaliber als toen Herman dood ging, ik verhuisde naar de Prei en deze anderhalf jaar later in de verkoop zette. Ik vond het twee jaar terug heerlijk om ervoor weg te gaan, maar de huidige confrontatie sterkt me eigenlijk alleen maar. Mensen die druk zijn met hun bemoeienissen van andermans leven, hebben het te druk met die anderen en zullen zelden goed naar zichzelf kunnen kijken, laat staan dat ze wijzer worden. Sneu maar feit!!!

Waar dit hele verhaal op neerkomt? Mijn uitspraken gooi ik eigenlijk altijd wel overdacht in de ether. Soms om te choqueren, soms om begrip te creëren. Maar soms gooi ik ook wel eens mijn zwakke, gevoelige kant erin, laat ik mijn sterke hoge muur even zakken om te laten zien dat ik kwetsbaar ben, net als iedereen. Eigenlijk doe ik het laatste juist om die mensen die zich alleen met anderen kunnen bemoeien hun mond te snoeren. Want zeg nou zelf, wat willen ze dan nog zeggen? Hey Ann, je bent op je bek gegaan hè? Ja! Ik ben op mijn gezicht gevallen ja. Dat heb ik toch redelijk duidelijk geschreven? Dus? Wat wil je nu zeggen??

Mensen zullen altijd hun zegje klaar hebben, gevraagd of ongevraagd. Zelf weet ik welke mensen het vanuit liefde en bezorgdheid doen en die uitspraken koester ik. De rest daar veeg ik ‘meestal’ mijn derrière mee af.

Mijn naam is Anneke, ik ben vrouw, moeder en mens.

Mijn naam is Anneke, ik ben vrouw, moeder en mens.

Mijn naam is Anneke, ik ben vrouw, moeder en mens.

2012
05/05
CATEGORY
Begrip
Plaats een reactie